Ο Μύθος Της Πανσελήνου...

Ένα υπέροχο καλοκαιρινό βράδυ, πριν πολύ καιρό, στον ουρανό έλαμπε μια λεπτή ημισέληνος, ανάμεσα στα σύννεφα.

Ένας λύκος, καθισμένος στην κορυφή ενός βουνού, ούρλιαζε ασταμάτητα... 

Τα ουρλιαχτά του ήταν αδιάκοπα, επαναλαμβανόμενα και θλιμμένα. 

Η σελήνη, η ασημένια βασίλισσα της νύχτας, ενοχλήθηκε πάρα πολύ, και ρώτησε τον λύκο γιατί παραπονιόταν τόσο πολύ.
Ο λύκος της απάντησε, πως είχε χάσει ένα από τα μικρά του, και πως ήταν απελπισμένος που δεν το έβρισκε. 

Η βασίλισσα της νύχτας, λυπημένη και θέλοντας να βοηθήσει τον λύκο, σκέφτηκε να φωτίσει όλο το βουνό, ούτως ώστε το μικρό λυκόπουλο να βρει τον δρόμο της επιστροφής... 

Έτσι φούσκωσε τόσο πολύ, που έγινε ένας πελώριος φωτεινός δίσκος. 

Εκείνη την στιγμή ο λύκος βρήκε το μικρό του, που έτρεμε από τον φόβο και το κρύο, στην χείλος του γκρεμού.
Το "έπιασε", το αγκάλιασε δυνατά, το παρηγόρησε και ευχαρίστησε εγκάρδια την σελήνη. 

Απομακρύνθηκε με το μικρό του, μέσα στην βλάστηση και χάθηκε...

Οι νεράιδες του δάσους, συγκινήθηκαν πάρα πολύ από αυτό που είδαν. 

Αποφάσισαν λοιπόν, να κάνουν ένα πανέμορφο δώρο: μια φορά τον μήνα, η σελήνη θα γινόταν ένας μεγάλος φωτεινός δίσκος, ορατός σε όλους, εις τρόπον τέτοιον που όλα τα νεογνά θα μπορούσαν να την δουν, και να την θαυμάσουν σε όλο της το μεγαλείο.

Από τότε, μια φορά τον μήνα, οι λύκοι ουρλιάζουν εορταστικά στην πανσέληνο...