Για Τα Φεγγάρια Που Μας Έταξαν...

Κι απόψε θα αφεθούμε στα φεγγάρια...
Άλλοι θα μας μιλήσουν για τα κόκκινα φεγγάρια και άλλοι για τα μπλέ...
Ολόγιομα... πανσέληνα... ονειροπόλα...

Άλλοτε μαγικά... κι άλλοτε μελαγχολικά... σαν το χρώμα τους, το κόκκινο ή το μπλε...

Κι απόψε θα μας πουν για ένα φεγγάρι θολό... μπλε και μελαγχολικό...

Μα ποιος μας υπογράφει τα φεγγάρια της ψυχής μας?

Ποιος είναι αυτός που θα μπορέσει να διαβάσει... το φεγγάρι που ολόγιομο ή αδειανό, μας τριγυρνά κι από ψηλά μας γνέφει...

Μοναχικοί διαβάτες της ζωής... ξεχωριστός... βαθύς και μόνος ο καθένας... μέσα στο πλήθος μα πάντα μόνος... θα κοιτάξει και πάλι το φεγγάρι εκεί ψηλά... να ψάξει για άλλη μια φορά... μήπως και συναντήσει το όνειρό του...
Αυτό, που θα τον κάνει να χαμογελάσει... χαρούμενα ή λυπητερά... 

Κατά πως μπόρεσε να αντέξει έρωτες... αποτυχίες, υποσχέσεις... όνειρα ανεκπλήρωτα και καταστάσεις τραγικές... ή και αβάσταχτα χαρούμενες... ελπιδοφόρες και συνταραχτικές συνάμα....
Να αντέξει να τις δει... μέσα από το φέγγος το θολό... που για άλλη μια βραδιά θα του υποσχεθεί...
Κι έτσι μόνος... μοναχικός... κι ας τον κρατούν από το χέρι... θα σκύψει βαθιά μέσα του... θα τα μετρήσει τα φεγγάρια του... που του έταξαν... τον γέλασαν... τον γέμισαν αυταπάτες... μα και χαρές της στιγμής...

Κι έτσι κι αλλιώς το ξέρει...

Τα φεγγάρια τέτοια είναι... έρχονται ολόγιομα για ένα βράδυ... και βήμα -βήμα πίσω... λειψά σιγά -σιγά... από το άλλο κιόλας βράδυ τα όνειρα μικραίνουν...

Η πιο γλυκιά... η πιο μελένια... η πιο νοσταλγική μελαγχολία... καθώς η νύχτα προχωράει και το φεγγάρι... ανεβαίνοντας... μας γνέφει... μας φέρνει όλο και πιο κοντά στην ουτοπία μας... που τόσο αναζητάμε...

Σκληρές οι εικόνες της αληθινής ζωής... γεμάτες ελπίδα ή ουτοπικές ανάλογες... 

Κι απόψε θα τις πάρουμε ''αγκαλιά'' και θ' ανεβούμε... όσο πιο ψηλά μπορούμε... παρέα με το αλλιώτικο... το μελαγχολικό αποψινό φεγγάρι...
Blue Moon το λένε οι επιστήμονες....

Μπλε φεγγάρι αποκαλείται μια πανσέληνος, η οποία σημειώνεται σε ασυνήθιστη χρονική στιγμή, ή μια επιπλέον πανσέληνος εντός του έτους... λέει....

Πόσες συμπτώσεις φέτος άραγε για μας? Και το φεγγάρι ακόμα ?

Φεγγάρι ταιριαστό με την καρδιά μας, θα το πω εγώ... γιατί κι αυτή... γονάτισε κάποιες στιγμές... δεν βλέπει ίσως κόκκινο το χρώμα του φεγγαριού... μα μπλε, σαν και τα βάσανά μας.... 

Θα το κοιτάξουμε... θα το ''χαζέψουμε'' εμείς οι ''ρομαντικοί'' οι ουτοπικοί... περαστικοί ταξιδιώτες αυτής της γης... όπως κι αν μας παρουσιαστεί... γιατί αυτά είναι τα χρώματα και της ζωής μας....

Αλλάζουν χρώματα οι ζωές... μα πάντα χρώματα παραμένουν.....
Αλίμονο στο σκοτάδι!... 

Ω!...ναι!... χίλιες φορές... τα μπλε φεγγάρια απ' τα ολότελα ανύπαρκτα... μηδαμινά φεγγάρια...

Της  Σοφίας Θεοδοσιάδη