Το Τριαντάφυλλο Κι Η Μοναξιά!...

Ένα τριαντάφυλλο λαχταρούσε μέρα και νύχτα την συντροφιά των μελισσών, αλλά καμία δεν πήγαινε να καθίσει στα πέταλα της. 

Παρ΄όλα αυτά, το λουλούδι συνέχιζε να ονειρεύεται: στις ατέλειωτες νύχτες,  φανταζόταν ένα ουρανό γεμάτο από μέλισσες, που πήγαιναν και το "φιλούσαν" με τρυφερότητα. Ευτυχώς σε αυτό το όνειρο, το τριαντάφυλλο κατάφερνε να αντέχει μέρα με την μέρα, μέχρι την στιγμή που με το πρώτο φως του ήλιου άνοιγε τα πέταλα του.

Ένα βράδυ, γνωρίζοντας την μοναξιά που το "έσφιγγε", το φεγγάρι ρώτησε το τριαντάφυλλο:"Δεν κουράστηκες να περιμένεις;"
"Ίσως, ναι. Αλλά πρέπει να συνεχίσω να παλεύω."
"Γιατί;"ρώτησε το φεγγάρι.
"Γιατί εάν δεν ανοίξω τα πέταλα μου, θα μαραζώσω.

Τις στιγμές που η μοναξιά φαίνεται να μας συντρίβει κάθε ομορφιά... ο μόνος τρόπος για να αντισταθούμε είναι να παραμείνουμε "ανοιχτοί."

Η μοναξιά δεν σημαίνει πως η ζωή δεν έχει πια νόημα...
 αλλά πως η παλιά ζωή δεν έχει πλέον νόημα.
Είναι ένα "μήνυμα" που στέλνει η ψυχή μας, για να μας κάνει να αναζητήσουμε μια νέα πορεία... ένα καινούργιο δρόμο!!!