Πάντοτε είναι ο άλλος που σε κάνει να πονάς, να βασανίζεσαι.
Φταίει η γυναίκα σου, φταίει ο άντρας σου, φταίνε οι γονείς σου,
φταίνε τα παιδιά σου, φταίει το οικονομικό σύστημα της κοινωνίας
- ο καπιταλισμός, ο κομμουνισμός,
η κοινωνική δομή, το κάρμα, ο Θεός...
Οι άνθρωποι, έχουν εκατομμύρια τρόπους για ν' αποφεύγουν την ευθύνη.
Από τη στιγμή όμως που λες ότι φταίει ο ένας ή ο άλλος, τότε εσύ δεν μπορείς να κάνεις τίποτα για να το αλλάξεις.
Τι μπορείς να κάνεις εσύ?
Δικαιολογίες και δικαιολογίες, για ν' αποφεύγεις να δεχτείς: "Εγώ είμαι υπεύθυνος. Ό,τι κι αν μου συμβαίνει, εγώ είμαι υπεύθυνος. Είναι απολύτως δική μου ευθύνη".
Από τη στιγμή που θα πεις: "εγώ είμαι υπεύθυνος για τον πόνο και τα βάσανα μου, εγώ το διάλεξα να γίνει έτσι, γιατί αυτοί είναι οι σπόροι και εγώ τους θερίζω, εγώ είμαι υπεύθυνος".
Από τη στιγμή που το κατανοήσεις αυτό, τότε τα πάντα γίνονται απλά...
Τότε η ζωή παίρνει μια καινούρια στροφή, κι αρχίζει να κινείται σε μια καινούρια διάσταση... Αυτή η διάσταση είναι μεταστροφή, αφύπνιση, επανάσταση μεταμόρφωση.
Όταν ξέρεις, ότι εσύ είσαι υπεύθυνος για τον πόνο σου, ξέρεις επίσης ότι μπορείς να τον εγκαταλείψεις κάθε στιγμή.
Ποιος μπορεί να σ' εμποδίσει, να εγκαταλείψεις τον πόνο και την
δυστυχία σου, και να τα μεταμορφώσεις στην υπέρτατη ευτυχία?
Κανένας!
Ακόμα κι αν είσαι φυλακισμένος, αλυσοδεμένος, κανένας δεν μπορεί να σε φυλακίσει στ' αλήθεια, επειδή η ψυχή σου παραμένει ελεύθερη.
Ασφαλώς είσαι περιορισμένος, αλλά ακόμα και μέσα σ' αυτόν τον
περιορισμό, μπορείς να τραγουδήσεις ένα τραγούδι.
Μπορείς, είτε να κλαις αβοήθητος και απαρηγόρητος, είτε να
τραγουδήσεις ένα τραγούδι.
Ακόμη και με αλυσίδες στα πόδια, εσύ μπορείς να χορέψεις.
Τότε ο ήχος από τις αλυσίδες θα γίνει μελωδία."
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου