Για Τα Ηλιοτρόπια Της Ζωής Μας...

Οι εικόνες που μας ακολουθούν...

Από μικρή το καταλάβαινα...

Μου μιλούσαν τα ηλιοτρόπια...

Όλα μου έλεγαν... τον ήλιο έψαχναν να τα φωτίσει... για να ανοίξουν όλα τους τα πέταλα...

Ντρεπόμουν να φωνάζω δυνατά, τη φωνή και τα λόγια, που μου έβαζαν στο στόμα...

''Δαιμονισμένο'' λέγαν στο χωριό μου... τον άνθρωπο που άκουγε φωνές μέσα του...

Πως να το φωνάξω λοιπόν ?

Κι όταν μεγάλωσα, ποτέ μα ποτέ δεν ξέχασα τα '''λόγια''' που μου ψιθύριζαν... οι εικόνες του μικρού χωριού μου...

Κι έψαχνα να βρω... αν άνθισαν όλα τα ηλιοτρόπια...

Τι απέγιναν ?

Οι απαισιόδοξοι φίλοι μου, μου είπαν... πως τώρα πια... στο μικρό χωριό μου... δεν σπέρνουν... δεν καλλιεργούν πολλοί τα ''ηλιοτρόπια''...

Μόνο Να! κάτι λίγα εκεί στις άκρες... κι αυτά... τρέχουν να τα πνίξουν τα αγριόχορτα που φυτρώνουν... τα ζιζάνια...

Μια αγωνία με ακολουθούσε και με ακολουθεί ακόμα... αν θα προλάβουν... αν θα τα καταφέρουν... αν τα κατάφεραν να στρέψουν το κεφαλάκι τους στον ήλιο !!!!!!

Υπάρχουν όμως και οι αισιόδοξοι... εκείνοι οι πεισματάρηδες της ζωής... και νιώθω χαρούμενη γι' αυτό...

Πριν λίγο στον προβληματισμό μου... απάντησε με ''λυρικό'' κι αληθινό τρόπο... ο φίλος μου Λευτέρης... 

<< Γιατί όσο θα υπάρχουν άνθρωποι...

...πάντα θα ανθίζουν... και πάντα τον ήλιο θα κοιτούν...!!! 

Καλημέρα θα μας λένε... παντού και πάντα όπου και αν βρεθούν...!!! >>

Της  Σοφίας Θεοδοσιάδη