Είναι κάποιοι άνθρωποι...

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που νομίζουν ότι είναι αναντικατάστατοι... 

ότι δεν μπορείς να ζήσεις χωρίς αυτούς... και μετά από αυτούς το χάος!... 

Καβαλημένοι σ'ένα καλάμι σιγουριάς το παίζουν άνετοι και δήθεν... κλεισμένοι στον εαυτούλη τους, χρόνια τώρα μοναχικοί... εγωιστές... καταπιεστικοί, αντιδραστικοί με όλα και όλους, τρέμουν στην ιδέα να δώσουν και να δοθούν... γιατί οι ίδιοι μάλλον ποτέ δεν πήραν, μπας και πληγωθεί ο εγωισμός τους...
Απορρίπτουν τα πάντα και τους πάντες, φοβούμενοι οι ίδιοι τυχόν απόρριψη... ανάξιοι να νιώσουν απλά πράγματα όπως την αγάπη... τον έρωτα... γίνονται σκληροί και το παίζουν τάχα ρεαλιστές, αλλά στην ουσία αυτό τους λείπει... Όμως δεν το παραδέχονται...
συνεχίζουν να σφυρίζουν τον ίδιο σκοπό κάθε μέρα και να λεν το ίδιο ποίημα... (αυτό ξέρουν αυτό λεν...) ανίκανοι και δειλοί ν'αντιμετωπίσουν την ζωή και την πραγματικότητα που χάνεται και τρέχει...
Mεγαλώνουμε και όσο κι αν τρέξουμε δεν προλαβαίνουμε τίποτα... γιατί συνηθίσαμε στο τρέξιμο, από το να βαδίζει ο ένας πλάι στον άλλον...
Όλα φεύγουν χάνονται, κι αυτή η ματαιότητα... μας περιτριγυρίζει και δεν μας αφήνει να δούμε με τα μάτια της ψυχής και της καρδιάς που είναι και το ζητούμενο...

Είναι κάποιοι άνθρωποι......

Φ.Ρ

Πηγή: Facebook - (Η Ποίησις εντός μας)