-"Ποιος είσαι τελικά Δάσκαλε;"
-"Είμαι τα μάτια σου, όπως θα ήταν αν είχαν ξεθολώσει, και έβλεπαν πέρα από αυτό που φαίνεται, πίσω από τα φίλτρα, έναν άλλο κόσμο, πιότερο ήρεμο, φωτεινό και ζωντανό.
Είμαι τα αυτιά σου, όταν δεν ακούν τους έξω θορύβους, αλλά αφουγκράζονται τις βοές μέσα σου, εκεί που γεννάς τη διαδρομή σου και οσμίζεσαι τη δημιουργία σου.
Είμαι η γλώσσα σου, όταν δεν μιλάει με λόγια μπερδεμένα, αλλά μόνο για να δοξάσει το θαύμα της ζωής, την ομορφιά της πολυπλοκότητας των πλασμάτων της και την αγνότητα της αγάπης...
Είμαι οι σκέψεις σου, που φοβήθηκες να κάνεις και αρνήθηκες να εκφράσεις.
Είμαι η καρδιά σου, από όταν ήσουν ερωτευμένος έφηβος, τότε που χτυπούσε για τη ζωή, μαζί με τη ζωή.
Είμαι ένα καμίνι, που λιώνει τις πεποιθήσεις σου, τις γνώμες σου, τις ιδέες σου, ώστε μετά να μπορέσεις να δεις, να ακούσεις, και να αισθανθείς το ρυθμό πάλι από την αρχή.
Είμαι αυτός, που βλέπει το Δάσκαλο που κρύβεις πίσω από τον άνθρωπο, και ευλαβικά προσμένω να τον ανακαλύψεις για να με διδάξει...
Είμαι αυτός που σου σηκώνω λίγο το σταυρό που κουβαλάς, από την έγνοια μου να σε ξελαφρώσω, αν και συχνά μένω μόνος μετά, παρέα με τα καρφιά του.
Είμαι από κόσμους άλλους, αυτούς που βλέπεις στα όνειρά σου, γιατί για να το ονειρευτείς, το μπορείς.
Γι' αυτό αγκαλιά σε κρατώ, για να απαλύνω τους εφιάλτες σου..."
Dimitris Nomikos
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου