Ο Κόσμος Αυτός Αλλάζει Γιατί Εμείς Τον Αλλάζουμε ! ! !

Αδελφοσύνη… Ειρήνη… Ευημερία…
Ο Κόσμος που ανατέλλει, θα θεμελιωθεί σε αυτές τις αρετές.
Κανονικά, θα έπρεπε ήδη να ζούμε αυτό το Όνειρο - Πραγματικότητα.

Όμως οι επίδοξοι επικυρίαρχοι, έχουν άλλα σχέδια.
Προσπαθούν να καθυστερήσουν το Αναπόφευκτο:
Την Ανατολή ενός Νέου Κόσμου που θα τους εξαφανίσει.

Μα ο Κόσμος αυτός Αλλάζει… Γιατί Εμείς Τον Αλλάζουμε!

❌ Όχι φόβο – Όχι Αρνητισμό . . .

Κανένας πυρηνικός πόλεμος δεν θα γίνει.
Κανένα σενάριο τρόμου δεν θα υλοποιηθεί.
Παίζουν με το μυαλό σας, με τους φόβους σας.
Μα το «αστείο» παρατράβηξε.

Φτάνει πια!

✨ Η Δύναμη Είμαστε Εμείς . . .

Χωρίς εμάς… είναι ένα τίποτα.
Μην τους τροφοδοτείτε άλλο με την ενέργειά σας.
Δεν είμαστε άβουλα όντα.
Δεν είμαστε πιόνια στα παιχνίδια τους.

Αρνούμαστε να συμμετέχουμε.
Αρνούμαστε να θρέφουμε το σκοτάδι τους.

🌞 Επιλέγουμε το Φως . . .

Εμείς αποφασίζουμε πού θα διοχετεύσουμε τη δύναμή μας.
Όχι άλλα σκουπίδια στο μυαλό.
Όχι άλλο σκοτάδι.

Εστιάζουμε στο Όραμα ενός Κόσμου Φωτεινού,
για εμάς και τα παιδιά μας.

🌌 Ο Κόσμος που μας αξίζει . . .

Αυτόν τον Κόσμο θα τον υλοποιήσουμε Εμείς...
Με τις σκέψεις μας.
Με τα συναισθήματά μας.
Με την ανδρεία της ψυχής μας.

Επιλέγουμε μόνο φωτεινά σχέδια και ιδέες.
Διοχετεύουμε την ενέργειά μας μόνο στο Φως.

Ονειρευόμαστε και δημιουργούμε ξανά
έναν Κόσμο Αγάπης, Αλληλεγγύης,
Ειρήνης, Ευημερίας, Ευδαιμονίας.

🔥 Η Ώρα Ήρθε . . .

Ήρθε ο καιρός να αλλάξουμε τον Κόσμο.
Να τον πάρουμε πίσω – πάντα ήταν δικός μας.
Τώρα όλα ανατρέπονται υπέρ μας.

Η ψυχή μας αρνείται να ζήσει στο σκοτάδι.
Προχωράμε στο Φως.
Επιστρέφουμε στην Πηγή.

Πάρτε βαθιές ανάσες...
Σηκωθείτε....
Ξεκινάμε...

© Gina Powerful🤍

ΜΕ ΕΝΑΝ ΝΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΚΑΙ ΚΑΘΑΡΟ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΕΠΙΡΡΟΗ, ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΜΕ ΤΟΝ «ΚΟΣΜΟ» ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΜΕ...

Το σύμπαν είναι Νοητικό, μας λέει η Πρώτη Αρχή του Κυμβάλειου...

Τι εννοεί όμως Νοητικό; Τι μπορεί να σημαίνει Νοητικό;

Και τι σχέση μπορεί να έχει η λέξη Νοητικό που αναφέρετε στο Κυμβάλειον, με το νοητικό, που εμείς μπορούμε να καταλαβαίνουμε ως διανοητικά όντα;

Κάποιες απαντήσεις μπορούμε να έχουμε από την θρησκευτική, φιλοσοφική, αλλά και επιστημονική ιδέα και άποψη, ότι δηλαδή, ο άνθρωπος είναι μια μικρογραφία του ιδίου σύμπαντος, ή του Δημιουργού.

Έτσι διαβάζουμε στη Γένεση κεφ. α 26 όπου ο Δημιουργός, δημιουργεί τον άνθρωπο ‘’κατά εικόνα και καθ’ ομοίωση’’.

Επίσης στη φράση του Πλάτωνα [ ή του Χείλωνα ] «Γνώθι σ’ Αυτόν», αφήνοντας να εννοηθεί, ότι γνωρίζοντας τον εαυτό μας, γνωρίζουμε το σύμπαν και τους Θεούς.
Και επιστημονικά [η Κβαντική Φυσική] που λέει ότι ‘’ο εαυτός’’ είναι ένα στροβίλισμα υποατομικής διάνοιας και την ονομάζει... η Διάνοια του Κβαντικού Πεδίου.

Ότι αποκαλούμε…. σώμα, νου, ψυχή, είναι δημιούργημα του Κβαντικού Πεδίου. Οι Επτά (7) Αρχές έχουν μεγάλη ομοιότητα με τις Επτά (7) ημέρες της δημιουργίας του κόσμου [ Γένεσης κεφ. α 1 έως κεφ β 2.]

Επίσης, μπορούμε να βρούμε ομοιότητες και στην Κυριακή προσευχή, ή στην ακτίνα της δημιουργίας των Εσωτεριστών, στις Επτά (7) Αρχές του ανθρώπου των Θεοσοφιστών.

Αυτό δεν είναι καθόλου παράξενο, αφού μόνο με τις Επτά (7) Αρχές σε ροή και κίνηση - όλα τα πράγματα μέσα στο «Νοητικό Σύμπαν» - είναι αυτό που Είναι!

Οι Επτά (7) Αρχές είναι ο χάρτης, και η πορεία που ακολουθεί η θέληση, η βούληση του δημιουργού (οποιουδήποτε δημιουργού) μέχρι να εκφραστεί και να υλοποιηθεί ως γεγονός, ως κατάσταση, ή αντικείμενο στον υλικό κόσμο.

Οι Επτά Αρχές μας διδάσκουν πως εμείς - ως άνθρωποι δημιουργοί - μπορούμε να δημιουργήσουμε στον υλικό κόσμο μας ότι θελήσουμε, αλλά συγχρόνως και στρεφόμενοι μέσα μας, πως μπορούμε να βρούμε την «Αρχή» της δική μας ύπαρξης - την «Πηγή» μας, το «Είναι» μας - αφού σύμφωνα με την Δεύτερη Αρχή της Αντιστοιχίας: «ότι είναι επάνω είναι και κάτω».

Η Πρώτη Αρχή είναι η βάση και η εκκίνηση θα λέγαμε, για να μπορέσουν να εκδηλωθούν οι υπόλοιπες Έξι Αρχές - η μια συμπληρώνει την άλλη - την βελτιώνει, και συνεργάζεται αρμονικά.

Πάντα όμως η Πρώτη Αρχή, έχει και την μεγαλύτερη σημασία.

Ο γνωστικός δάσκαλος Samael Awn Weor έλεγε ότι, όλα αυτά τα οποία αντιλαμβανόμαστε γύρω μας, τα δένδρα, τα βουνά, τα ποτάμια, οι άνθρωποι, είναι αποτέλεσμα «συνειδητής φαντασίας».

Ο Wallace D. Wattles γράφει περίπου το 1910 στο βιβλίο του: «Η επιστήμη της αφθονίας», (βιβλίο στο οποίο, παρουσιάζει τρόπους για την επίτευξη Ευημερίας, υγείας κ.λπ.): «Υπάρχει ένα σκεπτόμενο υλικό από το οποίο, όλα τα πράγματα δημιουργούνται και το οποίο, στην πρωταρχική του μορφή διαπερνά και εμποτίζει όλα τα κενά του σύμπαντος... Μια σκέψη που αποτυπώνεται σε αυτό το υλικό, δημιουργεί το πράγμα, που απεικονίζει η σκέψη».

Αυτές οι απόψεις συμφωνούν απόλυτα με την Πρώτη Αρχή, ότι το σύμπαν είναι Νοητικό.

Όσοι ακολουθούν «Προσωπική ανάπτυξη» μαθαίνουν ότι, αν κάποιος συγκρατήσει μια σκέψη στο νου του, με πίστη και πάθος για επτά δευτερόλεπτα…το περιεχόμενο της σκέψης του σύντομα, θα είναι δικό του στον κόσμο της ύλης.

Ο αριθμός επτά (7) επίσης έχει την σημασία του... διότι συμβολίζει τον θρίαμβο και την τάξη.

Νοητικό σύμπαν, σημαίνει δημιουργικό [εν δυνάμει] σύμπαν... «Μήτρα».

ΝΟΗΤΙΚΟ είναι ο χώρος, (το χάος κατά τον Ησίοδο) ... και ΣΥΜΠΑΝ είναι ότι υπάρχει μέσα στον χώρο-χάος, όλα αυτά τα οποία έχουν δημιουργηθεί μέσα στον χώρο.

Είναι όμως φανερό, ότι το Νοητικό Σύμπαν το αγκαλιάζει το εμπεριέχει, μια ευφυΐα, που ο άνθρωπος αποκαλεί με πολλά ονόματα: «Θεό, Αρχή, Υπέρτατο Ον» κ.λπ., και μέσα στον κενό του χώρο, εκφράζει την βούλησή του.

Με αυτό τον τρόπο δημιουργεί τα σύμπαντα και τους κόσμους, τα άστρα και τους πλανήτες και όλα όσα υπάρχουν και όσα δεν υπάρχουν, αυτά είναι όμως για την ανθρώπινη και λογική μας αντίληψη.

Διότι για την ευφυΐα είναι διαφορετικά… Η ευφυΐα περιέχει όλα τα πράγματα, αλλά εμπεριέχεται και σε όλα τα πράγματα, από το απείρως μικρό έως το απείρως μεγάλο… βρίσκεται μέσα στην πιο καταχθόνια και στην πιο αγνή σκέψη, σε κάθε συναίσθημα και σε κάθε μορφή έκφρασης και είναι κάτι, που ο νους μας δεν μπορεί να κατανοήσει, ούτε και να περιγράψει.

Αυτή η ευφυΐα, κάνει όλα αυτά τα σύμπαντα να κινούνται και να ρέουν σε μια συνεχή αλλαγή, η ευφυΐα αυτή είναι ΚΑΘΑΡΗ, ΑΓΝΗ ΑΓΑΠΗ!!!

«Ω! αγάπη εσύ που κινείς τον ήλιο, τους πλανήτες και τα άλλα τα άστρα», αναφώνησε ο Dante Alighieri στην θεία κωμωδία, θαυμάζοντας το μεγαλείο αυτού που δεν… φαίνεται.

Σε αντιστοιχία με τον άνθρωπο, νοητικό είναι ο νους του, το διανοητικό κέντρο, αλλά στην φυσική και αρχική του κατάσταση - δηλαδή κενό, καθαρό, από κάθε σκέψη ή φαντασία... Και σύμπαν, είναι η κάθε σκέψη και φαντασία πλέον, που βάζει ή αναβλύζει στον κενό νοητικό του χώρο.

Στο φυσικό και υλικό πεδίο αυτό εκφράζεται διαφορετικά, το αντιλαμβανόμαστε με τις φυσικές μας αισθήσεις, το νοητικό σαν τον κενό χώρο, και το σύμπαν σαν όλα αυτά τα πρόσωπα, αντικείμενα, γεγονότα, που περιέχονται μέσα στο κενό χώρο.

Φανταστείτε έναν ζωγράφο… το λευκό καναβάτσο του είναι ο χώρος (ο νοητικός) όπου σε λίγο θα βάλει τα χρώματα του, για να δημιουργήσει το μικρό του (σύμπαν)...  Ο ζωγράφος είναι ο δημιουργός.

«Ο κόσμος έχει την όψη... που εμείς πιστεύουμε ότι έχει».

Το Νοητικό Σύμπαν, μας διδάσκει την δημιουργικότητα, με έναν πολύ ιδιαίτερο και ειδικό τρόπο. Μας διδάσκει, πως μπορούμε να δημιουργούμε οτιδήποτε… τι θα συναντήσουμε στην πορεία της δημιουργίας μας… και πως θα χρησιμοποιήσουμε τις Επτά (7) Αρχές για να φτάσουμε στο ποθητό αποτέλεσμα.

Είναι σημαντικό, να καθαρίσουμε τον νοητικό μας χώρο από περιττά σκουπίδια, που εκεί έχουν συσσωρευτεί - από αυτά που έχουμε διαβάσει, αυτά που μας έχουν πει, αυτά τα οποία μας έχουν επιβάλει να πιστεύουμε ως αληθινά, ως σωστά, ηθικά - τα πρέπει μας, οι πεποιθήσεις μας.

Από τότε που αρχίσαμε να γεμίζουμε τον νοητικό χώρο μας με ξένα σκουπίδια, προέκυψε «Ο πύργος της Βαβέλ» και «η σύγχυση των γλωσσών».

Ο νους από μόνος του - όταν είναι καθαρός και άδειος - μπορεί να δεχτεί την έμπνευση, και να γεννήσει καινούριες ιδέες, καινούρια οράματα, να εκφράσει καινοτομίες σε όλους τους τομείς και χρήσιμες στην κοινωνία.

Μπορεί να δημιουργήσει από το τίποτα και να υλοποιήσει οτιδήποτε.

Ο καθρέπτης συμβολίζει την συνειδητή φαντασία, τον καθαρό νου... Όταν ο καθρέπτης δεν είναι καθαρός, όταν είναι θαμπός και βρόμικος από ταμπέλες, πρέπει, πεποιθήσεις κ.λπ., η εικόνα που αντανακλάται σε αυτόν, δεν είναι η πραγματική.

Όταν είναι καθαρός και λαμπερός, η εικόνα που αντανακλάται είναι... όπως είναι!

Αυτό είναι συνειδητή φαντασία, αυτό είναι να είμαστε… καθρέφτες!

Βάλτε στο νοητικό σας σύμπαν κάτι που θέλετε πολύ και κρατήστε το με αγάπη για επτά δευτερόλεπτα - πιστέψτε στην πραγματοποίησή του - η φύση θα αντανακλάσει σαν καθρέπτης το θέλημά σας, θα το υλοποιήσει και ανάλογα θα εμφανιστεί στην ζωή σας.

Διότι σύμφωνα με την Πρώτη Αρχή του Κυμβάλειου: Το σύμπαν είναι νοητικό! Και σύμφωνα με την Δεύτερη Αρχή της Αντιστοιχίας: Ότι είναι επάνω είναι και κάτω... Και σύμφωνα με την Τρίτη Αρχή της Δόνησης: Αυτό που επιθυμείτε, έχετε πάθος και πιστεύετε στην πραγμάτωσή του, θα το επιτύχετε! Και σύμφωνα με την Τέταρτη Αρχή της Πολικότητας: (ο Νόμος των Αντιθέτων) Αυτό που σκεφτήκατε (φανταστικό) έχει πάρει τον δρόμο του για υλοποίηση (πραγματικό).

Η Αρχή της Δόνησης θα συνεργαστεί με την Αρχή της Πολικότητας για να το υλοποιήσει.

Σύμφωνα με αυτήν την Αρχή - τα αντίθετα είναι όμοια - αλλά διαφορετικά σε βαθμό δόνησης.

Και σύμφωνα με την Πέμπτη Αρχή του Εκκρεμούς: (ρυθμός) τα πάντα ρέουν και βρίσκονται σε κίνηση.

Και σύμφωνα με την Αρχή της Αιτίας και του Αποτελέσματος, η συνείδηση υπερβαίνει της φυσικής, και η επιλογή σας είναι συνειδητή αιτία… που δίνει αποτέλεσμα.

Και σύμφωνα με την Έβδομη Αρχή του Γένους (αρσενικές και θηλυκές αρχές) θα πάρει μορφή & θα έχει την όψη που του δώσατε, για να γίνεται αντιληπτό και απτό στον υλικό κόσμο.

Παράλληλα θα περιέχει και την Δημιουργική δύναμη του Δημιουργού του.

Ο κόσμος έχει την όψη που εμείς πιστεύουμε ότι έχει...
Ο κόσμος έχει την όψη που εμείς του δίνουμε…

Με έναν νου ελεύθερο και καθαρό από κάθε επιρροή, μπορούμε να δημιουργούμε τον «κόσμο» που θέλουμε...

(Το Κυμβάλειον είναι αρχαίο κείμενο το οποίο λέγεται ότι προέρχεται από τον Ερμή τον Τρισμέγιστο, μεγάλο δάσκαλο του Εσωτερισμού).

Λέγεται «Τρισμέγιστος» διότι σύμφωνα με τον μύθο, έχει αφήσει τρεις φορές την ευτυχία και την ειρήνη των εσωτερικών κόσμων, για να ενσαρκωθεί και να βοηθήσει και να καθοδηγήσει τον άνθρωπο στον εσωτερικό δρόμο.

Γι' αυτό και ταυτίζεται με τον αρχαίο Έλληνα Θεό Ερμή, ο οποίος ήταν και ο σύνδεσμος, μεταξύ Θεού και ανθρώπων (ο Αγγελιοφόρος των Θεών).

Το Κυμβάλειον διασώθηκε από «Τρεις Μύστες» οι οποίοι ανέλαβαν αυτή η διδασκαλία να φτάσει στους ανθρώπους.

Λέγεται επίσης, ότι το Κυμβάλειον είναι ένα από τα λίγα χειρόγραφα, τα οποία διασώθηκαν, από την βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας πριν την καταστροφή της.

«Η σκέψη γεννά ορισμένα ρεύματα που χρησιμεύουν ως ανανεωτές του Σύμπαντος... Έτσι, σαν σκεπτόμενα όντα, μετέχουμε στην δημιουργία του κόσμου κυριολεκτικά, όχι αλληγορικά... Επομένως, ο άνθρωπος έχει μεγάλη ευθύνη για την ποιότητα της σκέψης του... Κάθε ευγενής και ισχυρή σκέψη παράγει ωραίους κραδασμούς, αλλά η κακεντρεχής σκέψη γεμίζει την Γη με θανατηφόρα σκουπίδια... 

Κατά την σύλληψη ή την αποστολή μιας σκέψης, παρατηρούμε μια σειρά εκδηλώσεων που επιβεβαιώνουν το γεγονός, πως η σκέψη είναι ενέργεια και ως τέτοια παράγει ενέργεια»...

atheatos.blogspot.com

Το Μάτριξ της Σκέψης...

Είμαστε θύματα του μυαλού μας... Από γνώμη σε γνώμη κι από ερμηνεία σε ερμηνεία... χάσαμε το δρόμο μας! Την αφετηρία μας δεν την γνωρίζουμε. Δεν γνωρίζουμε ποιοι είμαστε, ούτε γιατί βρεθήκαμε εδώ.

Οι γνώμες μας πάνω σ’ αυτά τα ερωτήματα, άπειρες... Η Γνώση όμως απουσιάζει.

Δεν είναι και το πιο εύκολο, το να υπερασπιστεί δηλαδή κανείς την άποψη, ότι, για όλα όσα συμβαίνουν σ’ αυτόν τον ίδιο και κατ' επέκταση στον κόσμο, ευθύνεται η σκέψη του. 

Ο σύγχρονος άνθρωπος έχει στήσει όλο του το οικοδόμημα, πάνω στην «ικανότητα» του «σκέπτεσθαι» και η αυτοπεποίθησή του στηρίζεται στο κατά πόσο έχει αναπτύξει αυτή την ικανότητα, που του επιτρέπει να εισπράξει τα εύσημα, για το πόσο βαθιά έχει διεισδύσει με τη σκέψη του. Την έχει εμπιστευτεί ως το πιο αξιόπιστο εργαλείο αντίληψης και πάνω της έχει στηρίξει ολόκληρη κοσμοθεωρία, την οποία αντιλαμβάνεται ως Γνώση.

Στην περαιτέρω σύγχυση συνέβαλαν καταλυτικά οι γνώσεις της ψυχολογίας, η οποία παρερμηνεύτηκε ως η επιστήμη που ασχολείται με διαταραχές της "ψυχής" (!), ενώ η αρμοδιότητά της περιορίζεται στις συναισθηματικές διαταραχές και στην γνώση του "εγώ" μας. Είναι σχετικά απλό να γνωρίσει κανείς το πώς δομήθηκε το "εγώ" του με τη βοήθεια ενός ψυχολόγου, να κατανοήσει δηλαδή τους λόγους για τους οποίους έχει τη συγκεκριμένη συναισθηματική συμπεριφορά, όμως η γνώση αυτή δεν απαντά σε κανένα απ' τα ουσιαστικά του ερωτήματα για την αληθινή του ύπαρξη. Είναι μια υλική διαδικασία της σκέψης, που αδυνατεί να συλλάβει οτιδήποτε αληθινό. 

Το γεγονός ότι είμαστε σε θέση να κάνουμε αυτοκριτική στον εαυτό μας, δηλαδή να κρίνουμε την συμπεριφορά μας, δεν μας καθιστά γνώστες του πραγματικού Εαυτού μας, παρά μόνο μερικό γνώστη του υλικού μας περιβλήματος.

Αγνοώντας την Αλήθεια της ύπαρξής του, ο άνθρωπος από τότε που υπάρχει, φτιάχνει παραμύθια. Άλλα από φόβο και ανασφάλεια, άλλα απ’ την επιθυμία του να δώσει «χρώμα» και νόημα στη «ζωή» του, γεμίζοντας τον άδειο του χρόνο με δραστηριότητες που επινόησε η σκέψη αλλά τα περισσότερα (αν όχι όλα), τα έφτιαξε με στόχο να ικανοποιήσει τις ατελείωτες επιθυμίες του για ευχαρίστηση, με αποκορύφωμα τον «μύθο του εαυτού» του, όπου έδωσε τον καλύτερο εαυτό του. Και επειδή αυτό είναι το κορυφαίο επίτευγμα της σκέψης, δηλαδή η κατασκευή του «εγώ», είναι και το σημείο όπου μια συζήτηση ανταλλαγής απόψεων , μοιραία γίνεται συγκρουσιακή, καθώς κανείς νοιώθει να απειλείται όταν αγγίζουν αυτό το οικοδόμημα, που έφτιαξε βήμα βήμα απ’ τη στιγμή που απέκτησε συνείδηση της σκέψης του.

Είναι ίσως που όσα παράγει η σκέψη του, του είναι γνωστά και οικεία; 

Είναι γιατί αυτό μόνο ξέρει να κάνει, δηλαδή να σκέπτεται;

Ίσως... Ίσως όμως να έγινε και από κεκτημένη ταχύτητα σε πρώιμη φάση εξέλιξης, καθώς ο άνθρωπος διαπίστωσε ότι μπορούσε να ξεπεράσει με την βοήθεια της σκέψης του, κάθε ζωτικής φύσης πρόβλημα, που του επέτρεπε να βρίσκει πρακτικές λύσεις. Το κομβικό σημείο ίσως, κατά το οποίο ο άνθρωπος πήρε λάθος κατεύθυνση, είναι ότι αυτό το ίδιο εργαλείο, το εμπιστεύτηκε για να λύσει τα εσωτερικά του ζητήματα... Το έβαλε ρυθμιστή των σχέσεων του με τους άλλους ανθρώπους και της οπτικής με την οποία αντιμετωπίζει τον υπαρκτό και πραγματικό κόσμο στον οποίο ζει, «πιστεύοντας» ότι όσα σκέπτεται είναι όχι μόνο σωστά αλλά και αληθινά. 

Του είναι πολύ δύσκολο να καταλάβει πως όσα αντιλαμβάνεται μέσω της σκέψης και των πέντε αισθήσεων, δεν τον καθιστούν κάτοχο της Γνώσης και πως με τα εργαλεία αυτά, μπορεί να έχει μόνο γνώμη.

Η σκέψη αποδείχτηκε εξαιρετικός μυθοπλάστης. Από τη στιγμή που διαπίστωσε τις ικανότητές της σ’ αυτό το υλικό πεδίο, υπεισήλθε σε κάθε προσπάθεια του ανθρώπου να συνεννοηθεί με τους άλλους, χρησιμοποιώντας την σχετικότητα που παράγει και μέσα από την ρήση «παν μέτρον άνθρωπος», δικαιολόγησε αυτή την σχετικότητα, πιστεύοντας πως μέσα απ’ τις ατελείωτες γνώμες, τις απόψεις, τα διαφορετικά συμπεράσματα και τις ατελείωτες διαφωνίες επι παντός επιστητού, ότι επιτυγχάνει το καλύτερο στην προσπάθεια επικοινωνίας. 

Δεν αντιλήφθηκε όμως, ότι άνοιξε παράλληλα και τους ασκούς του Αιόλου και έκτοτε η σύγκρουση έγινε ο τρόπος που συνυπάρχει με τους άλλους, αφού η διαιρεμένη σκέψη του, του απαγορεύει να ομονοήσει. Την εξιδανίκευσε και την ονόμασε πλουραλισμό, αντί να παρατηρήσει με την μέγιστη προσοχή τον διχαστικό της ρόλο.

Πέρασαν προφανώς εκατομμύρια χρόνια, από τότε που ο άνθρωπος ταυτίστηκε με όσα σκεφτόταν και κυρίως με όσα - αφού τα κατασκεύασε - τους απέδωσε ιερότητα... Το παραδοσιακό σχήμα της οικογένειας, ο θεσμός του γάμου, η πίστη σ’ ένα Θεό έξω από μας, η αγάπη για την πατρίδα, είναι οι κύριοι πρωταγωνιστές της έριδας ανάμεσα στους ανθρώπους. 

Την μεγαλύτερη όμως μαεστρία, την επέδειξε η σκέψη στο στήσιμο του παραμυθιού που αφορά τον εαυτό μας και εδώ είναι η τεράστια παγίδα, που πρέπει κάποτε να συνειδητοποιηθεί... Τίποτα αυθεντικό δεν υπάρχει σ’ αυτήν... Είναι μόνο ένα παραμύθι - το πιο μεγάλο απ’ όλα - γιατί συνδέεται άρρηκτα με τον ναρκισσισμό μας... Έχουμε γοητευτεί αφάνταστα απ’ την εικόνα μας και την υπερασπιζόμαστε ως γνήσιο Εαυτό.

Η πλάνη μας είναι ανάλογη του ύψους του «εγώ» μας!

Την τεράστια αυτή πλάνη, την πλήρωσε η ανθρωπότητα με ποτάμια αίματος, επειδή οι πιο μεγάλοι παραπλανημένοι (οι άνθρωποι της εξουσίας και του πλούτου) πίστεψαν στο παραμύθι που έφτιαξε η σκέψη τους, πως είναι τάχα σπουδαίοι, σημαντικοί και κυρίως ξεχωριστοί. 

Αν κάποια στιγμή συνειδητοποιηθεί αυτή η τεράστια πλάνη, θα σταματήσει η σύγκρουση, που κι αυτή (η σύγκρουση ως τρόπος συνύπαρξης) είναι μια ακόμα επινόηση της σκέψης, η οποία δημιουργεί αίσθημα διαιρετότητας και διχασμού.

Κι ενώ βλέπει ο άνθρωπος τα αποτελέσματα της σκέψης του και τον παγκόσμιο αντίκτυπο που έχει αυτή η διχαστική της λειτουργία (σύγκρουση, πόλεμοι, φτώχεια, πείνα, δυστυχία), δεν εστιάζει στην αιτία αυτών των αποτελεσμάτων, επειδή το μόνο που ξέρει να κάνει καλά… είναι να σκέπτεται! Του είναι γνωστή και οικεία διαδικασία κι έκανε το λάθος να την εμπιστευτεί, προκειμένου να λάβει απαντήσεις για τα πιο ουσιώδη που τον αφορούν... Το ίδιο όμως κάνει και στην καθημερινότητά του, όταν προσπαθεί να συνεννοηθεί με τον άλλον άνθρωπο, σε κάθε επίπεδο συναλλαγής ή διαπροσωπικών σχέσεων, όπου, πέρα απ' το καθαρά πρακτικό κομμάτι, η διαιρεμένη σκέψη του έρχεται να παρεμβάλλει, την γνώμη που έχει ο καθένας περί του ορθού, με αποτέλεσμα την σύγκρουση σε όλα τα πεδία των σχέσεων. 

Δεν του πέρασε όμως ποτέ απ’ το μυαλό, ότι ο υπεύθυνος γι’ αυτή την ασυνεννοησία, την σύγχυση και το χάος, ότι μπορεί να είναι η σκέψη του, έχοντας ταυτιστεί αιώνες τώρα με όσα εκείνη προβάλλει και εγγυάται ως αληθινά.

Κατασκεύασε θεσμούς, αρχές και ιδεαλισμούς, δηλαδή παραμύθια, στα οποία απέδωσε ιερότητα και χώθηκε μέσα σ’ αυτά, λουφάζοντας μπροστά στο χάος που η σκέψη του προκάλεσε. Επινόησε μεγάλους έρωτες και τους ενέδυσε με αιωνιότητα, συναισθήματα που τα ονόμασε «Αγάπη» και σχέσεις, απ’ τις οποίες προσδοκά ασφάλεια, σταθερότητα, διάρκεια.

Γέμισε τον χρόνο του με δραστηριότητες, προσπαθώντας μέσα απ’ αυτές, να αναδειχθεί και να ξεχωρίσει, προκειμένου να εισπράξει την πολυπόθητη ικανοποίηση. Έγραψε μυθιστορήματα, ποιήματα και κατασκεύασε έργα τέχνης, σε μια προσπάθεια εξύψωσης της υπόστασής του, όπως την αντιλαμβάνεται πάλι η σκέψη.

'Εμαθε από τότε που υπάρχει, πως πρέπει να προσπαθεί διαρκώς, να αγωνίζεται «να γίνει κάτι», αγνοώντας αυτό το «κάτι που πράγματι είναι» και επιδιώκοντας μονίμως τον ανθρώπινο έπαινο ως επιβράβευση, ζητώντας για τα πάντα κάποια ανταμοιβή, αλλιώς νοιώθει πως η «ζωή» του δεν έχει νόημα. 

Και είτε προσπαθεί να γίνει καλός στην δουλειά του, είτε να φτάσει στην «φώτιση», είτε να γίνει… πρωθυπουργός, ακολουθεί πάντα την ίδια διαδικασία: γοητεύομαι, επιθυμώ, σκέφτομαι το πώς θα το υλοποιήσω.

Μόνο για τα πρακτικά ζητήματα δεν κατασκευάζει μύθους, και το πεδίο αυτό είναι το μόνο, στο οποίο θα έπρεπε να έχει αρμοδιότητα η σκέψη, επειδή μόνο γι' αυτό είναι ικανή. 

Την έβαλε όμως κριτή, για να ρυθμίσει τις σχέσεις του με τους άλλους κι εκεί απέτυχε παταγωδώς... Η παρέμβασή της υπήρξε καταστροφική. Και δεν πρόκειται να σταματήσει η σύγχυση και το χάος, αν δεν μείνει να παρατηρήσει εμφατικά την έλλειψη αξιοπιστίας και λειτουργικότητας αυτού του οργάνου που, είτε του δόθηκε, είτε αναπτύχθηκε λόγω συνθηκών. 

Το παράλογο έγκειται, στο ότι έχουμε κάνει ανάθεση στην σκέψη, η οποία δημιούργησε την συσκότιση, μέσα απ’ τις ατελείωτες γνώμες, να μας «φωτίσει» το πρόβλημα και να βρει λύσεις στα προβλήματα που εκείνη δημιούργησε. 

Δεν υπάρχει νοημοσύνη, εκεί όπου διαφεντεύει η σκέψη, επειδή η διττή σκέψη συσκοτίζει την πραγματικότητα και δεν μπορεί να συλλάβει κάτι απόλυτο, παρά μόνο σχετικό, αφού η μια είναι άχρονη και η άλλη κινείται πάντα μέσα στο χρόνο.

Δεν θέλω να επεκταθώ περισσότερο εδώ στη δυαδικότητα της σκέψης, ιδιότητα της ύλης (άρα και της σκέψης που είναι υλική διαδικασία), αφού το έχω κάνει ήδη εκτεταμένα σε άλλα σχετικά άρθρα. Το μόνο που θα επαναλάβω επιγραμματικά είναι, πως η πεπερασμένη και διττή σκέψη, ως εργαλείο του φυσικού εγκεφάλου, βουτώντας την πένα της στη μνήμη - δηλαδή σ’ ένα όργανο καταγραφής και αποθήκευσης γνώσεων, εμπειριών, πεποιθήσεων, προκαταλήψεων, «πιστεύω» κ.λ.π. - δεν είναι σε θέση, να συλλάβει οτιδήποτε απόλυτο και άχρονο, αφού επιμερίζει ότι πέφτει στο πεδίο της και αντιλαμβάνεται μόνο σχετικά, σχηματίζοντας γνώμες, γι' αυτό και δεν έχει την δυνατότητα πρόσβασης στην Γνώση, επειδή αυτή (η Γνώση) είναι αποτέλεσμα έμπνευσης και μόνο.

Η σκέψη επίσης, είναι αυτή που κατασκεύασε μεθόδους και τεχνικές, για να προσεγγίσει την θεία υπόστασή του ο άνθρωπος, και παρότι εκλεπτυσμένη η επιθυμία για ανέλιξη και «φώτιση», δεν παύει να είναι επιθυμία, να γίνει κάτι άλλο απ’ «αυτό που είναι»... Αυτό το άλλο, η σκέψη το έπλασε κι αυτό... κι ο άνθρωπος τρέχει μέσα στον χρόνο να το πραγματοποιήσει, κατά τον ίδιο τρόπο που επιδιώκει να γίνει καλός στη δουλειά του, να θεραπεύσει τα ψυχολογικά του προβλήματα, ν’ αλλάξει την συμπεριφορά του… ακόμα και καθώς προσπαθεί να γίνει καλός άνθρωπος. 

Και αντί να παρατηρήσουμε τις διαδρομές της σκέψης μας, είτε υποβάλλουμε τον εαυτό μας σε έλεγχο, αυτοπειθαρχία, στερήσεις και αυτοτιμωρίες, είτε ψάχνουμε για μαγικές λύσεις με το μαγικό ραβδάκι των μεθόδων και των τεχνικών.

Προσπάθησε, αγωνίσου!!

Το ακούει απ’ την στιγμή που στέκεται στα πόδια του και μέχρι το τέλος του βίου του. 

Ο άνθρωπος έδωσε νόημα στην ύπαρξή του, με το να προσπαθεί και ν’ αγωνίζεται να γίνει κάτι... Εστίασε σ’ αυτή την προσπάθεια κι ο αγώνας "να γίνει κάτι" (πέρα από το καθαρά πρακτικό κομμάτι), έγινε αυτοσκοπός. 

Φιλόσοφοι και διανοούμενοι, επιμένουν σ’ αυτήν την προτροπή, αλλά και κάθε κοινός θνητός, επιμένει πως πρέπει να προσπαθούμε διαρκώς "να γίνουμε κάτι"... Κάτι, που θα μας κάνει να ξεχωρίσουμε απ' τους άλλους... 

Έξω απ’ αυτό, δεν βρίσκουμε νόημα.

Άγνωστο πότε έγινε αυτό, αλλά έκτοτε, το εξέλαβε ως την μόνη πραγματικότητα... Δημιούργησε ένα κέντρο, μέσα από το οποίο φιλτράρει τα πάντα... Εκεί,  συσσώρευσε γνώμες, γνώσεις, εμπειρίες, επιθυμίες, συναισθήματα, προκαταλήψεις, πεποιθήσεις, «πιστεύω» και φυλακίστηκε από μόνος του στη φυλακή του μυαλού του... Ψάχνει το «πώς» θα βγει, αλλά κι αυτή η ερώτηση είναι λάθος, αφού το ρώτημα το απευθύνει η σκέψη στην… σκέψη... η οποία τον παραπλάνησε. 

Μόνο η έμπνευση, μπορεί να τον βγάλει στο φως... αλλά…

Κάθε φορά που ο άνθρωπος προσπαθεί και αγωνίζεται για οτιδήποτε, είναι επιθυμία... 'Εχει πέσει στα δίχτυα του χρόνου, καθώς αναθέτει στη σκέψη την υλοποίησή της, ανεξαρτήτως, του πόσο χονδροειδές ή λεπτοφυές είναι αυτό που επιθυμεί... 

Οτιδήποτε χρειάζεται χρόνο για να επιτευχθεί, π.χ. βλέπω πως είμαι αλαζόνας και θα προσπαθήσω ν’ αλλάξω - όπου παρεμβάλλεται η προσπάθεια - δημιουργείται σύγκρουση ανάμεσα σ’ «αυτό που είμαι» και «σ’ αυτό που θα’ θελα να είμαι». 

Καμιά ουσιαστική αλλαγή δεν επιτυγχάνεται μέσω σύγκρουσης, παρά μόνο επιδερμικές και επιφανειακές αναμορφώσεις, μέσα στο ίδιο πεδίο, στο οποίο διαφεντεύει η περιορισμένη σκέψη εντός των τειχών, που η ίδια (η σκέψη) έχτισε.

Μ’ αυτό το ελλιπές εργαλείο, έχουμε την απαίτηση να συλλάβουμε το απόλυτο, το άχρονο, το άπειρο. 

Ανεξαρτήτως του ποια είναι η αλήθεια της ύπαρξής μας, το μόνο που έχουμε να κάνουμε, είναι να παρατηρήσουμε πως το εργαλείο αυτό δεν θα μας οδηγήσει σε καμιά αλήθεια. 

Στο εύλογο ερώτημα που δημιουργείται - τι κάνει δηλαδή ο άνθρωπος που αντιλαμβάνεται ότι η σκέψη του δεν τον οδηγεί στη Γνώση και την Αλήθεια - έχει δυο επιλογές: επιλέγει συνειδητά, είτε να συνεχίσει να ζει με παραμύθια εν γνώσει του, ότι ζει στο μάτριξ της σκέψης του, είτε να μείνει στη γεμάτη ενέργεια και ενάργεια σιωπή του «δεν ξέρω», μήπως και βρει άλλες απαντήσεις από άλλο πεδίο συνείδησης, που εμποδίστηκε μέχρι τώρα να εκδηλωθεί, απ’ την παρεμβολή της σκέψης...

Χρειαζόμαστε τον Μίτο της Αριάδνης, η οποία είναι έξω απ’ το πεδίο της σκέψης, για ν’ αντιληφθούμε οτιδήποτε αληθινό. Η Αριάδνη είναι η έμπνευση που κρατά το νήμα της Γνώσης, για να ξαναβρεί κανείς τον δρόμο της εξόδου στο φως και να βγει απ’ τον λαβύρινθο της σκέψης... Όποιος μπαίνει στον λαβύρινθο της σκέψης χάνεται... κι όσο παραμένει εκεί, ενδυναμώνει τον Μινώταυρο, δηλαδή το «εγώ» του, και παγιδεύεται στους δαιδαλώδεις διαδρόμους της ανεπιστρεπτί, και χωρίς τον Μίτο της Γνώσης - που είναι αποτέλεσμα έμπνευσης - δεν υπάρχει έξοδος απ’ την «σπηλιά του Πλάτωνα».

(Της Ελένης Σπανού)

Η Αγάπη Θεραπεύει, Δεν Ψάχνει Φταίχτες...

Λες η αγάπη είναι ο σκοπός και δεν έχεις ιδέα τι θα πει αγάπη. Κατάντησε κλισέ απόφθεγμα, σε παραπεταμένες μπλούζες και στιχάκι σε τραγούδια που υμνήσαμε σα να γράφτηκαν για μας. Η ονειροπαρμένη αγάπη. Η αγάπη που πονάει. Η αγάπη που θα… 

Κανένας λόγος, για την ενεργό αγάπη... 

Μονάχα κάποιοι λίγοι, την ένιωσαν...

Κάποιοι που χάθηκαν ολότελα, από τον δρόμο που τους είπαν πως είναι ο σωστός. Όσο πιο κοντά φτάνεις στο δικό σου σωστό, τόσο πιο «λάθος» ο δρόμος σου στα μάτια τρίτων. 

Μα υπάρχει ένα θέσφατο στην ζωή. Απαράβατο, αδιάλλακτο. Και μην φοβάσαι... 

Αν είσαι τυχερός και έρθει μια μέρα η στιγμή, που νιώσεις πως χάνεις ολότελα τον σκοπό σου, εκείνη ακριβώς την στιγμή, θα τον έχεις βρει...
Η αγάπη είναι επιστήμη, δε συμβιβάζεται με όνειρα. Δεν αποζητά τον θαυμασμό και την γρήγορη ικανοποίηση. Δεν είναι μια θεατρική σκηνή, που θέλει το χειροκρότημα για μια κάποια αποδοχή. Απέχει από την λοιδορία. Δεν αποζητά κριτήρια για να βγάλει συμπεράσματα, αυτά είναι τερτίπια του εγωισμού. 

Η αγάπη συχνά παρερμηνεύεται με την προσωπική ικανοποίηση, μα η αγάπη δεν πορεύεται μέσω εαυτού.

Η Αγάπη Θεραπεύει, Δεν Ψάχνει Δακτυλοδεικτούμενους Φταίχτες. 

Η Αγάπη συμπορεύεται με την Ελευθερία... 

Και είμαστε σκλάβοι αιώνες τώρα, για να συμβάλλουμε στο ζευγάρωμα... Αισθήσεις κουτσές, κατσικωμένες σε μια διάσταση, που δίνει κώνειο σε κάθε παραστρατημένο, που τολμά να σκεφτεί, έξω από το μολυσμένο του Εγώ...

«Ιερή Γνωριμία» – Ζαχαρούλα Βαλαβάνη 

Εκδόσεις Άνιμα

enallaktikidrasi.com

"Το Έχεις Επειδή Το Αγαπάς!"

Τι είναι τα γεγονότα λοιπόν;;;
Αυτό που εσύ ο ίδιος είσαι αυτή την στιγμή, είναι γεγονός.

Εσύ ο ίδιος, απελευθερωμένος απ'όλους τους φόβους σου, είναι γεγονός.

Εσύ ο ίδιος απελευθερωμένος από το κουβάρι, τα ψεύδη που αποτελούνται από την ιστορία, την παράδοση, την γνώση, την θρησκεία, την μόρφωση και την εμπειρία, είναι γεγονός.

Εσύ ο άχρονος, ως άχρονος, είναι γεγονός.

Και όλα εκείνα που υπάρχουν φαινομενικά, μέσα στον χρόνο και που πιστεύεις ότι είναι εξωτερικά, θα σε σμικρύνουν μέχρι νωθρότητας και ανικανότητας.

Να θυμάσαι! Μόνο αυτό που συμβαίνει εσωτερικά είναι αληθινό και μπορεί να είναι αιώνιο, τα υπόλοιπα είναι μια ταινία μικρού μήκους, που αποσαθρώνεται καθώς προβάλλεται...

Οι Νόμοι της Ζωής Προβάλλουν Έναν Εσωτερικό Κώδικα Πάρα Πολύ Λεπτό Και Αόρατο. 

Κάθε φορά που συναντάς διαμάχες, συγκρούσεις ή ατυχήματα πρέπει να θυμάσαι, ότι εσύ προβάλλεις αυτό το γεγονός, το οποίο είναι η υλοποίηση της δικής σου εσωτερικής διαμάχης. 

Αν ποτέ βρεθείς σε πολεμικό περιβάλλον, θα πρέπει κάποτε να το είχες εκθρέψει στον κόρφο σου... Κι ωστόσο, αυτός είναι ο πυρήνας της όλης υπόθεσης, αυτό είναι που δεν θέλεις να παραδεχθείς και αυτό είναι και το πιο δύσκολο να συλλάβεις: 

Την παραδοχή του γεγονότος, ότι οτιδήποτε σε περιβάλλει είναι ακριβώς εκείνο που εσύ πραγματικά θέλεις!

Όσο ακατανόητο και παράδοξο κι αν σου φαίνεται: "Το Έχεις Επειδή Το Αγαπάς!"

Απόσπασμα από το βιβλίο: "Η Τεχνολογία του Dreamer"

ouranoskaigaia.com

Μία Σύντομη Βόλτα Στην Γειτονιά Του Κόσμου Η Ζωή Μας...

Βγες, γέλασε, μέθυσε, κλάψε, κάνε τρέλες... Ζήσε!

Βίωσε έντονα και αυθεντικά κάθε συναίσθημά σου. Πάρε τα ηνία της ζωής σου στα χέρια σου και μην περιμένεις τίποτα από κανέναν. Μην προσμένεις το νόημα της ζωής σου, από ξένες υπάρξεις. 

Να μην αρκείσαι στο λίγο... Σου αξίζει το μέγιστο. Μην επαναπαύεσαι στα μέτρια και χλιαρά. Να ψάχνεις πάντα, τα πιο έντονα και τα πιο δυνατά.

Μην χαραμίζεις την ζωή σου, κάνοντας απολογισμούς. Μην σπαταλάς τις ώρες σου, μετρώντας απώλειες. Πάψε να υπολογίζεις, χαρές και λύπες. Μην ψηλαφίζεις αποτυπώματα, που άφησαν στην ψυχή σου, όσοι αγάπησες. Μην μένεις κολλημένος, σε ανθρώπους και καταστάσεις. 

Προχώρησε στα καλύτερα που σε περιμένουν. 

Να μην αφήνεις ανοιχτούς λογαριασμούς, με το παρελθόν σου. Καταστρέφεις το μέλλον σου. Και μην αθροίζεις όλες τις πληγές σου, κάθε φορά που μία καινούργια αιμορραγεί. 

Να μάθεις να μην κρατάς λογαριασμούς, στις ανθρώπινες σχέσεις. Να μην προσθέτεις, αυτούς που έρχονται και να μην αφαιρείς, αυτούς που φεύγουν από τη ζωή σου. 

Δεν επιδέχονται μέτρο, τα συναισθήματα... Δεν μετριέται ο πόνος και η στεναχώρια, με αριθμούς. Δεν υπολογίζονται με την ποσότητα, τα όμορφα και τα ωραία. Δεν ζυγίζονται οι δυσκολίες και τα βάσανα. Δεν έχουν ένταση, οι χαρές και οι λύπες.

Μην βάζεις την ζωή σου στην αναμονή. Βγες μέχρι το ξημέρωμα. Κάνε βόλτες, μέχρι το χάραμα. Συνάντησε φίλους παλιούς και αγαπημένους. Κάνε καινούργιες συμπάθειες και γνώρισε νέους ανθρώπους. 

Γύρισε Στα Σοκάκια Της Γης Και Διασκέδασε Το Ταξίδι Σου. 

Να γελάς, μέσα από την καρδιά σου. Να κλαις ολονυχτίς και να αφήνεις την ανατολή του Ήλιου, να στεγνώνει τα δάκρυά σου. Να τραγουδάς στα έρημα δρομάκια, την μοναξιά σου. Μέθυσε τους πόνους σου και γλέντησέ τους. Αλήτευσε τα δύσκολά σου και κέρασέ τους, από τον τσαμπουκά σου. Φώναξε με όλο σου το ‘’Είναι’’ και εκτονώσε το θυμό σου... Μην καταπιέζεις τα συναισθήματά σου και μην τα πνίγεις.

Ζήσε έντονα, την κάθε σου στιγμή. 

Στύψε την τρέλα σου, μέχρι τις τελευταίες σταγόνες της και απόλαυσε, την δροσερή της γεύση... Γιατί, όλα ανατρέπονται σε αυτό τον κόσμο και όλα αναθεωρούνται...

Άνθρωποι, σκέψεις, συναισθήματα, χαρακτήρες, καταστάσεις ζωής, όλα αλλάζουν μάτια μου.

Μία σύντομη βόλτα, στην γειτονιά του κόσμου η ζωή μας, γι’ αυτό άδραξε τις μέρες. Ζήσε στα άκρα. 

Μην φοβάσαι τις δυσκολίες της. Αντιμετώπισέ τες. 
Μην σε τρομάζει ο αγώνας επιβίωσης. Κέρδισέ τον. 
Μην δειλιάζεις μπροστά στα εμπόδια. Υπερπήδησέ τα. 
Μην σταματάς μπροστά στις δυσκολίες. Ξεπέρασέ τες. 

Μην αναλώνεις και μη σκορπίζεις τον εαυτό σου. Προστάτευσέ τον... 
Και μην περιμένεις τις ευκαιρίες... δημιούργησε τες!

Πάψε να στεναχωριέσαι, γι’ αυτά που πέρασαν. Μην κλαις, γι’ αυτά που δεν έγιναν. Μην περιμένεις πια, αυτούς που δεν γύρισαν... Μην μεμψιμοιρείς, για όσα έζησες. 

Σταμάτα να απαριθμείς όσα έδωσες, πόσα πήρες και πόσα άξιζες... 
Μην ψάχνεις αιτίες και αφορμές, για τις λάθος σου επιλογές.

Ζήσε… Μπες στο βαγόνι της ζωής σου και απόλαυσε το ταξίδι, γιατί δεν έχει εισιτήριο επιστροφής και δεν εξαργυρώνονται τα ναύλα...

Λίτσα Φιλίππου

"Είναι Αδύνατον Να Βλέπω Δύο Κόσμους..." (Εξαιρετικό!)

1. Η αντίληψη είναι συνεπής... Αυτό που βλέπεις αντανακλά, αυτό που σκέφτεσαι. Και αυτό που σκέφτεσαι δεν αντανακλά, παρά την επιλογή σου, για το τι θέλεις να δεις. Οι αξίες σου το καθορίζουν αυτό, γιατί θέλεις να δεις, αυτό στο οποίο δίνεις αξία, πιστεύοντας ότι αυτό που βλέπεις, είναι πραγματικά εκεί... Κανένας δεν μπορεί να βλέπει, ένα κόσμο στον οποίο, δεν έχει αποδώσει αξία. Και κανένας δεν γίνεται, να μην μπορεί να δει, αυτό που πιστεύει ότι θέλει.

2. Ωστόσο, ποιος μπορεί να μισεί και ν’ αγαπά ταυτόχρονα; Ποιος μπορεί να επιθυμεί, αυτό που δεν θέλει να έχει πραγματικότητα; Και ποιος μπορεί να επιλέγει, να βλέπει ένα κόσμο, τον οποίο φοβάται; Ο φόβος τυφλώνει, γιατί αυτό είναι το όπλο του: Αυτό που φοβάσαι να δεις, δεν μπορείς να το δεις. Η αγάπη και η αντίληψη, επομένως, πηγαίνουν χέρι -χέρι, αλλά ο φόβος κρύβει μέσα στο σκοτάδι, αυτό που βρίσκεται εκεί.

3. Τι μπορεί, λοιπόν, ο φόβος να προβάλλει πάνω στον κόσμο; Τι μπορείς να δεις μέσα στο σκοτάδι, που να είναι πραγματικό; Η αλήθεια κρύβεται από τον φόβο, και αυτό που παραμένει, είναι μόνο στην σφαίρα της φαντασίας... Όμως, τι μπορεί να είναι πραγματικό, μέσα σε φαντασιοπληξίες, γεννημένες από τον φόβο; Τι θα ήθελες, ώστε να βλέπεις κάτι τέτοιο; ...Τι θα επιθυμούσες να κρατήσεις, μέσα σε ένα τέτοιο όνειρο;

4. Ο φόβος έχει φτιάξει, όλα όσα νομίζεις ότι βλέπεις. Όλο τον διαχωρισμό, όλες τις διακρίσεις και το πλήθος των διαφορών, που πιστεύεις, ότι καταρτίζουν τον κόσμο. Δεν βρίσκονται εκεί. Ο εχθρός της αγάπης, τις έχει επινοήσει... Όμως, η αγάπη δεν μπορεί να έχει εχθρό, άρα, αυτά δεν έχουν καμία αιτία, καμία ύπαρξη και καμία συνέπεια. Μπορεί εσύ να τους αποδίδεις αξία, αλλά αυτά παραμένουν αναληθή... Μπορεί να τα αναζητάς, αλλά δεν θα τα βρίσκεις... Σήμερα δεν θα τα αναζητήσουμε, ούτε θα σπαταλήσουμε την ημέρα μας, αναζητώντας κάτι, που δεν μπορεί να βρεθεί.

5. Είναι αδύνατον να βλέπεις δύο κόσμους, που να μην υπερκαλύπτουν ο ένας τον άλλον, με οποιοδήποτε τρόπο... Αναζήτησε τον ένα, και ο άλλος εξαφανίζεται. Αλλά, ο ένας παραμένει... Είναι η εμβέλεια της επιλογής, πέραν της οποίας, δεν μπορεί να υπερβεί η απόφασή σου... Το πραγματικό και το μη πραγματικό, βρίσκονται όλα εκεί, για να επιλέξεις ανάμεσά τους, και τίποτα περισσότερο.

6. Σήμερα θα προσπαθήσουμε, να μην κάνουμε κανένα συμβιβασμό, εκεί όπου κανένας συμβιβασμός, δεν είναι δυνατός... Ο κόσμος που βλέπεις είναι απόδειξη, ότι ήδη έχεις κάνει μια επιλογή... Ο κόσμος που βλέπεις, είναι απόλυτα συνεπής, από την οπτική που τον βλέπεις... Είναι όλος ένα κομμάτι, διότι προέρχεται από ένα συναίσθημα, και αντανακλά την πηγή του, σε όλα όσα βλέπεις...



7. Έξι φορές σήμερα, με ευχαριστίες και ευγνωμοσύνη, δίνουμε με χαρά πέντε λεπτά στην σκέψη, που δίνει τέλος, σε κάθε συμβιβασμό και αμφιβολία, και πηγαίνει πέρα απ’ όλα αυτά, σαν ένα. Δεν θα κάνουμε χίλιες διακρίσεις, ούτε θα επιχειρήσουμε να πάρουμε μαζί μας, ένα μικρό κομμάτι της μη πραγματικότητας, αφού αφιερώνουμε το νου μας στην εύρεση, μόνον αυτού που είναι Αληθινό...

8. Άρχισε την αναζήτησή σου για τον άλλο κόσμο, ζητώντας μια δύναμη πέρα από την δική σου, και αναγνωρίζοντας τι είναι αυτό, που αναζητάς... Δεν Θέλεις Ψευδαισθήσεις... Και έρχεσαι σε αυτά τα πέντε λεπτά, αδειάζοντας τα χέρια σου, από όλους τους ασήμαντους θησαυρούς, αυτού του κόσμου. Περιμένεις να σε βοηθήσει ο Θεός, καθώς λες: "Είναι αδύνατον, να βλέπω δύο κόσμους... Ας δεχτώ την δύναμη, που μου προσφέρει ο Θεός και ας μην βλέπω, καμιά αξία σε αυτό τον κόσμο, ώστε να βρω την ελευθερία και την λύτρωση".

9. Ο Θεός θα είναι εκεί. Γιατί έχεις επικαλεστεί, την μεγάλη αλάνθαστη δύναμη, που θα κάνει αυτό το γιγάντιο βήμα μαζί σου, με ευγνωμοσύνη. Και δεν θα αμφιβάλλεις, γι'αυτό που θα δεις - γιατί αν και αντίληψη - δεν θα είναι κάτι, που με την όραση των ματιών σου και μόνο... θα μπορούσες να δεις ποτέ... Και θα γνωρίζεις, ότι η δύναμη του Θεού σε στήριζε, καθώς έκανες αυτή την επιλογή.

10. Απόταξε, τον πειρασμό σήμερα - όποτε παρουσιαστεί - απλά με το να θυμηθείς, τα όρια της επιλογής σου... Το μη πραγματικό ή το πραγματικό, το λανθασμένο ή το σωστό, είναι αυτό που βλέπεις, και μόνον το ένα από τα δύο... Η αντίληψη είναι συνεπής με την επιλογή σου, και η Κόλαση ή ο Ουρανός θα έρχονται σε σένα, ως Ένα.

11. Αν δεχτείς, ένα μικρό κομμάτι της Κόλασης ως αληθινό, τότε καταριέσαι τα μάτια σου και την όρασή σου, και αυτό που βλέπεις, θα είναι πραγματικά η Κόλαση... Παρόλα αυτά, η απελευθέρωση του Ουρανού θα παραμένει ακόμη, στην εμβέλεια επιλογής σου, για να πάρει την θέση όλων όσων, θα σου έδειχνε η Κόλαση. Το μόνο που χρειάζεσαι να πεις, σε κάθε κομμάτι της Κόλασης, όποια μορφή και να πάρει, είναι απλά αυτό: "Είναι Αδύνατον, να Βλέπω Δύο Κόσμους... Αναζητώ την Ελευθερία μου και την Λύτρωση, και Αυτό Δεν Είναι Μέρος, Αυτού που Θέλω..."


~ Mαθήματα Θαυμάτων, (Βιβλ. Εργ. Μαθ. 130): "Είναι Αδύνατον να Βλέπω Δύο Κόσμους."

Living Miracles Greece -Μαθήματα Θαυμάτων Ελλάδα

Το Όνειρο Και Το Σ’ Αγαπάω! (Μια τρυφερή ιστορία για μικρά και μεγάλα παιδιά)

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Κάποτε στην Γη, γεννήθηκε το Όνειρο... Το όνομά του δεν ήταν έτσι, όμως επειδή συνεχώς ονειρευόταν, όλοι το φώναζαν Όνειρο. Δεν ήταν κάτι το σπουδαίο, ήταν σαν όλα τα παιδιά. Ονειρευόταν όμως συνέχεια, κάθε λεπτό που περνούσε... Κι όλοι γύρω του, προσπαθούσαν να τον ξυπνήσουν, όλοι τον ρωτούσαν, «… μα τι ονειρεύεσαι κάθε μέρα, κάθε στιγμή;» 

Μα εκείνο, δεν απαντούσε ποτέ... 

Κάποια μέρα, το Όνειρο ρώτησε: 

ΟΝΕΙΡΟ: Αλήθεια, τι θα συνέβαινε αν ένα παραμύθι, γινόταν πραγματικότητα;

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Τότε όλοι γέλασαν και είπαν, «… μα ένα παραμύθι, είναι ένα παραμύθι. Δεν γίνεται να βγει αληθινό... Τα παραμύθια γράφονται για μικρά παιδιά, που μόνο εκείνα μπορούν να φαντάζονται, πως βγαίνουν αληθινά κι εσύ είσαι μεγάλος πια, Όνειρο.»

ΟΝΕΙΡΟ: Εγώ μπορώ να ζήσω, ένα παραμύθι που θα είναι Αληθινό, Μοναδικό και θα είναι μόνο για μένα… 

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Το Όνειρο κάθε μέρα, προσπαθούσε να φτιάξει ένα παραμύθι, όμως ποτέ δεν τα κατάφερνε... Κάποια στιγμή σκέφτηκε, πως δεν γινόταν να το φτιάξει μόνο του.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Το Όνειρο ήταν πολύ χαρούμενο, που βρήκε αυτό που του έλειπε. 

ΟΝΕΙΡΟ: Μα, πώς θα βρω Αληθινή Αγάπη; Αφού από τότε που είπα, πως θέλω να ζήσω ένα παραμύθι, όλοι γελάνε μαζί μου και μου λένε πως είμαι αρκετά μεγάλος, για τέτοια πράγματα. Που θα βρω Αγάπη; Αληθινή Αγάπη; Εδώ στη Γη υπάρχουν μόνο, αδιάφοροι άνθρωποι, κλεισμένοι σε τεράστιες τσιμεντένιες πολυκατοικίες, που δεν ονειρεύονται, που δεν αγαπάνε, που δε νοιάζονται αν υπάρχω καν. 

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Τότε το Όνειρο, έπεσε στο κρεβάτι του πολύ λυπημένο κι ένα δάκρυ κύλισε στα μάγουλά του. Πάντα δάκρυζε κρυφά, μιας και οι άλλοι, ποτέ δεν το καταλάβαιναν... Το επόμενο πρωί, το Όνειρο αποφάσισε να κάνει την τελευταία του προσπάθεια, ώστε να βρει την Αληθινή Αγάπη που του έλειπε, για να ζήσει το παραμύθι του. Περπατούσε για ώρες, κοιτώντας δεξιά κι αριστερά, μήπως και βρει την Αληθινή Αγάπη... Είχε σχεδόν νυχτώσει, όταν βρέθηκε μέσα σ’ ένα δάσος. Είχε κουραστεί τόσο και διψούσε πολύ, όμως δεν υπήρχε ούτε μέρος να ξαποστάσει, ούτε είχε μαζί του νερό. Έτσι αποφάσισε, να ξαπλώσει για λίγο στο γρασίδι. Κοίταξε ψηλά στον Ουρανό και μουρμούρισε: 

ΟΝΕΙΡΟ: Άραγε, πως να είναι εκεί ψηλά; Δεν έχει ούτε πολυκατοικίες, ούτε ανθρώπους που σε κοροϊδεύουν, γι αυτά που ονειρεύεσαι... 

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Το Όνειρο ήταν πολύ λυπημένο. Είχε σχεδόν τελειώσει και η τελευταία μέρα, που είχε δώσει διορία στον εαυτό του, να ζήσει ένα παραμύθι... όταν ξαφνικά άκουσε μια φωνή: 

ΑΣΤΕΡΙ: Γεια σου, πώς σε λένε; 

ΟΝΕΙΡΟ: Ποιός είναι; 

ΑΣΤΕΡΙ: Εγώ είμαι. Εδώ, πίσω! 

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Τότε, το Όνειρο γύρισε και είδε μια τεράστια λάμψη. 

ΟΝΕΙΡΟ: Δε βλέπω καλά, χαμήλωσε λίγο το φως. 

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Το Όνειρο για λίγα δευτερόλεπτα, δεν έβλεπε τίποτα μπροστά του. Όμως μετά από λίγο, είδε καθαρά και δεν πίστευε στα μάτια του... Με μια φωνή, που ίσα ίσα έβγαινε, είπε: 

ΟΝΕΙΡΟ: Εσύ μου μίλησες; ...Μα εσύ, είσαι ένα Αστέρι! 

ΑΣΤΕΡΙ: Ναι, εγώ σου μίλησα. Πώς σε λένε;

ΟΝΕΙΡΟ: Οι φίλοι, με φωνάζουν Όνειρο. 

ΑΣΤΕΡΙ: Και γιατί, σε φωνάζουν Όνειρο; 

ΟΝΕΙΡΟ: Γιατί συνέχεια ονειρεύομαι. 

ΑΣΤΕΡΙ: Και τι ονειρεύεσαι; 

ΟΝΕΙΡΟ: Ονειρεύομαι να ζήσω ένα παραμύθι... Ένα παραμύθι, που θα είναι Μοναδικό... Θα είναι, μόνο για μένα!!! 

ΑΣΤΕΡΙ: Ενδιαφέρον ακούγεται. Και τι σε έχει κάνει, να μην το έχεις ζήσει ακόμα;
ΟΝΕΙΡΟ: Να, ξέρεις, εδώ ο κόσμος είναι παράξενος. 

ΑΣΤΕΡΙ: Δηλαδή; 

ΟΝΕΙΡΟ: Όλοι εδώ ζουν κλεισμένοι σε πολυκατοικίες, δεν αγαπούν ούτε τον ίδιο τους τον εαυτό κι εγώ στο δικό μου το παραμύθι, για να είναι αληθινό, πρέπει να βρω την Αληθινή Αγάπη... Κατάλαβες; 

ΑΣΤΕΡΙ: Ναι, κατάλαβα.

ΟΝΕΙΡΟ: Εσύ Αστέρι, πώς βρέθηκες στην Γη; 

ΑΣΤΕΡΙ: ……….. 

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Το Αστέρι δεν απάντησε κι έτσι παρέα με το Όνειρο, συνέχισαν να περπατούν μέσα στο δάσος, μέχρι που έφτασαν σε ένα ξέφωτο... Εκεί το Αστέρι ρώτησε το Όνειρο: 

ΑΣΤΕΡΙ: Μήπως θα ήθελες να σε βοηθήσω, να φτιάξεις ένα παραμύθι όπως το θες;

ΟΝΕΙΡΟ: Εσύ, ένα Αστέρι, θα μπορούσες να φτιάξεις, ένα παραμύθι για μένα; Πώς; Αφού εσύ, το μόνο που ξέρεις να κάνεις, είναι να φωτίζεις τον Ουρανό... Δεν μπορείς να φτιάχνεις παραμύθια! Δεν είσαι άνθρωπος! 

ΑΣΤΕΡΙ: Απ' ό,τι ξέρω, δεν έχεις και μεγάλο περιθώριο, στο να ζήσεις ένα παραμύθι... Μέχρι να χαράξει, πρέπει να το έχεις ζήσει. 

ΟΝΕΙΡΟ: Μα καλά, εσύ πώς ξέρεις, πως πρέπει μέχρι σήμερα, να ζήσω αυτό το παραμύθι; 

ΑΣΤΕΡΙ: Ξέχασες Όνειρο; Εγώ είμαι Αστέρι. Μπορώ να ξέρω τα πάντα... Δεν είμαι μόνο, για να φωτίζω τον Ουρανό. 

ΟΝΕΙΡΟ: Σιγά, εγώ τόσα χρόνια δεν έχω δει, κάποιο Αστέρι να κάνει κάτι άλλο, εκτός απ' το να είναι, εκεί ψηλά και να φωτίζει τον Ουρανό. Κι έπειτα, αφού λες ότι μπορείς να κάνεις τα πάντα, γιατί όταν έχει σύννεφα δεν σας βλέπουμε ποτέ; 

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Το Όνειρο ήταν σίγουρο, πως το Αστέρι δεν θα μπορούσε να πει κάτι...

 ΑΣΤΕΡΙ: Ξέρεις, όταν έχει σύννεφα δεν μας βλέπετε, γιατί κι εμείς θέλουμε κάποιες φορές, να χανόμαστε απ’ τα μάτια σας, για να καταλαβαίνετε πόσο σημαντικά είμαστε, στο να υπάρχουμε στην ζωή σας... 

ΟΝΕΙΡΟ: Καλά, σιγά που γίνεται γι' αυτό. 

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Σε λιγότερο, από μία ώρα θα ξημέρωνε και το Όνειρο σκεφτόταν, πως δεν έχει καμιά άλλη επιλογή, πως πρέπει έστω και για πέντε λεπτά, να ζήσει αυτό το παραμύθι... Τότε, γύρισε προς το Αστέρι και είπε: 

ΟΝΕΙΡΟ: Θα με βοηθήσεις να ζήσω, ένα αληθινό παραμύθι; 

ΑΣΤΕΡΙ: Μα εσύ, αφού δεν πιστεύεις, πως μπορώ να τα καταφέρω, πως ζητάς να σε βοηθήσω; 

ΟΝΕΙΡΟ: Ίσως, γιατί δεν έχω άλλη επιλογή. 

ΑΣΤΕΡΙ: Δεν θέλω να γίνει έτσι. Μόνο εάν νιώσεις πραγματικά, πως μπορώ να τα καταφέρω... τότε θα το ζήσεις, αυτό που ζητάς. 

ΟΝΕΙΡΟ: (Έχει δίκιο το Αστέρι. Πρώτα απ' όλα, πρέπει εγώ να πιστέψω, αυτό που θέλω να ζήσω.) 

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Ο χρόνος κυλούσε και το Όνειρο κοιτούσε το Αστέρι, που σε λίγο θα έσβηνε... 

ΟΝΕΙΡΟ: Τι πρέπει να κάνω Αστέρι, για να ζήσω έστω και για πέντε λεπτά, το παραμύθι μου; 

ΑΣΤΕΡΙ: Κλείσε με, μέσα στην αγκαλιά σου σφιχτά, πολύ σφιχτά... Κι εγώ θα σε πάω, εκεί που θες. 

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Τότε το Όνειρο, άνοιξε τα χέρια του και πήρε αγκαλιά το Αστέρι. 

ΑΣΤΕΡΙ: Τι νιώθεις; 

ΟΝΕΙΡΟ: Την πιο μοναδική έλξη στο σύμπαν, όπως όταν η βροχή μπλέκεται μέσα στα φύλλα των δέντρων, όπως όταν ο αέρας χαϊδεύει τα πανιά των πλοίων, όπως όταν η θάλασσα χορεύει στους χειμώνες, όπως όταν ο Ήλιος χαϊδεύει τα μάγουλα της καλής μου, τα πρωινά που κοιμάται... νιώθω την πιο μεγάλη αγάπη, νιώθω όπως όταν δακρύζει ένα Αστέρι... Επιτέλους, ζω ένα παραμύθι στα αλήθεια!!!! Όμως, για μια στιγμή... εσύ Αστέρι μου, γιατί δακρύζεις; 

ΑΣΤΕΡΙ: Γιατί Όνειρό μου, ποτέ δεν είχα νιώσει έτσι. Τόσους αιώνες δίνω λάμψη, σε ένα σκοτεινό σύμπαν. Σήμερα όμως έδωσα, όλο μου το Φως σε σένα κι ένιωσα, πώς είναι η Αληθινή Αγάπη. 

ΟΝΕΙΡΟ: Kαι τώρα θα φύγεις; Εγώ θέλω να σε βλέπω! Να σε αγγίζω! Να σε παίρνω αγκαλιά! 

ΑΣΤΕΡΙ: Είναι καιρός να φύγω... Σε λίγο ξημερώνει, όμως μη φοβάσαι, γιατί κάθε βράδυ θα είμαι εδώ για σένα. Και τα πρωινά καθώς τρεμοσβήνω, θα αφήνω σημάδια στον Ουρανό, για σένα Όνειρό μου... Για να τα βλέπεις και να ξέρεις, πως υπάρχω για σένα!!!! Φεύγω τώρα Όνειρο... 

ΟΝΕΙΡΟ: Μια στιγμή! Δεν μου είπες, πως σε λένε... Όλα τα αστέρια, έχουν ένα όνομα!

ΑΣΤΕΡΙ: Με λένε, Σ' Αγαπάω! 

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Και το Αστέρι χάθηκε... 

Το Όνειρο, τότε σκέφτηκε… 

ΟΝΕΙΡΟ: ...Σ' Αγαπάω; 

aoratos.org

Βγες Από Τον Εαυτό Σου Και Άφησέ Τον Εκεί... (Λεό Μπουσκάλια)

«Κατ’ αρχήν πιστεύω, ότι το πιο σημαντικό χαρακτηριστικό του ανθρώπου που αγαπάει, είναι ότι αγαπάει τον εαυτό του… 

Δεν μιλάω, για το χάιδεμα του εγώ μας… Μιλάω για τον άνθρωπο που συνειδητοποιεί, ότι δεν μπορείς να δώσεις, παρά αυτό που έχεις και γι’ αυτό καλά θα κάνεις, να προσπαθήσεις όσο μπορείς, ν’ αποχτήσεις κάτι...

«Θεωρούμε το «εγώ» μας σαν κάτι ουσιαστικό, τον εαυτό που κατασκευάσαμε. Θα σας πω όμως μια αλήθεια, δεν τον κατασκευάσατε εσείς, αυτόν τον εαυτό... Άλλοι τον έφτιαξαν.

Οι άλλοι σας είπαν, ποιος πρέπει να είστε και ποιος όχι, πώς πρέπει να κινείστε, να μυρίζετε και να κάνετε τα περισσότερα πράγματα, που κάνετε…

Βγες από τον εαυτό σου και άφησέ τον εκεί… 

...Μόνο με αυτόν τον τρόπο, θα μπουν μέσα σου, τα νέα μηνύματα...

Ο εαυτός κατασκευάζει τεράστια τείχη γύρω του, για «αυτο»προστασία. Αυτά τα τείχη, τα ονομάζει πραγματικότητα.

Οτιδήποτε δεν ταιριάζει μ’ αυτό, που ο περιτειχισμένος εαυτός θεωρεί πραγματικό, δεν αφήνεται να περάσει από το τείχος∙ έτσι, όταν πια φτάνει μέσα η νέα αντίληψη, έχει γίνει αυτό που ήθελε από την αρχή.

Έτσι, οι περισσότεροι από μας περνάμε την ζωή μας, βλέποντας μόνον ό,τι θέλουμε να δούμε, ακούγοντας μόνον ό,τι θέλουμε να ακούσουμε, μυρίζοντας ό,τι θέλουμε να μυρίσουμε, ενώ όλα τα υπόλοιπα, παραμένουν απολύτως αόρατα.

Όλα τα πράγματα βρίσκονται εδώ. 

Για να τα δούμε, το μόνο που χρειάζεται είναι να τα αφήσουμε να μπουν, να τα αγγίξουμε, να τα γευτούμε, να τα αγκαλιάσουμε (το πιο ευχάριστο), να τα ζήσουμε, όπως Είναι... Όχι Όπως Είμαστε Εμείς!»

ΛΕΟ ΜΠΟΥΣΚΑΛΙΑ

Το Εσωτερικό Νόημα Της Αρχαίας Τέχνης Της Αλχημείας

Η ενισχυμένη συνειδητή προσοχή, κόβει την σύνδεση ανάμεσα στο πόνο-σώμα (pain-body: ένα δευτερεύον σώμα, δημιουργημένο από τον πόνο, που κουβαλάει τον πόνο, τρέφεται και ζει από αυτόν και τον διαιωνίζει) και στις διαδικασίες της σκέψης σου και προκαλεί την μεταστοιχείωση...

Είναι σαν να γίνεται ο πόνος καύσιμο, για την φλόγα της συνειδητότητάς σου, κι εκείνη τότε καίει, με μεγαλύτερη λαμπρότητα. 

Αυτό Είναι Το Εσωτερικό Νόημα, Της Αρχαίας Τέχνης Της Αλχημείας: Η μεταστοιχείωση ενός μη ευγενούς μετάλλου, σε χρυσό... του πόνου σε συνειδητότητα... Το σχίσμα μέσα σου γιατρεύεται και γίνεσαι πάλι ολόκληρος. 

Η ευθύνη σου στην συνέχεια είναι, να μην δημιουργήσεις κι άλλον πόνο...

Ας Συνοψίσουμε:

- Εστίασε την προσοχή σου, στο συναίσθημα μέσα σου.
- Γνώριζε, ότι είναι το πόνο-σώμα.
- Δέξου, ότι είναι εκεί.
- Μην  σκέφτεσαι γύρω από αυτό... μην αφήσεις το συναίσθημα, να μετατραπεί σε σκέψη.
- Μην κρίνεις και μην αναλύεις.
- Μην φτιάξεις μια ταυτότητα, για τον εαυτό σου απ' αυτό.
- Μείνε Παρών και συνέχισε να είσαι Παρατηρητής, αυτού που συμβαίνει μέσα σου.
- Απόκτησε επίγνωση, όχι μόνο του συναισθηματικού πόνου, αλλά κι "Εκείνου που Παρατηρεί", του Σιωπηλού Θεατή... 

Αυτή είναι η Δύναμη του Τώρα, η Δύναμη της Δικιάς σου Συνειδητής Παρουσίας.

- Έπειτα, δες τι θα συμβεί...

ECKHART TOLLE

Ο Κόσμος σε Χρειάζεται για να Υπάρχει…

...Τον Κόσμο Μας Τον Αφηγήθηκαν...

Καθισμένος στην καφετέρια εκείνης της άγνωστης πόλης, Τον άκουγα γεμίζοντας, πολλές σελίδες με σημειώσεις. Είχα την αίσθηση ότι η μαθητεία μου, που ξεκίνησε σε εκείνο το ξεχωριστό σπίτι και συνεχίστηκε στο Μαρακές, ακολουθούσε μια μυστική διαπαιδαγώγηση, τις γραμμές ενός σχεδίου, που δεν διακόπηκε ποτέ...

«Η συνάντηση με την ‘Σχολή’ είναι το πιο εξαιρετικό γεγονός, στην ζωή ενός ανθρώπου… η μοναδική ευκαιρία για να ξεφύγει, από την κοινή ύπνωση – έλεγε στον επίλογό Του, ο Dreamer – για να συνειδητοποιήσει, πως όλα αυτά που βλέπει και τον περιβάλλουν, δεν είναι ο κόσμος… αλλά μόνο μια περιγραφή».

«Ναι, αλλά εγώ Σε ακούω, αγγίζω αυτό το τραπέζι… βλέπω τον κόσμο που περνάει… ξέρω ότι ο καθένας από αυτούς τους ανθρώπους, έχει μια προσωπική ζωή, μια δουλειά, μια οικογένεια… πώς γίνεται να είναι όλα μια περιγραφή, μια δικιά μου οπτασία;»

«Οι εικόνες που συλλέγονται από τον αμφιβληστροειδή χιτώνα, δεν είναι ο κόσμος, αλλά η αφήγησή του – απάντησε λακωνικά ο Dreamer – τον κόσμο στον περιέγραψαν».

Ο θαυμασμός για όσα άκουγα, ξεπεράστηκε από ένα μεγαλύτερο θαυμασμό, όταν τον άκουσα να προσθέτει ψιθυριστά: «Ο Πραγματικός Δημιουργός της Πραγματικότητας, Που Σε Περιβάλλει Είσαι Εσύ!... Μόνο Που Το Έχεις Ξεχάσει…»

«Τι έχω ξεχάσει;» ρώτησα. Μια διάθεση εχθρότητας στην φωνή μου, έδειχνε ότι μεγάλωνε η απόσταση ανάμεσά μας.

Εσύ είσαι η αιτία, για όλα και για κάθε τι... κάποια μέρα όταν θα έχεις θεραπευτεί θα ξέρεις, ότι εσύ είσαι οι ρίζες του κόσμου... 

Ο Κόσμος σε Χρειάζεται για να Υπάρχει… 

...Ξέχασες Ότι Είσαι ο Δημιουργός, Ο Επινοητής... Κι Έγινες Η Σκιά Της Ίδιας Σου Της Δημιουργίας... 

Ο τόνος Του, κατάργησε εκείνο το χάσμα πριν ακόμα γεννηθεί και με ξανάβαλε στη γραμμή, σαν ένα μαθητούδι...

«Ο κόσμος είναι υποκειμενικός, προσωπικός... Είναι η απατηλή αντανάκλαση του εαυτού μας… Οπτασία και Πραγματικότητα, είναι το ίδιο ακριβώς πράγμα, αυτό που τα χωρίζει, είναι απλά ο ''παράγοντας'' χρόνος.»

Θα ήθελα ν’ απαντήσω ναι. Να δεχθώ την άποψή Του. Κι ωστόσο, κάτι μέσα μου αντιστεκόταν... Η λογική μου αμφιταλαντευόταν, αλλά δεν υποχωρούσε... Πώς ήταν δυνατόν, να βρισκόμαστε μπροστά στο ίδιο αντικείμενο, θέα, συμβάν ή πρόσωπο και να έχουμε διαφορετικές απόψεις;

«Θα υπάρχει πάντως, μια αντικειμενική πραγματικότητα! – ισχυρίστηκα, για να υποστηρίξω τις πεποιθήσεις, που ανέκαθεν είχα – Άλλωστε, ένα πράγμα, δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο, από αυτό που είναι…»

Προσπαθούσα ακόμα, να υπερασπίσω τα πιστεύω ‘μου’, αλλά ήξερα ότι, όσο και αν ήταν ριζωμένα, δεν θα άντεχαν. Ήταν γραφτό να ανατραπούν, μόλις θα έρχονταν σε επαφή, με την οπτική του Dreamer... Και αυτή την φορά, όπως όλες τις άλλες φορές, θα επαληθευόταν ο απρόβλεπτος οιωνός: εκείνο το κλικ στην κατανόηση, που δίπλα Του συνέβαινε αναπόφευκτα, χωρίς να μπορείς να προβλέψεις πότε και πώς. 

...Επιθυμούσα και φοβόμουν αυτήν την μετάλλαξη... 

Όταν τελικά συνέβαινε, ένιωθα τα τείχη του εαυτού μου ν’ ανοίγουν υπέρμετρα, για να κάνουν χώρο σε μια πιο διάφανη, πιο ελεύθερη, πιο ευφυή οπτική του κόσμου.

Βλέποντας ότι ήμουν ακόμα αμήχανος, εξαπέλυσε κι άλλο ένα αποφασιστικό χτύπημα, στην περιγραφή του κόσμου, προσθέτοντας: «Εμείς Μπορούμε Να Δούμε, Μόνο Αυτό Που Είμαστε!» 

Έπειτα, με το απαράμιλλο χιούμορ Του, που πλησίαζε ελαφρώς στο σαρκασμό, δήλωσε: «Εάν ένας κλέφτης συναντούσε έναν άγιο, θα έβλεπε μόνο τις τσέπες του.»

Αυτή η boutade (εξόρμηση ατάκας) μου ήταν πολύ διαφωτιστική, κι έκατσα να φαντάζομαι για λίγο εκείνη την κωμική και επιμορφωτική εικόνα. Αλλά ο Dreamer, με σοβαρό ύφος, συνέχισε την ομιλία Του, λες κι εκείνη η παρένθεση, όσο μικρή κι αν ήταν, Τον έκανε να καθυστερήσει ή να αποκλίνει υπερβολικά, απ’ το θέμα της συνάντησής μας.

«Μόνο η συνάντηση με την Σχολή μπορεί να μας επιτρέψει να ξεφύγουμε, από την ακαμψία μιας καθημερινής ζωής. Μονάχα η ‘δουλειά της σχολής’ μπορεί να μας επιτρέψει κάποτε να ‘δούμε’ τον κόσμο, πέρα από την ψεύτικη περιγραφή του.

Μονάχα ένας ‘άνθρωπος της σχολής’ θα μπορέσει μια μέρα να προσεγγίσει μια αρμονική οπτική, μια κατάσταση τελείωσης... Και μόνο μια αρμονική και ολοκληρωμένη οπτική, θα μπορέσει να θεραπεύσει τον κόσμο.»

...Η Σχολή της Ανατροπής...

Ο Dreamer μου αποκάλυψε, πως ανέκαθεν υπήρχαν Σχολές, για σπουδαίους ανθρώπους, σε όλους τους Πολιτισμούς... Αυτές οι ‘Σχολές’, πέρα από τις Φιλοσοφικές και Πολιτιστικές διαφορές, που φαινόταν πως τις διέκριναν, στην πραγματικότητα ήταν... Μια Και Μόνο Σχολή... 

Η φωνή της, είχε παραμείνει ίδια χωρίς αλλαγές, η σκέψη της είχε  διασχίσει, όλες τις Εποχές κι όλους τους Πολιτισμούς... Αυτή την Σχολή  Εκείνος την αποκαλούσε: «Σχολή του Είναι»... 

Ένα Παγκόσμιο  Εργαστήριο Ονειροπόλων, όπου οραματιστές, διαφωτισμένοι ουτοπιστές - ανέκαθεν - καλλιεργούσαν τον σκοπό τους.

Ο Dreamer την αποκάλεσε επίσης: «Μια Σχολή Μεταμόρφωσης» και σώπασε... 

Εισέπνευσε δυνατά, το άρωμα που ανέδινε το τσάι Του, κι έπειτα συμπλήρωσε ψιθυριστά: «Η Σχολή των Θεών ... Όπου, Πριν Μπορέσεις Ακόμα Να Κυβερνήσεις Τους Άλλους, Μαθαίνεις Να Κυβερνάς Τον Εαυτό Σου.» 

Η φωνή Του, μου έφερε ρίγη... Είχε μετατραπεί σε σφύριγμα, σε  εμβατήριο ενός στρατιώτη στον πόλεμο...

«Μια Σχολή Ανατροπής – είπε – όπου αναποδογυρίζονται, πεποιθήσεις και ιδέες... Και πριν από κάθε  άλλη, η ιδέα του αμείλικτου θανάτου... 

Ο Θάνατος είναι αντίσταση στην Αλήθεια, στην Αρμονία, στην Ομορφιά.

Ο Θάνατος καταστρέφει οτιδήποτε, δεν είναι ικανό, να γίνει Αλήθεια... 

Εάν είμαστε Αληθινοί σε κάθε κύτταρο του σώματός μας, δεν θα πεθάνουμε ποτέ...

Αναλογίστηκα την κλασσική παράδοση, πριν την Εποχή του Ομήρου, που χώριζε την ανθρωπότητα σε δύο είδη, εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους: Απ’ την μια, τους ήρωες, δείγματα μιας ονειροπόλου ανθρωπότητας, άτομα ικανά, να πραγματοποιήσουν το αδύνατο... Και από την άλλη, ένα απροσδιόριστο πλήθος ανθρώπων χωρίς θέληση, χωρίς όνειρα... απρόσωπο... 

Οι μεν, καθοδηγούμενοι από το Πεπρωμένο, είχαν προορισμό την μεγάλη προσωπική περιπέτεια• οι δε, με προορισμό μια ασήμαντη ζωή, ζούσαν κάτω, από τους Νόμους της Τύχης και της Σύμπτωσης... Η ιδέα, ότι οι  μεγάλοι μύθοι των μακρινών εποχών, στην πραγματικότητα αφηγούνταν τα κατορθώματα των ανθρώπων που είχαν ανακαλύψει την ‘Σχολή’, διαφώτισε την σκέψη μου... 

Οι περιπέτειές τους, οι αναμετρήσεις με τέρατα και γίγαντες, που τραγούδησαν περιπλανώμενοι αοιδοί, ήταν οι στάσεις του «ταξιδιού της επιστροφής», ενός ταξιδιού μέσα στην ψυχολογία του καθενός στις δαιδαλώδεις διαδρομές... Στα Πιο Μυστικά Σημεία Του Είναι... 

Ο Dreamer μου εξήγησε, ότι στις πιο απόκρυφες περιοχές της ύπαρξης, εκεί που φανερώνονται τα αρνητικά συναισθήματα και κυλάει η λήθη των καταστρεπτικών σκέψεων, των αισθημάτων ενοχής... Ακριβώς εκεί, βρίσκεται η πηγή όλων εκείνων των τεράτων, η πηγή των χυδαιοτήτων, των θανάτων... της Κάθε μας Πτώσης...

«Πρέπει καταρχάς, να βρεις τον εχθρό μέσα στο σώμα σου... Κι όταν θα τον έχεις ξετρυπώσει, θα τον βρίσκεις μπροστά σου, ολοένα και πιο ύπουλο, πιο ισχυρό... πιο ανελέητο... 

Ο ανταγωνιστής μεγαλώνει, μαζί με σένα!... Δεν υπάρχουν χιλιάδες εχθροί... Μα Μόνο Ένας... Και Η Νίκη Είναι Μόνο Μια… Ενάντια Στον Εαυτό Σου.

Το «Ταξίδι της Επιστροφής» για έναν άνθρωπο, είναι η μεγάλη ευκαιρία, να θεραπεύσει το παρελθόν του» είπε, και με το βλέμμα του αργά, διέσχισε την πλατεία με τις δίδυμες εκκλησίες, τα αρχοντικά, τα αγάλματα γύρω από τον αρχαίο οβελίσκο• παρατήρησε το πλήθος που την πλημμύριζε...

«Ο κόσμος είναι το παρελθόν – ισχυρίστηκε, δημιουργώντας έναν, από τους πιο αξιοθαύμαστους αφορισμούς του – Οποιονδήποτε συναντήσεις, οτιδήποτε συναντήσεις, είναι πάντα το παρελθόν... Ακόμα και αν εμφανιστεί μπροστά σου, αυτή την στιγμή, αυτό που βλέπεις κι αγγίζεις είναι μονάχα, η υλοποίηση των νοητικών σου καταστάσεων… Past is Dust... 

Ο κόσμος που βλέπεις κι αγγίζεις αυτήν ακριβώς την στιγμή, είναι η υλοποίηση όλων όσα υπήρξες… 

Τίποτα, δεν θα μπορούσε να συμβεί στην ζωή σου, αν δεν είχε πρώτα λάβει την συγκατάθεση, μέσα στις σκέψεις σου…

Ο Κόσμος Είναι Σκόνη... Φύσα Την Να Σκορπιστεί...

Από το βιβλίο: Η Σχολή των Θεών - Stefano Elio D’ Anna