Στα Δύσκολα Έχεις Πάντα Δυο Επιλογές...

Μα εννοείται ότι θα έχεις δίκιο...όχι ένα, αλλά χίλια δίκια να τα παρατήσεις...ποιος θα σε κατηγορήσει εάν κάθεσαι και κλαις? 

Φυσικά και δε θα φταις εάν παραιτηθείς...

αλλά...αυτό θες? αυτό ζητάς? αυτό σου αξίζει? 

Ήρθαν δύσκολα θα μου πεις...σωστά...και τι θα κάνεις?Θα πιάσεις σκουριά? 

Γι' αυτό φτιάχτηκες?

Ή θα ορμίσεις με δύναμη και  θα παλέψεις?...θα παλέψεις βέβαια!...

Τα λόγια είναι εύκολα θα μου πεις πάλι, με κατηγόρησες χθες, 

λέγοντας: “έξω απ' το χορό”...ναι...εύκολα είναι, έχεις δίκιο...

αλλά πολλές φορές κάποιος που λέει εύκολα λόγια,

μπορεί να πέρασε δύσκολα...

Ίσως να γυρνάει από εκεί που πας εσύ τώρα, και να σου λέει ότι δεν πρέπει να φοβάσαι...

και ίσως αυτός, που λέει εύκολα λόγια τώρα, 

όταν χόρευε μόνος του η...πίστα να είχε αναμμένα κάρβουνα...

Κι εσύ τότε καθόσουν στους θεατές...ποτέ δεν ξέρεις...τέλος πάντων... 

Να είσαι καλά κι ας λες ότι θες....η απραξία δεν είναι λύση...ούτε η αυτολύπηση, η μοναξιά, το τέλμα...

Οι επιλογές είναι δυο, και απλές...η πρώτη, κάθεσαι   και περιμένεις να πεθάνει το ήδη νεκρωμένο σώμα και πνεύμα...

θα κατηγορείς τους πάντες και τα πάντα...

Και θα φεύγουν τα χρόνια, θα μαζεύεις θυμό μέσα σου, για όσα δεν έκανες...η μεγαλύτερη επιτυχία σου, 

θα είναι να βλέπεις τους άλλους 

δυστυχισμένους, και θα είσαι γεμάτος μίσος...μίσος για σένα...γιατί θα αρχίσεις να καταλαβαίνεις, 

ότι η...βολική γκρίνια δε λειτουργεί πια...

Γιατί έκατσες πάνω, στην εύκολη δικαιολογία του πόνου και της κακοτυχίας...

Λες και είσαι ο μόνος που δοκιμάζεται...

Δεν θα είσαι ο μόνος που θα έχει πονέσει, αλλά θα είσαι,

απ' τους πολλούς που εγκαταλείπουν... 

H δεύτερη, είναι λίγο παρόμοια με την πρώτη, στην αρχική της φάση όμως...

φυσικά και θα σταματήσεις για λίγο...θα πονέσεις, θα νομίζεις ότι τέλειωσαν όλα...αλλά...

κάποια απ' τις πολλές νύχτες που θα ξενυχτάς, θα ακούσεις την καρδιά σου, 

να σου λέει: “Σήκω...δεν είναι εδώ πια για μας...πάμε να φύγουμε”...

Και θα σηκώσεις το βαρύ τσουβάλι των εμπειριών σου...

θα πάρεις το ραβδί της πίστης, κι όσο βαδίζεις...θα δεις ότι το βάρος μειώνεται...

δε θα σου πω τι έχει μέσα...αυτό θα το δεις μόνο εσύ...

Έτσι κι αλλιώς στον καθένα έχει κάτι διαφορετικό...

θα περπατήσεις αμέτρητα χιλιόμετρα, αλλά εκεί που θα φτάσεις, 

θα δεις κι άλλα μάτια με ολοκάθαρο βλέμμα, που τα καθάρισε η φωτιά να σε καλωσορίζουν...πρόσωπα όμορφα...

παστρικά...που μοιάζουν με θάλασσα ήρεμη, μετά από φουρτούνα...

Το αστείο είναι ότι το ταξίδι αυτό, το κάνεις ακριβώς εκεί που είσαι...

Ακριβώς εκεί που στέκεσαι...σε φιλώ...

Άντε ξεκίνα...ήρθε η ώρα...

Thanasis Manaras