Οι γνώμες μας πάνω σ’ αυτά τα ερωτήματα, άπειρες... Η Γνώση όμως απουσιάζει.
Δεν είναι και το πιο εύκολο, το να υπερασπιστεί δηλαδή κανείς την άποψη, ότι, για όλα όσα συμβαίνουν σ’ αυτόν τον ίδιο και κατ' επέκταση στον κόσμο, ευθύνεται η σκέψη του.
Δεν είναι και το πιο εύκολο, το να υπερασπιστεί δηλαδή κανείς την άποψη, ότι, για όλα όσα συμβαίνουν σ’ αυτόν τον ίδιο και κατ' επέκταση στον κόσμο, ευθύνεται η σκέψη του.
Ο σύγχρονος άνθρωπος έχει στήσει όλο του το οικοδόμημα, πάνω στην «ικανότητα» του «σκέπτεσθαι» και η αυτοπεποίθησή του στηρίζεται στο κατά πόσο έχει αναπτύξει αυτή την ικανότητα, που του επιτρέπει να εισπράξει τα εύσημα, για το πόσο βαθιά έχει διεισδύσει με τη σκέψη του. Την έχει εμπιστευτεί ως το πιο αξιόπιστο εργαλείο αντίληψης και πάνω της έχει στηρίξει ολόκληρη κοσμοθεωρία, την οποία αντιλαμβάνεται ως Γνώση.
Στην περαιτέρω σύγχυση συνέβαλαν καταλυτικά οι γνώσεις της ψυχολογίας, η οποία παρερμηνεύτηκε ως η επιστήμη που ασχολείται με διαταραχές της "ψυχής" (!), ενώ η αρμοδιότητά της περιορίζεται στις συναισθηματικές διαταραχές και στην γνώση του "εγώ" μας. Είναι σχετικά απλό να γνωρίσει κανείς το πώς δομήθηκε το "εγώ" του με τη βοήθεια ενός ψυχολόγου, να κατανοήσει δηλαδή τους λόγους για τους οποίους έχει τη συγκεκριμένη συναισθηματική συμπεριφορά, όμως η γνώση αυτή δεν απαντά σε κανένα απ' τα ουσιαστικά του ερωτήματα για την αληθινή του ύπαρξη. Είναι μια υλική διαδικασία της σκέψης, που αδυνατεί να συλλάβει οτιδήποτε αληθινό.
Στην περαιτέρω σύγχυση συνέβαλαν καταλυτικά οι γνώσεις της ψυχολογίας, η οποία παρερμηνεύτηκε ως η επιστήμη που ασχολείται με διαταραχές της "ψυχής" (!), ενώ η αρμοδιότητά της περιορίζεται στις συναισθηματικές διαταραχές και στην γνώση του "εγώ" μας. Είναι σχετικά απλό να γνωρίσει κανείς το πώς δομήθηκε το "εγώ" του με τη βοήθεια ενός ψυχολόγου, να κατανοήσει δηλαδή τους λόγους για τους οποίους έχει τη συγκεκριμένη συναισθηματική συμπεριφορά, όμως η γνώση αυτή δεν απαντά σε κανένα απ' τα ουσιαστικά του ερωτήματα για την αληθινή του ύπαρξη. Είναι μια υλική διαδικασία της σκέψης, που αδυνατεί να συλλάβει οτιδήποτε αληθινό.
Το γεγονός ότι είμαστε σε θέση να κάνουμε αυτοκριτική στον εαυτό μας, δηλαδή να κρίνουμε την συμπεριφορά μας, δεν μας καθιστά γνώστες του πραγματικού Εαυτού μας, παρά μόνο μερικό γνώστη του υλικού μας περιβλήματος.
Αγνοώντας την Αλήθεια της ύπαρξής του, ο άνθρωπος από τότε που υπάρχει, φτιάχνει παραμύθια. Άλλα από φόβο και ανασφάλεια, άλλα απ’ την επιθυμία του να δώσει «χρώμα» και νόημα στη «ζωή» του, γεμίζοντας τον άδειο του χρόνο με δραστηριότητες που επινόησε η σκέψη αλλά τα περισσότερα (αν όχι όλα), τα έφτιαξε με στόχο να ικανοποιήσει τις ατελείωτες επιθυμίες του για ευχαρίστηση, με αποκορύφωμα τον «μύθο του εαυτού» του, όπου έδωσε τον καλύτερο εαυτό του. Και επειδή αυτό είναι το κορυφαίο επίτευγμα της σκέψης, δηλαδή η κατασκευή του «εγώ», είναι και το σημείο όπου μια συζήτηση ανταλλαγής απόψεων , μοιραία γίνεται συγκρουσιακή, καθώς κανείς νοιώθει να απειλείται όταν αγγίζουν αυτό το οικοδόμημα, που έφτιαξε βήμα βήμα απ’ τη στιγμή που απέκτησε συνείδηση της σκέψης του.
Είναι ίσως που όσα παράγει η σκέψη του, του είναι γνωστά και οικεία;
Αγνοώντας την Αλήθεια της ύπαρξής του, ο άνθρωπος από τότε που υπάρχει, φτιάχνει παραμύθια. Άλλα από φόβο και ανασφάλεια, άλλα απ’ την επιθυμία του να δώσει «χρώμα» και νόημα στη «ζωή» του, γεμίζοντας τον άδειο του χρόνο με δραστηριότητες που επινόησε η σκέψη αλλά τα περισσότερα (αν όχι όλα), τα έφτιαξε με στόχο να ικανοποιήσει τις ατελείωτες επιθυμίες του για ευχαρίστηση, με αποκορύφωμα τον «μύθο του εαυτού» του, όπου έδωσε τον καλύτερο εαυτό του. Και επειδή αυτό είναι το κορυφαίο επίτευγμα της σκέψης, δηλαδή η κατασκευή του «εγώ», είναι και το σημείο όπου μια συζήτηση ανταλλαγής απόψεων , μοιραία γίνεται συγκρουσιακή, καθώς κανείς νοιώθει να απειλείται όταν αγγίζουν αυτό το οικοδόμημα, που έφτιαξε βήμα βήμα απ’ τη στιγμή που απέκτησε συνείδηση της σκέψης του.
Είναι ίσως που όσα παράγει η σκέψη του, του είναι γνωστά και οικεία;
Είναι γιατί αυτό μόνο ξέρει να κάνει, δηλαδή να σκέπτεται;
Ίσως... Ίσως όμως να έγινε και από κεκτημένη ταχύτητα σε πρώιμη φάση εξέλιξης, καθώς ο άνθρωπος διαπίστωσε ότι μπορούσε να ξεπεράσει με την βοήθεια της σκέψης του, κάθε ζωτικής φύσης πρόβλημα, που του επέτρεπε να βρίσκει πρακτικές λύσεις. Το κομβικό σημείο ίσως, κατά το οποίο ο άνθρωπος πήρε λάθος κατεύθυνση, είναι ότι αυτό το ίδιο εργαλείο, το εμπιστεύτηκε για να λύσει τα εσωτερικά του ζητήματα... Το έβαλε ρυθμιστή των σχέσεων του με τους άλλους ανθρώπους και της οπτικής με την οποία αντιμετωπίζει τον υπαρκτό και πραγματικό κόσμο στον οποίο ζει, «πιστεύοντας» ότι όσα σκέπτεται είναι όχι μόνο σωστά αλλά και αληθινά.
Του είναι πολύ δύσκολο να καταλάβει πως όσα αντιλαμβάνεται μέσω της σκέψης και των πέντε αισθήσεων, δεν τον καθιστούν κάτοχο της Γνώσης και πως με τα εργαλεία αυτά, μπορεί να έχει μόνο γνώμη.
Η σκέψη αποδείχτηκε εξαιρετικός μυθοπλάστης. Από τη στιγμή που διαπίστωσε τις ικανότητές της σ’ αυτό το υλικό πεδίο, υπεισήλθε σε κάθε προσπάθεια του ανθρώπου να συνεννοηθεί με τους άλλους, χρησιμοποιώντας την σχετικότητα που παράγει και μέσα από την ρήση «παν μέτρον άνθρωπος», δικαιολόγησε αυτή την σχετικότητα, πιστεύοντας πως μέσα απ’ τις ατελείωτες γνώμες, τις απόψεις, τα διαφορετικά συμπεράσματα και τις ατελείωτες διαφωνίες επι παντός επιστητού, ότι επιτυγχάνει το καλύτερο στην προσπάθεια επικοινωνίας.
Η σκέψη αποδείχτηκε εξαιρετικός μυθοπλάστης. Από τη στιγμή που διαπίστωσε τις ικανότητές της σ’ αυτό το υλικό πεδίο, υπεισήλθε σε κάθε προσπάθεια του ανθρώπου να συνεννοηθεί με τους άλλους, χρησιμοποιώντας την σχετικότητα που παράγει και μέσα από την ρήση «παν μέτρον άνθρωπος», δικαιολόγησε αυτή την σχετικότητα, πιστεύοντας πως μέσα απ’ τις ατελείωτες γνώμες, τις απόψεις, τα διαφορετικά συμπεράσματα και τις ατελείωτες διαφωνίες επι παντός επιστητού, ότι επιτυγχάνει το καλύτερο στην προσπάθεια επικοινωνίας.
Δεν αντιλήφθηκε όμως, ότι άνοιξε παράλληλα και τους ασκούς του Αιόλου και έκτοτε η σύγκρουση έγινε ο τρόπος που συνυπάρχει με τους άλλους, αφού η διαιρεμένη σκέψη του, του απαγορεύει να ομονοήσει. Την εξιδανίκευσε και την ονόμασε πλουραλισμό, αντί να παρατηρήσει με την μέγιστη προσοχή τον διχαστικό της ρόλο.
Πέρασαν προφανώς εκατομμύρια χρόνια, από τότε που ο άνθρωπος ταυτίστηκε με όσα σκεφτόταν και κυρίως με όσα - αφού τα κατασκεύασε - τους απέδωσε ιερότητα... Το παραδοσιακό σχήμα της οικογένειας, ο θεσμός του γάμου, η πίστη σ’ ένα Θεό έξω από μας, η αγάπη για την πατρίδα, είναι οι κύριοι πρωταγωνιστές της έριδας ανάμεσα στους ανθρώπους.
Πέρασαν προφανώς εκατομμύρια χρόνια, από τότε που ο άνθρωπος ταυτίστηκε με όσα σκεφτόταν και κυρίως με όσα - αφού τα κατασκεύασε - τους απέδωσε ιερότητα... Το παραδοσιακό σχήμα της οικογένειας, ο θεσμός του γάμου, η πίστη σ’ ένα Θεό έξω από μας, η αγάπη για την πατρίδα, είναι οι κύριοι πρωταγωνιστές της έριδας ανάμεσα στους ανθρώπους.
Την μεγαλύτερη όμως μαεστρία, την επέδειξε η σκέψη στο στήσιμο του παραμυθιού που αφορά τον εαυτό μας και εδώ είναι η τεράστια παγίδα, που πρέπει κάποτε να συνειδητοποιηθεί... Τίποτα αυθεντικό δεν υπάρχει σ’ αυτήν... Είναι μόνο ένα παραμύθι - το πιο μεγάλο απ’ όλα - γιατί συνδέεται άρρηκτα με τον ναρκισσισμό μας... Έχουμε γοητευτεί αφάνταστα απ’ την εικόνα μας και την υπερασπιζόμαστε ως γνήσιο Εαυτό.
Η πλάνη μας είναι ανάλογη του ύψους του «εγώ» μας!
Την τεράστια αυτή πλάνη, την πλήρωσε η ανθρωπότητα με ποτάμια αίματος, επειδή οι πιο μεγάλοι παραπλανημένοι (οι άνθρωποι της εξουσίας και του πλούτου) πίστεψαν στο παραμύθι που έφτιαξε η σκέψη τους, πως είναι τάχα σπουδαίοι, σημαντικοί και κυρίως ξεχωριστοί.
Η πλάνη μας είναι ανάλογη του ύψους του «εγώ» μας!
Την τεράστια αυτή πλάνη, την πλήρωσε η ανθρωπότητα με ποτάμια αίματος, επειδή οι πιο μεγάλοι παραπλανημένοι (οι άνθρωποι της εξουσίας και του πλούτου) πίστεψαν στο παραμύθι που έφτιαξε η σκέψη τους, πως είναι τάχα σπουδαίοι, σημαντικοί και κυρίως ξεχωριστοί.
Αν κάποια στιγμή συνειδητοποιηθεί αυτή η τεράστια πλάνη, θα σταματήσει η σύγκρουση, που κι αυτή (η σύγκρουση ως τρόπος συνύπαρξης) είναι μια ακόμα επινόηση της σκέψης, η οποία δημιουργεί αίσθημα διαιρετότητας και διχασμού.
Κι ενώ βλέπει ο άνθρωπος τα αποτελέσματα της σκέψης του και τον παγκόσμιο αντίκτυπο που έχει αυτή η διχαστική της λειτουργία (σύγκρουση, πόλεμοι, φτώχεια, πείνα, δυστυχία), δεν εστιάζει στην αιτία αυτών των αποτελεσμάτων, επειδή το μόνο που ξέρει να κάνει καλά… είναι να σκέπτεται! Του είναι γνωστή και οικεία διαδικασία κι έκανε το λάθος να την εμπιστευτεί, προκειμένου να λάβει απαντήσεις για τα πιο ουσιώδη που τον αφορούν... Το ίδιο όμως κάνει και στην καθημερινότητά του, όταν προσπαθεί να συνεννοηθεί με τον άλλον άνθρωπο, σε κάθε επίπεδο συναλλαγής ή διαπροσωπικών σχέσεων, όπου, πέρα απ' το καθαρά πρακτικό κομμάτι, η διαιρεμένη σκέψη του έρχεται να παρεμβάλλει, την γνώμη που έχει ο καθένας περί του ορθού, με αποτέλεσμα την σύγκρουση σε όλα τα πεδία των σχέσεων.
Κι ενώ βλέπει ο άνθρωπος τα αποτελέσματα της σκέψης του και τον παγκόσμιο αντίκτυπο που έχει αυτή η διχαστική της λειτουργία (σύγκρουση, πόλεμοι, φτώχεια, πείνα, δυστυχία), δεν εστιάζει στην αιτία αυτών των αποτελεσμάτων, επειδή το μόνο που ξέρει να κάνει καλά… είναι να σκέπτεται! Του είναι γνωστή και οικεία διαδικασία κι έκανε το λάθος να την εμπιστευτεί, προκειμένου να λάβει απαντήσεις για τα πιο ουσιώδη που τον αφορούν... Το ίδιο όμως κάνει και στην καθημερινότητά του, όταν προσπαθεί να συνεννοηθεί με τον άλλον άνθρωπο, σε κάθε επίπεδο συναλλαγής ή διαπροσωπικών σχέσεων, όπου, πέρα απ' το καθαρά πρακτικό κομμάτι, η διαιρεμένη σκέψη του έρχεται να παρεμβάλλει, την γνώμη που έχει ο καθένας περί του ορθού, με αποτέλεσμα την σύγκρουση σε όλα τα πεδία των σχέσεων.
Δεν του πέρασε όμως ποτέ απ’ το μυαλό, ότι ο υπεύθυνος γι’ αυτή την ασυνεννοησία, την σύγχυση και το χάος, ότι μπορεί να είναι η σκέψη του, έχοντας ταυτιστεί αιώνες τώρα με όσα εκείνη προβάλλει και εγγυάται ως αληθινά.
Κατασκεύασε θεσμούς, αρχές και ιδεαλισμούς, δηλαδή παραμύθια, στα οποία απέδωσε ιερότητα και χώθηκε μέσα σ’ αυτά, λουφάζοντας μπροστά στο χάος που η σκέψη του προκάλεσε. Επινόησε μεγάλους έρωτες και τους ενέδυσε με αιωνιότητα, συναισθήματα που τα ονόμασε «Αγάπη» και σχέσεις, απ’ τις οποίες προσδοκά ασφάλεια, σταθερότητα, διάρκεια.
Κατασκεύασε θεσμούς, αρχές και ιδεαλισμούς, δηλαδή παραμύθια, στα οποία απέδωσε ιερότητα και χώθηκε μέσα σ’ αυτά, λουφάζοντας μπροστά στο χάος που η σκέψη του προκάλεσε. Επινόησε μεγάλους έρωτες και τους ενέδυσε με αιωνιότητα, συναισθήματα που τα ονόμασε «Αγάπη» και σχέσεις, απ’ τις οποίες προσδοκά ασφάλεια, σταθερότητα, διάρκεια.
Γέμισε τον χρόνο του με δραστηριότητες, προσπαθώντας μέσα απ’ αυτές, να αναδειχθεί και να ξεχωρίσει, προκειμένου να εισπράξει την πολυπόθητη ικανοποίηση. Έγραψε μυθιστορήματα, ποιήματα και κατασκεύασε έργα τέχνης, σε μια προσπάθεια εξύψωσης της υπόστασής του, όπως την αντιλαμβάνεται πάλι η σκέψη.
'Εμαθε από τότε που υπάρχει, πως πρέπει να προσπαθεί διαρκώς, να αγωνίζεται «να γίνει κάτι», αγνοώντας αυτό το «κάτι που πράγματι είναι» και επιδιώκοντας μονίμως τον ανθρώπινο έπαινο ως επιβράβευση, ζητώντας για τα πάντα κάποια ανταμοιβή, αλλιώς νοιώθει πως η «ζωή» του δεν έχει νόημα.
'Εμαθε από τότε που υπάρχει, πως πρέπει να προσπαθεί διαρκώς, να αγωνίζεται «να γίνει κάτι», αγνοώντας αυτό το «κάτι που πράγματι είναι» και επιδιώκοντας μονίμως τον ανθρώπινο έπαινο ως επιβράβευση, ζητώντας για τα πάντα κάποια ανταμοιβή, αλλιώς νοιώθει πως η «ζωή» του δεν έχει νόημα.
Και είτε προσπαθεί να γίνει καλός στην δουλειά του, είτε να φτάσει στην «φώτιση», είτε να γίνει… πρωθυπουργός, ακολουθεί πάντα την ίδια διαδικασία: γοητεύομαι, επιθυμώ, σκέφτομαι το πώς θα το υλοποιήσω.
Μόνο για τα πρακτικά ζητήματα δεν κατασκευάζει μύθους, και το πεδίο αυτό είναι το μόνο, στο οποίο θα έπρεπε να έχει αρμοδιότητα η σκέψη, επειδή μόνο γι' αυτό είναι ικανή.
Μόνο για τα πρακτικά ζητήματα δεν κατασκευάζει μύθους, και το πεδίο αυτό είναι το μόνο, στο οποίο θα έπρεπε να έχει αρμοδιότητα η σκέψη, επειδή μόνο γι' αυτό είναι ικανή.
Την έβαλε όμως κριτή, για να ρυθμίσει τις σχέσεις του με τους άλλους κι εκεί απέτυχε παταγωδώς... Η παρέμβασή της υπήρξε καταστροφική. Και δεν πρόκειται να σταματήσει η σύγχυση και το χάος, αν δεν μείνει να παρατηρήσει εμφατικά την έλλειψη αξιοπιστίας και λειτουργικότητας αυτού του οργάνου που, είτε του δόθηκε, είτε αναπτύχθηκε λόγω συνθηκών.
Το παράλογο έγκειται, στο ότι έχουμε κάνει ανάθεση στην σκέψη, η οποία δημιούργησε την συσκότιση, μέσα απ’ τις ατελείωτες γνώμες, να μας «φωτίσει» το πρόβλημα και να βρει λύσεις στα προβλήματα που εκείνη δημιούργησε.
Δεν υπάρχει νοημοσύνη, εκεί όπου διαφεντεύει η σκέψη, επειδή η διττή σκέψη συσκοτίζει την πραγματικότητα και δεν μπορεί να συλλάβει κάτι απόλυτο, παρά μόνο σχετικό, αφού η μια είναι άχρονη και η άλλη κινείται πάντα μέσα στο χρόνο.
Δεν θέλω να επεκταθώ περισσότερο εδώ στη δυαδικότητα της σκέψης, ιδιότητα της ύλης (άρα και της σκέψης που είναι υλική διαδικασία), αφού το έχω κάνει ήδη εκτεταμένα σε άλλα σχετικά άρθρα. Το μόνο που θα επαναλάβω επιγραμματικά είναι, πως η πεπερασμένη και διττή σκέψη, ως εργαλείο του φυσικού εγκεφάλου, βουτώντας την πένα της στη μνήμη - δηλαδή σ’ ένα όργανο καταγραφής και αποθήκευσης γνώσεων, εμπειριών, πεποιθήσεων, προκαταλήψεων, «πιστεύω» κ.λ.π. - δεν είναι σε θέση, να συλλάβει οτιδήποτε απόλυτο και άχρονο, αφού επιμερίζει ότι πέφτει στο πεδίο της και αντιλαμβάνεται μόνο σχετικά, σχηματίζοντας γνώμες, γι' αυτό και δεν έχει την δυνατότητα πρόσβασης στην Γνώση, επειδή αυτή (η Γνώση) είναι αποτέλεσμα έμπνευσης και μόνο.
Η σκέψη επίσης, είναι αυτή που κατασκεύασε μεθόδους και τεχνικές, για να προσεγγίσει την θεία υπόστασή του ο άνθρωπος, και παρότι εκλεπτυσμένη η επιθυμία για ανέλιξη και «φώτιση», δεν παύει να είναι επιθυμία, να γίνει κάτι άλλο απ’ «αυτό που είναι»... Αυτό το άλλο, η σκέψη το έπλασε κι αυτό... κι ο άνθρωπος τρέχει μέσα στον χρόνο να το πραγματοποιήσει, κατά τον ίδιο τρόπο που επιδιώκει να γίνει καλός στη δουλειά του, να θεραπεύσει τα ψυχολογικά του προβλήματα, ν’ αλλάξει την συμπεριφορά του… ακόμα και καθώς προσπαθεί να γίνει καλός άνθρωπος.
Δεν θέλω να επεκταθώ περισσότερο εδώ στη δυαδικότητα της σκέψης, ιδιότητα της ύλης (άρα και της σκέψης που είναι υλική διαδικασία), αφού το έχω κάνει ήδη εκτεταμένα σε άλλα σχετικά άρθρα. Το μόνο που θα επαναλάβω επιγραμματικά είναι, πως η πεπερασμένη και διττή σκέψη, ως εργαλείο του φυσικού εγκεφάλου, βουτώντας την πένα της στη μνήμη - δηλαδή σ’ ένα όργανο καταγραφής και αποθήκευσης γνώσεων, εμπειριών, πεποιθήσεων, προκαταλήψεων, «πιστεύω» κ.λ.π. - δεν είναι σε θέση, να συλλάβει οτιδήποτε απόλυτο και άχρονο, αφού επιμερίζει ότι πέφτει στο πεδίο της και αντιλαμβάνεται μόνο σχετικά, σχηματίζοντας γνώμες, γι' αυτό και δεν έχει την δυνατότητα πρόσβασης στην Γνώση, επειδή αυτή (η Γνώση) είναι αποτέλεσμα έμπνευσης και μόνο.
Η σκέψη επίσης, είναι αυτή που κατασκεύασε μεθόδους και τεχνικές, για να προσεγγίσει την θεία υπόστασή του ο άνθρωπος, και παρότι εκλεπτυσμένη η επιθυμία για ανέλιξη και «φώτιση», δεν παύει να είναι επιθυμία, να γίνει κάτι άλλο απ’ «αυτό που είναι»... Αυτό το άλλο, η σκέψη το έπλασε κι αυτό... κι ο άνθρωπος τρέχει μέσα στον χρόνο να το πραγματοποιήσει, κατά τον ίδιο τρόπο που επιδιώκει να γίνει καλός στη δουλειά του, να θεραπεύσει τα ψυχολογικά του προβλήματα, ν’ αλλάξει την συμπεριφορά του… ακόμα και καθώς προσπαθεί να γίνει καλός άνθρωπος.
Και αντί να παρατηρήσουμε τις διαδρομές της σκέψης μας, είτε υποβάλλουμε τον εαυτό μας σε έλεγχο, αυτοπειθαρχία, στερήσεις και αυτοτιμωρίες, είτε ψάχνουμε για μαγικές λύσεις με το μαγικό ραβδάκι των μεθόδων και των τεχνικών.
Προσπάθησε, αγωνίσου!!
Το ακούει απ’ την στιγμή που στέκεται στα πόδια του και μέχρι το τέλος του βίου του.
Ο άνθρωπος έδωσε νόημα στην ύπαρξή του, με το να προσπαθεί και ν’ αγωνίζεται να γίνει κάτι... Εστίασε σ’ αυτή την προσπάθεια κι ο αγώνας "να γίνει κάτι" (πέρα από το καθαρά πρακτικό κομμάτι), έγινε αυτοσκοπός.
Φιλόσοφοι και διανοούμενοι, επιμένουν σ’ αυτήν την προτροπή, αλλά και κάθε κοινός θνητός, επιμένει πως πρέπει να προσπαθούμε διαρκώς "να γίνουμε κάτι"... Κάτι, που θα μας κάνει να ξεχωρίσουμε απ' τους άλλους...
Έξω απ’ αυτό, δεν βρίσκουμε νόημα.
Άγνωστο πότε έγινε αυτό, αλλά έκτοτε, το εξέλαβε ως την μόνη πραγματικότητα... Δημιούργησε ένα κέντρο, μέσα από το οποίο φιλτράρει τα πάντα... Εκεί, συσσώρευσε γνώμες, γνώσεις, εμπειρίες, επιθυμίες, συναισθήματα, προκαταλήψεις, πεποιθήσεις, «πιστεύω» και φυλακίστηκε από μόνος του στη φυλακή του μυαλού του... Ψάχνει το «πώς» θα βγει, αλλά κι αυτή η ερώτηση είναι λάθος, αφού το ρώτημα το απευθύνει η σκέψη στην… σκέψη... η οποία τον παραπλάνησε.
Μόνο η έμπνευση, μπορεί να τον βγάλει στο φως... αλλά…
Κάθε φορά που ο άνθρωπος προσπαθεί και αγωνίζεται για οτιδήποτε, είναι επιθυμία... 'Εχει πέσει στα δίχτυα του χρόνου, καθώς αναθέτει στη σκέψη την υλοποίησή της, ανεξαρτήτως, του πόσο χονδροειδές ή λεπτοφυές είναι αυτό που επιθυμεί...
Κάθε φορά που ο άνθρωπος προσπαθεί και αγωνίζεται για οτιδήποτε, είναι επιθυμία... 'Εχει πέσει στα δίχτυα του χρόνου, καθώς αναθέτει στη σκέψη την υλοποίησή της, ανεξαρτήτως, του πόσο χονδροειδές ή λεπτοφυές είναι αυτό που επιθυμεί...
Οτιδήποτε χρειάζεται χρόνο για να επιτευχθεί, π.χ. βλέπω πως είμαι αλαζόνας και θα προσπαθήσω ν’ αλλάξω - όπου παρεμβάλλεται η προσπάθεια - δημιουργείται σύγκρουση ανάμεσα σ’ «αυτό που είμαι» και «σ’ αυτό που θα’ θελα να είμαι».
Καμιά ουσιαστική αλλαγή δεν επιτυγχάνεται μέσω σύγκρουσης, παρά μόνο επιδερμικές και επιφανειακές αναμορφώσεις, μέσα στο ίδιο πεδίο, στο οποίο διαφεντεύει η περιορισμένη σκέψη εντός των τειχών, που η ίδια (η σκέψη) έχτισε.
Μ’ αυτό το ελλιπές εργαλείο, έχουμε την απαίτηση να συλλάβουμε το απόλυτο, το άχρονο, το άπειρο.
Μ’ αυτό το ελλιπές εργαλείο, έχουμε την απαίτηση να συλλάβουμε το απόλυτο, το άχρονο, το άπειρο.
Ανεξαρτήτως του ποια είναι η αλήθεια της ύπαρξής μας, το μόνο που έχουμε να κάνουμε, είναι να παρατηρήσουμε πως το εργαλείο αυτό δεν θα μας οδηγήσει σε καμιά αλήθεια.
Στο εύλογο ερώτημα που δημιουργείται - τι κάνει δηλαδή ο άνθρωπος που αντιλαμβάνεται ότι η σκέψη του δεν τον οδηγεί στη Γνώση και την Αλήθεια - έχει δυο επιλογές: επιλέγει συνειδητά, είτε να συνεχίσει να ζει με παραμύθια εν γνώσει του, ότι ζει στο μάτριξ της σκέψης του, είτε να μείνει στη γεμάτη ενέργεια και ενάργεια σιωπή του «δεν ξέρω», μήπως και βρει άλλες απαντήσεις από άλλο πεδίο συνείδησης, που εμποδίστηκε μέχρι τώρα να εκδηλωθεί, απ’ την παρεμβολή της σκέψης...
Χρειαζόμαστε τον Μίτο της Αριάδνης, η οποία είναι έξω απ’ το πεδίο της σκέψης, για ν’ αντιληφθούμε οτιδήποτε αληθινό. Η Αριάδνη είναι η έμπνευση που κρατά το νήμα της Γνώσης, για να ξαναβρεί κανείς τον δρόμο της εξόδου στο φως και να βγει απ’ τον λαβύρινθο της σκέψης... Όποιος μπαίνει στον λαβύρινθο της σκέψης χάνεται... κι όσο παραμένει εκεί, ενδυναμώνει τον Μινώταυρο, δηλαδή το «εγώ» του, και παγιδεύεται στους δαιδαλώδεις διαδρόμους της ανεπιστρεπτί, και χωρίς τον Μίτο της Γνώσης - που είναι αποτέλεσμα έμπνευσης - δεν υπάρχει έξοδος απ’ την «σπηλιά του Πλάτωνα».
(Της Ελένης Σπανού)
Χρειαζόμαστε τον Μίτο της Αριάδνης, η οποία είναι έξω απ’ το πεδίο της σκέψης, για ν’ αντιληφθούμε οτιδήποτε αληθινό. Η Αριάδνη είναι η έμπνευση που κρατά το νήμα της Γνώσης, για να ξαναβρεί κανείς τον δρόμο της εξόδου στο φως και να βγει απ’ τον λαβύρινθο της σκέψης... Όποιος μπαίνει στον λαβύρινθο της σκέψης χάνεται... κι όσο παραμένει εκεί, ενδυναμώνει τον Μινώταυρο, δηλαδή το «εγώ» του, και παγιδεύεται στους δαιδαλώδεις διαδρόμους της ανεπιστρεπτί, και χωρίς τον Μίτο της Γνώσης - που είναι αποτέλεσμα έμπνευσης - δεν υπάρχει έξοδος απ’ την «σπηλιά του Πλάτωνα».
(Της Ελένης Σπανού)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου