Μια Φορά Κι Έναν Καιρό, Η Ψυχούλα Αποφάσισε Να Κατέβει Στα Κατώτερα Βασίλεια...

Μια φορά κι ένα καιρό...
Όλα ξεκινούν κάπως έτσι...

Έτσι της ήρθε της ψυχούλας ένα πρωί, να αφήσει το σίγουρο Θρόνο στα υψηλά βασίλεια, και να αρχίσει να κατεβαίνει προς τα κάτω, ώστε να γνωρίσει και τα κατώτερα βασίλεια... 

Αυτή η περιέργεια την έφαγε! 

Και τώρα δεν θυμάται πλέον, με πόσο ενθουσιασμό ξεκίνησε το ταξίδι της, για άλλους κόσμους. 

Και σαν αποτέλεσμα έχει να γκρινιάζει, και να παραπονιέται διαρκώς, για την τύχη της...

Εδώ που τα λέμε δεν έχει και άδικο... αυτό το ταξίδι είναι σκέτη Οδύσσεια!

Εκεί που λέει Οκ... είμαι έτοιμη να επιστρέψω σπιτάκι μου, όλο και κάποιο εμπόδιο θα συναντά, που θα την καθυστερεί, και θα την κάνει να ξαναγυρίσει πίσω... 

Έλα πάλι από την αρχή....

Λοιπόν αγαπημένη ψυχούλα, ίσως να έχεις ξεχάσει ότι έχεις επιλέξει,να ζήσεις για λίγο αποκομμένη...

Χρειάζεται όμως να θυμηθείς... ή καλύτερα να Εν-θυμηθείς!

Κάτι έχεις ξεχάσει!.. 

Μια υπόσχεση που έδωσες, όταν αποφάσισες να διαχωριστείς προσωρινά, από το "Απόλυτο Είναι", και να βιώσεις την εμπειρία του "Μη Είναι"...

Αυτό ήταν το Αρχικό Σχέδιο...

Το ζήτησες Εσύ η Ψυχή, από το Δημιουργό σου τον Πατέρα σου.

Γιατί βλέπεις, όπως και ο άνθρωπος που έχει τα πάντα, και θέλει  ακόμα περισσότερα, για να ικανοποιήσει την περιέργειά του, έτσι και η Ψυχή, ενώ είχε τα πάντα δίπλα στον Πατέρα, και μια χαρά  ήταν βολεμένη... αποφάσισε να ξεβολευτεί, γιατί ήθελε να ζήσει την περιπέτεια. 

"Κατά κάποιο τρόπο, εκ του ασφαλούς", αφού γνώριζε καλά πως αυτό θα ήταν μια περιπέτεια, και θα μπορούσε να ξαναγυρίσει στο σπίτι της, στην Πατρική Εστία της δηλαδή, "ότι ώρα" ήθελε...

Εεε... την είχε κακομάθει και ο Θεούλης, αφού δεν τις χαλούσε και κανένα χατήρι...

Και αρχίζει το μπούρου, μπούρου και τα παρακάλια με το Θεούλη, να της επιτρέψει να φύγει για λίγο, έτσι για να αλητέψει που λέμε.
Και ο Θεός δεν μπόρεσε να αντισταθεί, γιατί ποτέ δεν χαλάει τα χατήρια των παιδιών του. Είτε συμφωνεί, μαζί τους είτε όχι.

Μην ξεχνάμε, δεν είναι ένας οποιοσδήποτε Πατέρας...

Αυτό που δεν θυμάσαι όμως σήμερα, είναι το εξής: Ναι μεν ο καλός Θεούλης Πατέρας, έκανε το χατήρι που του ζήτησες, αλλά ξεκαθάρισε και τη θέση του...

"Αγαπημένο μου παιδί... καταλαβαίνω την ανάγκη σου να φύγεις για λίγο, αν και δεν είμαι σύμφωνος με αυτό, γιατί ο κόσμος που θέλεις να γνωρίσεις μου, είναι άγνωστος και εκεί δεν θα μπορώ να έχω την ίδια εξουσία, να παρέμβω σε περίπτωση που θα κινδυνέψεις...
Ενώ από εδώ, μπορώ να σου εξασφαλίσω να ζεις με ασφάλεια και μακαριότητα...  Με λίγα λόγια παιδί μου φεύγοντας από κοντά μου, θα έχεις την ευθύνη και τη δική σου βούληση, για την ζωή σου...
Θα είσαι, ο μόνος υπεύθυνος για ότι κι αν σου συμβεί.
Εγώ δεν θα μπορώ να έχω βούληση πουθενά αλλού "εκτός" από το δικό μου Βασίλειο!"

"Τώρα, οποιαδήποτε στιγμή επιλέξεις να επιστρέψεις, τόσο το σπίτι μου όσο και η αγκαλιά μου, θα είναι πάντα ανοιχτά για σένα!
Και θα χαρώ πολύ να σ'εχω πάλι κοντά μου... 
Αρκεί να μπορώ να σε αναγνωρίσω, αφού το μόνο που "λογικά" θα έχει αλλάξει, θα είναι οι εμπειρίες σου... 
Αλλά για να είσαι σίγουρη παιδί μου, ότι δεν θα χάσεις ποτέ το δρόμο θα σου δώσω ένα φωτεινό φανάρι, που θα είναι για πάντα ανοιχτό, ώστε να μπορείς να βλέπεις όταν το φως θα λιγοστεύει, και για όταν θα βρίσκεις σκοτεινές μέρες στο
ταξίδι σου...

"Και όσο θα αργείς, τόσο θα ανησυχώ και θα μου λείπεις, αλλά θα έχω υπομονή, γιατί κατά βάθος, γνωρίζω ότι σε μεγάλωσα με αρχές, και ακόμα κι αν τις ξεχάσεις για λίγο, τη κρίσιμη στιγμή θα αρχίσεις να τις θυμάσαι, ώστε να μην κινδυνέψεις να χαθείς..."

"Σωστές εξηγήσεις! Έτσι?"

Εσύ βέβαια ψυχούλα, σε καμιά περίπτωση, δεν θα μπορούσες να φανταστείς, τι θα σε περίμενε σ' αυτό το μεγάλο ταξίδι...

Άκου τώρα, ότι έγινε - έγινε... ότι έμαθες - έμαθες... ότι έπαθες - έπαθες, κοίτα τι θα κάνεις, ώστε να πάρεις το δρόμο της επιστροφής, ο Πατέρας είναι εκεί, και σε περιμένει... 

Δεν μπορείς να τον δεις, γιατί είναι πολύ - πολύ μακριά από αυτό τον κόσμο.

Αλλά υπάρχει μέσα σου πάντα η ανάμνηση του, και εκείνο το φαναράκι που σου έδωσε, γιατί ξεχνάς να το κοιτάς? 
Γιατί προτιμάς να βαδίζεις στο σκοτάδι, και να χάνεις συνεχώς το δρόμο σου?

Λοιπόν, άσε τα παράπονα και το κλάμα, και πάψε να νιώθεις αδικημένη. 
Εμ... τα ήθελες και συ ψυχούλα μου!

Ξέρω κουράστηκες, και θέλεις να γυρίσεις να βρεθείς, και πάλι στην αγκαλιά του Πατέρα σου, εκεί όπου δεν θα σε στεναχωρεί τίποτα, και θα απολαμβάνεις την μακαριότητα, καθώς θα κρατάς τον Πατέρα σου από το χέρι, και θα κάνετε πάλι εκείνους τους όμορφους περιπάτους στο Φως, ακούγοντας μαζί Ουράνια Μουσική!

Τι ευδαιμονία!!!

Αυτό να σκέφτεσαι, καθώς θα πετάς να πας κοντά του, έτσι θα παίρνεις θάρρος, και θα δυναμώνεις μόνο με την ανάμνησή του.

Από σήμερα κιόλας προγραμμάτισε την επιστροφή σου, φτιάξε ένα χάρτη με όση μνήμη σου έχει απομείνει, και ξεκίνησε το ταξίδι προς τα πάνω... θα είναι κουραστικό, γιατί είναι ανηφόρα, βλέπεις όταν κατέβαινες όλο χαρούλες δεν σκέφτηκες, ότι ο κατήφορος στην επιστροφή γίνεται ανήφορος...

Μια απόφαση, είναι ψυχούλα μου...
Άσε τη γκρίνια και τα παράπονα...

Κράτα το φαναράκι, να σου φωτίζει το δρόμο και...
Καλή επιστροφή!!!

Της Ματούλας Καρπέτα