Τι είναι χαρά;....
Πότε, αισθανόμαστε αληθινά χαρούμενοι;
Η χαρά, έρχεται όταν είμαστε αμέριμνοι, όταν δηλαδή δεν έχουμε μέσα μας, άγχος και αγωνία για κάτι...
Αμεριμνησία, δε σημαίνει να μην κάνουμε τίποτε...
Μερικές φορές, πέφτουμε στην παγίδα να νομίζουμε, ότι αν εγκαταλείψουμε τους στόχους και τις επιδιώξεις μας, θα είμαστε πιο αμέριμνοι, και άρα πιο χαρούμενοι...
Η αλήθεια όμως είναι, ότι δε χρειάζεται να πληρώσουμε, ένα τόσο ακριβό τίμημα για τη χαρά:
Είναι αρκετό να είμαστε εσωτερικά αμέριμνοι, να επιμελούμαστε δηλαδή κάθε μέρα, ό,τι έχουμε μπροστά μας, χωρίς όμως να μας απασχολεί το αύριο, χωρίς να μας απασχολούν πράγματα, που είναι πέραν του δικού μας ελέγχου...
Προς Θεού, δεν λέω να γίνουμε μοιρολάτρες.
Απλά, όταν κάνουμε κάτι να είμαστε συνειδητοποιημένοι, σε αυτό που κάνουμε και να χαιρόμαστε γι αυτό!
Για παράδειγμα, σήμερα το πρωί πέρασε ο φίλος μου ο Web star, από το γραφείο και το γεγονός ότι τον είδα, συζήτησα και ήπια καφέ μαζί του για κανένα μισάωρο, ήταν το αποτέλεσμα τα αισθανθώ ευδαιμονία, γιατί πραγματικά χάρηκα τη συζήτηση μαζί του!
Επίσης, όταν βοηθάω τον πατέρα μου, στον λαχανόκηπό του σκάβοντας μαζί του, αν και κουραστικό, με κάνει να αισθάνομαι χαρά εκείνες τις ώρες, γιατί είμαι δίπλα στη φύση, βοηθάω και συζητώ, με κάποιο αγαπημένο μου πρόσωπο και το κάνω συνειδητά.
Αυτή τη στιγμή που γράφω αυτό το άρθρο, το κάνω γιατί χαίρομαι γι αυτό!
Αν δηλαδή, αποκτήσουμε αυτή την κατάσταση της προσήλωσης και της συνειδητοποίησης στην κάθε στιγμή μας, τότε το σώμα και το μυαλό μας, θα μεριμνά και θα φροντίζει, η ψυχή μας, όμως θα είναι - την ίδια ώρα – ήρεμη, ξεκούραστη και χαρούμενη.
Υπάρχει βέβαια και μια άλλη χαρά, βαθύτερη και πιο ουσιαστική:
Είναι η χαρά που έρχεται, όταν ξεχνάμε τον εαυτό μας, για χάρη κάποιου άλλου, όταν δινόμαστε χωρίς να μας κρατά πίσω, ούτε η βαριεστημάρα μας, ούτε η φιλαυτία μας.
Όταν μπορέσουμε να λειτουργήσουμε αλτρουιστικά, υποκινούμενοι αποκλειστικά από την χαρά της προσφοράς, και της ενέργειας μας αυτής καθαυτής, και όχι από τον εγωισμό μας (να φανούμε, να γίνουμε αρεστοί, κ.α).
Αυτή είναι μια φωτεινή χαρά, γεμάτη ηρεμία, που μας μεταμορφώνει ως ανθρώπους, και μας ανοίγει νέους ορίζοντες...
Είναι η χαρά, που θα λειτουργήσει στο να ανακαλύψουμε τον Ανώτερο Πνευματικό Εαυτό Μας...
Πότε, αισθανόμαστε αληθινά χαρούμενοι;
Η χαρά, έρχεται όταν είμαστε αμέριμνοι, όταν δηλαδή δεν έχουμε μέσα μας, άγχος και αγωνία για κάτι...
Αμεριμνησία, δε σημαίνει να μην κάνουμε τίποτε...
Μερικές φορές, πέφτουμε στην παγίδα να νομίζουμε, ότι αν εγκαταλείψουμε τους στόχους και τις επιδιώξεις μας, θα είμαστε πιο αμέριμνοι, και άρα πιο χαρούμενοι...
Η αλήθεια όμως είναι, ότι δε χρειάζεται να πληρώσουμε, ένα τόσο ακριβό τίμημα για τη χαρά:
Είναι αρκετό να είμαστε εσωτερικά αμέριμνοι, να επιμελούμαστε δηλαδή κάθε μέρα, ό,τι έχουμε μπροστά μας, χωρίς όμως να μας απασχολεί το αύριο, χωρίς να μας απασχολούν πράγματα, που είναι πέραν του δικού μας ελέγχου...
Προς Θεού, δεν λέω να γίνουμε μοιρολάτρες.
Απλά, όταν κάνουμε κάτι να είμαστε συνειδητοποιημένοι, σε αυτό που κάνουμε και να χαιρόμαστε γι αυτό!
Για παράδειγμα, σήμερα το πρωί πέρασε ο φίλος μου ο Web star, από το γραφείο και το γεγονός ότι τον είδα, συζήτησα και ήπια καφέ μαζί του για κανένα μισάωρο, ήταν το αποτέλεσμα τα αισθανθώ ευδαιμονία, γιατί πραγματικά χάρηκα τη συζήτηση μαζί του!
Επίσης, όταν βοηθάω τον πατέρα μου, στον λαχανόκηπό του σκάβοντας μαζί του, αν και κουραστικό, με κάνει να αισθάνομαι χαρά εκείνες τις ώρες, γιατί είμαι δίπλα στη φύση, βοηθάω και συζητώ, με κάποιο αγαπημένο μου πρόσωπο και το κάνω συνειδητά.
Αυτή τη στιγμή που γράφω αυτό το άρθρο, το κάνω γιατί χαίρομαι γι αυτό!
Αν δηλαδή, αποκτήσουμε αυτή την κατάσταση της προσήλωσης και της συνειδητοποίησης στην κάθε στιγμή μας, τότε το σώμα και το μυαλό μας, θα μεριμνά και θα φροντίζει, η ψυχή μας, όμως θα είναι - την ίδια ώρα – ήρεμη, ξεκούραστη και χαρούμενη.
Υπάρχει βέβαια και μια άλλη χαρά, βαθύτερη και πιο ουσιαστική:
Είναι η χαρά που έρχεται, όταν ξεχνάμε τον εαυτό μας, για χάρη κάποιου άλλου, όταν δινόμαστε χωρίς να μας κρατά πίσω, ούτε η βαριεστημάρα μας, ούτε η φιλαυτία μας.
Όταν μπορέσουμε να λειτουργήσουμε αλτρουιστικά, υποκινούμενοι αποκλειστικά από την χαρά της προσφοράς, και της ενέργειας μας αυτής καθαυτής, και όχι από τον εγωισμό μας (να φανούμε, να γίνουμε αρεστοί, κ.α).
Αυτή είναι μια φωτεινή χαρά, γεμάτη ηρεμία, που μας μεταμορφώνει ως ανθρώπους, και μας ανοίγει νέους ορίζοντες...
Είναι η χαρά, που θα λειτουργήσει στο να ανακαλύψουμε τον Ανώτερο Πνευματικό Εαυτό Μας...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου