Ήταν σαν να μιλούσε ο Τζούλιαν, κάποια ξένη γλώσσα. Δεν είχα ακούσει ποτέ κανέναν, να μιλά για την μαγνητική δύναμη του μυαλού, η οποία μπορεί να προσελκύσει πνευματικό και υλικό πλούτο.
Ούτε είχα ακούσει ποτέ, για την δύναμη των εικόνων και την έντονη επίδραση, σε κάθε πλευρά της ζωής μας. Και πάλι όμως, ένιωθα βαθιά πίστη στα λεγόμενα του Τζούλιαν. Επρόκειτο για έναν άνθρωπο, του οποίου η κρίση και οι πνευματικές δυνατότητες ήταν ασυναγώνιστες.
Ούτε είχα ακούσει ποτέ, για την δύναμη των εικόνων και την έντονη επίδραση, σε κάθε πλευρά της ζωής μας. Και πάλι όμως, ένιωθα βαθιά πίστη στα λεγόμενα του Τζούλιαν. Επρόκειτο για έναν άνθρωπο, του οποίου η κρίση και οι πνευματικές δυνατότητες ήταν ασυναγώνιστες.
Ένας άνθρωπος, ο οποίος ήταν παγκόσμια γνωστός, για το νομικό του δαιμόνιο. Ήταν επίσης ένας άνθρωπος, ο οποίος είχε ήδη φτάσει στο τέλος του μονοπατιού, που εγώ τώρα είχα ξεκινήσει μαζί του, να εξερευνώ.
Και όσο περισσότερο άκουγα αυτά που μου έλεγε, τόσο περισσότερο αντιλαμβανόμουν το νόημά τους.
Είναι βέβαιο, ότι ο νους έχει πολύ περισσότερες δυνατότητες, από όσες οι περισσότεροι από εμάς, χρησιμοποιούμε επί του παρόντος...
Πώς αλλιώς θα εξηγούνταν, το φαινόμενο της μητέρας για παράδειγμα, που μετακινεί ένα αυτοκίνητο, που διαφορετικά δεν θα μετακινούνταν, προκειμένου να σώσει το μωρό της, που έχει εγκλωβιστεί από κάτω;
Πώς αλλιώς οι μεγάλοι γνώστες των πολεμικών τεχνών, θα έσπαγαν με μία κίνηση του χεριού τους, ένα σωρό από τούβλα;
Πώς αλλιώς οι γιόγκι της Ανατολής, θα χαμήλωναν τους παλμούς της καρδιάς τους, σύμφωνα με την θέλησή τους ή θα άντεχαν αφόρητους πόνους, χωρίς ούτε μία σύσπαση στα βλέφαρα;
Ίσως Το Πραγματικό Πρόβλημα, Βρισκόταν Τελικά Μέσα Μου Και Στην Έλλειψη Της Πίστης... Στα Χαρίσματα, Που Έχουν Αποδοθεί Σε Κάθε Ον.
Ίσως το απόγευμα αυτό, δίπλα σε έναν πρώην εκατομμυριούχο δικηγόρο και νυν μοναχό των Ιμαλαίων, να ήταν ενός είδους πρόκληση αφύπνισης, προκειμένου να ξεκινήσω, να αξιοποιώ την ζωή μου, στο έπακρο.
«Πιστεύεις, ότι θα μπορούσα να κάνω αυτές τις ασκήσεις στο γραφείο, Τζούλιαν;» τον ρώτησα. «Οι συνεργάτες μου ήδη πιστεύουν, ότι είμαι αρκετά παράξενος και δεν είναι ψέμα».
«Ο Γιόγκι Ραμάν και όλοι οι εξαιρετικοί σοφοί με τους οποίους έζησε, έλεγαν συχνά, μια ρήση που είχε περάσει σ' αυτούς, διά μέσου των γενεών. Είναι τιμή μου, να το μεταβιβάσω κι εγώ με την σειρά μου, σ' εσένα αυτό το απόγευμα, που είναι εξίσου σημαντικό και για τους δυο μας.
Αυτό που έλεγαν είναι το εξής: «Δεν υπάρχει τίποτα το αξιοθαύμαστο, στο να είσαι ανώτερος από άλλους ανθρώπους. Το θαυμαστό είναι να είσαι ανώτερος, από τον προηγούμενο εαυτό σου».
Αυτό στο οποίο καταλήγω είναι ότι, αν πραγματικά θέλεις να βελτιώσεις την ζωή σου και να ζήσεις όπως σου αξίζει, θα πρέπει να ακολουθείς, το δικό σου δρόμο... Δεν παίζει κανένα ρόλο, τι λένε οι άλλοι για σένα.
Σημαντικό Είναι Αυτό Που Λες Ο Ίδιος, Για Τον Εαυτό Σου.
Να μην σε απασχολεί η κριτική των άλλων, για όσο διάστημα γνωρίζεις, ότι αυτό που κάνεις είναι το σωστό.
Μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις, όσο αυτό είναι σύμφωνο, με την συνείδηση και την καρδιά σου.
Ποτέ να μην αισθάνεσαι ντροπή, κάνοντας αυτό που είναι καλό, αποφάσισε μόνο, τι είναι καλό και ακολούθησέ το... Και για όνομα του Θεού, μην ακολουθήσεις ποτέ την ανόητη συνήθεια, να προσμετράς την αξία σου, έναντι της αξίας των άλλων.
Όπως υποστήριζε ο Γιόγκι Ραμάν: "Κάθε λεπτό που ξοδεύεις, σκεπτόμενος τα όνειρα κάποιου άλλου, μειώνεις τον χρόνο, που θα σκεπτόσουν τα δικά σου όνειρα".
Ήταν μόλις επτά λεπτά, πριν από τα μεσάνυχτα. Περιέργως, δεν αισθανόμουν καθόλου κουρασμένος. Λέγοντας το στον Τζούλιαν, χαμογέλασε για μία ακόμα φορά.
«Να που έμαθες μία ακόμα αρχή, για την φωτισμένη ζωή... Στις περισσότερες περιπτώσεις, η κούραση δεν είναι παρά ένα δημιούργημα του νου... Η κόπωση δυναστεύει την ζωή εκείνων, που ζουν χωρίς σκοπό και όνειρα. Επίτρεψέ μου, να σου δώσω ένα παράδειγμα... Έχεις περάσει ποτέ, κάποιο απόγευμα στο γραφείο διαβάζοντας πληκτικές σημειώσεις, σχετικά με τις υποθέσεις σου, ενώ το μυαλό σου, έχει αρχίσει να αφαιρείται και να αισθάνεσαι υπνηλία;»
«Ορισμένες φορές» απάντησα, σε μια προσπάθεια να μην αποκαλύψω, ότι αυτό αποτελεί το modus operaandi μου (τρόπος λειτουργίας).
«Σίγουρα, οι περισσότεροι αισθανόμαστε νωθροί στην δουλειά, σχεδόν σε καθημερινή βάση».
«Κι όμως, αν κάποιος φίλος σε καλούσε την ίδια στιγμή, για να πάτε στο γήπεδο ή σου ζητούσε συμβουλές, για κάποιο δύσκολο παιχνίδι γκολφ, δεν έχω καμία αμφιβολία, ότι θα ζωντάνευες ξανά. Κάθε ίχνος κούρασης, θα εξαφανιζόταν μεμιάς. Είναι ακριβής η περιγραφή μου;». «Ακριβέστατη, κε συνήγορε».
Ο Τζούλιαν ήξερε, πως ήταν σε καλό δρόμο. «Λοιπόν η κούρασή σου δεν ήταν τίποτα περισσότερο, από μια κακή συνήθεια του εγκεφάλου σου, η οποία καλλιεργήθηκε ως δεκανίκι, ενάντια σε κάποιο ανιαρό καθήκον.
Απόψε είσαι προφανώς, γοητευμένος με την ιστορία μου και ανυπομονείς να μάθεις την σοφία, που έχει αποκαλυφθεί και σ' εμένα...
Το Ενδιαφέρον Και Η Πνευματική Σου Εστίαση, Σου Δίνουν Ενέργεια.
Το απόγευμα αυτό, το μυαλό σου δεν ταξίδεψε ούτε στο παρελθόν, ούτε στο μέλλον. Ήταν απόλυτα εστιασμένο στο παρόν, στην συζήτησή μας.
Καθοδηγώντας σταθερά το μυαλό σου, να ζει στο παρόν θα έχεις πάντα απεριόριστη ενέργεια, ανεξάρτητα από την ώρα, που θα σημαδεύουν οι δείκτες του ρολογιού σου».
Έγνεψα καταφατικά. Οι σοφές παρατηρήσεις του Τζούλιαν, έμοιαζαν τόσο προφανείς και όμως ποτέ, δεν τις είχα συνειδητοποιήσει. Μάλλον η κοινή γνώση, δεν είναι πάντοτε τόσο κοινή...
Θυμήθηκα αυτό που μου έλεγε ο πατέρας μου, καθώς μεγάλωνα: «Μόνον εκείνοι που αναζητούν, θα βρουν»... Ευχήθηκα, να βρισκόταν πλάι μου.
Απόσπασμα από το βιβλίο: «Ο μοναχός που πούλησε την Ferrari του»
Ήταν απόλυτα ξεκάθαρο, ότι ο Τζούλιαν είχε ανακαλύψει κάτι σημαντικό, στην Οδύσσεια του στην Ανατολή. Και μόνο βλέποντας την φυσική του αναζωογόνηση, την προφανή ηρεμία του και αντιλαμβανόμενος την μεταμόρφωσή του, ένιωσα ότι θα ήταν τουλάχιστον σοφό, να άκουγα τις συμβουλές του.
Και όσο περισσότερο άκουγα αυτά που μου έλεγε, τόσο περισσότερο αντιλαμβανόμουν το νόημά τους.
Είναι βέβαιο, ότι ο νους έχει πολύ περισσότερες δυνατότητες, από όσες οι περισσότεροι από εμάς, χρησιμοποιούμε επί του παρόντος...
Πώς αλλιώς θα εξηγούνταν, το φαινόμενο της μητέρας για παράδειγμα, που μετακινεί ένα αυτοκίνητο, που διαφορετικά δεν θα μετακινούνταν, προκειμένου να σώσει το μωρό της, που έχει εγκλωβιστεί από κάτω;
Πώς αλλιώς οι μεγάλοι γνώστες των πολεμικών τεχνών, θα έσπαγαν με μία κίνηση του χεριού τους, ένα σωρό από τούβλα;
Πώς αλλιώς οι γιόγκι της Ανατολής, θα χαμήλωναν τους παλμούς της καρδιάς τους, σύμφωνα με την θέλησή τους ή θα άντεχαν αφόρητους πόνους, χωρίς ούτε μία σύσπαση στα βλέφαρα;
Ίσως Το Πραγματικό Πρόβλημα, Βρισκόταν Τελικά Μέσα Μου Και Στην Έλλειψη Της Πίστης... Στα Χαρίσματα, Που Έχουν Αποδοθεί Σε Κάθε Ον.
Ίσως το απόγευμα αυτό, δίπλα σε έναν πρώην εκατομμυριούχο δικηγόρο και νυν μοναχό των Ιμαλαίων, να ήταν ενός είδους πρόκληση αφύπνισης, προκειμένου να ξεκινήσω, να αξιοποιώ την ζωή μου, στο έπακρο.
«Πιστεύεις, ότι θα μπορούσα να κάνω αυτές τις ασκήσεις στο γραφείο, Τζούλιαν;» τον ρώτησα. «Οι συνεργάτες μου ήδη πιστεύουν, ότι είμαι αρκετά παράξενος και δεν είναι ψέμα».
«Ο Γιόγκι Ραμάν και όλοι οι εξαιρετικοί σοφοί με τους οποίους έζησε, έλεγαν συχνά, μια ρήση που είχε περάσει σ' αυτούς, διά μέσου των γενεών. Είναι τιμή μου, να το μεταβιβάσω κι εγώ με την σειρά μου, σ' εσένα αυτό το απόγευμα, που είναι εξίσου σημαντικό και για τους δυο μας.
Αυτό που έλεγαν είναι το εξής: «Δεν υπάρχει τίποτα το αξιοθαύμαστο, στο να είσαι ανώτερος από άλλους ανθρώπους. Το θαυμαστό είναι να είσαι ανώτερος, από τον προηγούμενο εαυτό σου».
Αυτό στο οποίο καταλήγω είναι ότι, αν πραγματικά θέλεις να βελτιώσεις την ζωή σου και να ζήσεις όπως σου αξίζει, θα πρέπει να ακολουθείς, το δικό σου δρόμο... Δεν παίζει κανένα ρόλο, τι λένε οι άλλοι για σένα.
Σημαντικό Είναι Αυτό Που Λες Ο Ίδιος, Για Τον Εαυτό Σου.
Να μην σε απασχολεί η κριτική των άλλων, για όσο διάστημα γνωρίζεις, ότι αυτό που κάνεις είναι το σωστό.
Μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις, όσο αυτό είναι σύμφωνο, με την συνείδηση και την καρδιά σου.
Ποτέ να μην αισθάνεσαι ντροπή, κάνοντας αυτό που είναι καλό, αποφάσισε μόνο, τι είναι καλό και ακολούθησέ το... Και για όνομα του Θεού, μην ακολουθήσεις ποτέ την ανόητη συνήθεια, να προσμετράς την αξία σου, έναντι της αξίας των άλλων.
Όπως υποστήριζε ο Γιόγκι Ραμάν: "Κάθε λεπτό που ξοδεύεις, σκεπτόμενος τα όνειρα κάποιου άλλου, μειώνεις τον χρόνο, που θα σκεπτόσουν τα δικά σου όνειρα".
Ήταν μόλις επτά λεπτά, πριν από τα μεσάνυχτα. Περιέργως, δεν αισθανόμουν καθόλου κουρασμένος. Λέγοντας το στον Τζούλιαν, χαμογέλασε για μία ακόμα φορά.
«Να που έμαθες μία ακόμα αρχή, για την φωτισμένη ζωή... Στις περισσότερες περιπτώσεις, η κούραση δεν είναι παρά ένα δημιούργημα του νου... Η κόπωση δυναστεύει την ζωή εκείνων, που ζουν χωρίς σκοπό και όνειρα. Επίτρεψέ μου, να σου δώσω ένα παράδειγμα... Έχεις περάσει ποτέ, κάποιο απόγευμα στο γραφείο διαβάζοντας πληκτικές σημειώσεις, σχετικά με τις υποθέσεις σου, ενώ το μυαλό σου, έχει αρχίσει να αφαιρείται και να αισθάνεσαι υπνηλία;»
«Ορισμένες φορές» απάντησα, σε μια προσπάθεια να μην αποκαλύψω, ότι αυτό αποτελεί το modus operaandi μου (τρόπος λειτουργίας).
«Σίγουρα, οι περισσότεροι αισθανόμαστε νωθροί στην δουλειά, σχεδόν σε καθημερινή βάση».
«Κι όμως, αν κάποιος φίλος σε καλούσε την ίδια στιγμή, για να πάτε στο γήπεδο ή σου ζητούσε συμβουλές, για κάποιο δύσκολο παιχνίδι γκολφ, δεν έχω καμία αμφιβολία, ότι θα ζωντάνευες ξανά. Κάθε ίχνος κούρασης, θα εξαφανιζόταν μεμιάς. Είναι ακριβής η περιγραφή μου;». «Ακριβέστατη, κε συνήγορε».
Ο Τζούλιαν ήξερε, πως ήταν σε καλό δρόμο. «Λοιπόν η κούρασή σου δεν ήταν τίποτα περισσότερο, από μια κακή συνήθεια του εγκεφάλου σου, η οποία καλλιεργήθηκε ως δεκανίκι, ενάντια σε κάποιο ανιαρό καθήκον.
Απόψε είσαι προφανώς, γοητευμένος με την ιστορία μου και ανυπομονείς να μάθεις την σοφία, που έχει αποκαλυφθεί και σ' εμένα...
Το Ενδιαφέρον Και Η Πνευματική Σου Εστίαση, Σου Δίνουν Ενέργεια.
Το απόγευμα αυτό, το μυαλό σου δεν ταξίδεψε ούτε στο παρελθόν, ούτε στο μέλλον. Ήταν απόλυτα εστιασμένο στο παρόν, στην συζήτησή μας.
Καθοδηγώντας σταθερά το μυαλό σου, να ζει στο παρόν θα έχεις πάντα απεριόριστη ενέργεια, ανεξάρτητα από την ώρα, που θα σημαδεύουν οι δείκτες του ρολογιού σου».
Έγνεψα καταφατικά. Οι σοφές παρατηρήσεις του Τζούλιαν, έμοιαζαν τόσο προφανείς και όμως ποτέ, δεν τις είχα συνειδητοποιήσει. Μάλλον η κοινή γνώση, δεν είναι πάντοτε τόσο κοινή...
Θυμήθηκα αυτό που μου έλεγε ο πατέρας μου, καθώς μεγάλωνα: «Μόνον εκείνοι που αναζητούν, θα βρουν»... Ευχήθηκα, να βρισκόταν πλάι μου.
Απόσπασμα από το βιβλίο: «Ο μοναχός που πούλησε την Ferrari του»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου