Να μην σε απασχολεί...

Καλά εσένα γιατί σε ενοχλεί?
Τι νόμιζες ότι όλα θα ήταν ιδανικά?
Ότι δε θα υπάρξουν άνθρωποι που θα φύγουν?
Που θα σε συκοφαντούν?
Που θα ασχολούνται μαζί σου?
Και ποιός σου είπε ότι όλο αυτό δεν είναι για καλό?
Τις ώρες που εσύ συνεχίζεις τη ζωή σου, κάποιοι σε συζητούν...δίνεις νόημα σε ψυχές που χωρίς εσένα δε θα είχαν τι να κάνουν...
Άνθρωποι "δικοί σου" που απλά έκλεισε ο κύκλος τους, σου έδωσαν, πήραν, και τώρα ήρθε απο ψηλά η απόφαση να φύγουν...
Όσο μπορείς να θυμώσεις με το λουλούδι στο βάζο που σάπισε και δε μυρίζει όμορφα πια, άλλο τόσο μπορεις να θυμώσεις και με τους ανθρώπους που ήρθε η ώρα να φύγουν από τη ζωή σου...
Θα μου πεις..." μα με κρίνουν...μιλούν πίσω από την πλάτη μου, και μαθαίνω πράγματα για μένα που δεν τα ήξερα"...
Έχεις δίκιο...κανείς δε μπορεί να σε κρίνει...κανείς δεν έχει τόσο καθαρή ψυχή ώστε να γίνει Θεός στη θέση του Θεού...
Θα σου πω κάτι όμως...το λουλούδι στον κήπο θέλει τρία βασικά πράγματα για να μεγαλώσει και να ανθίσει...θάψιμο, λάσπη και κοπριά...αλλιώς δε γίνεται...
Γι αυτό να συγχωρείς αυτούς του δασκάλους – γιατί δάσκαλοι είναι...με το θάψιμο του στόματος, τη λάσπη της συκοφαντίας και την κοπριά της καρδιάς, θα γίνουν η αιτία να πας εκεί που μόνο ο Θεός έχει ορίσει...
Σε φιλώ...να γελάς...μοιάζεις με ελπίδα στο γκρίζο...!

Thanasis Manaras