Ζούμε σε μια κοινωνία όπου όλοι κρίνουν, χωρίς να γνωρίζουν...

Η κοινωνία στην οποία ζούμε, δεν είναι χτισμένη σύμφωνα, με τις καλύτερες παραμέτρους συμπεριφοράς…

Ότι και να κάνουμε, γινόμαστε το κέντρο του στόχου... γινόμαστε θύματα, από άπειρα βέλη κριτικής…

Ζούμε σε μια κοινωνία, όπου όλοι κρίνουν, χωρίς να γνωρίζουν... όπου όλοι κρίνουν, πριν να μάθουν!

Όπου το λιγότερο, που μπορεί να γίνει καθένας, είναι ο ψυχαναλυτής του άλλου…

Όπου τα λόγια μένουν μόνο λόγια... χωρίς πράξεις.

Ζούμε σε μια κοινωνία, όπου οι λίγοι αποφασίζουν, τι είναι σωστό και τι είναι λάθος…

Όπου τα παιδιά, γίνανε κατάχρηση…
Όπου τα παιδιά, γίνανε φόρτωμα, εμπόδιο…

Ζούμε σε έναν κόσμο, όπου εκπαίδευση δεν υπάρχει πια…
Όπου οι αξίες, ονομάζονται κατεστημένο…

Ζούμε σε έναν κόσμο, όπου διδάσκεται οποιοδήποτε θέμα, εκτός του να είσαι άνθρωπος, που σέβεται... που εκτιμά, που τιμά τον εαυτό του, και τους άλλους…

Ζούμε σε έναν κόσμο, όπου μας μαθαίνουν, πως να καταναλώνουμε
το κάθε τι…

Όπου η αλήθεια, θεωρείτε διαστρέβλωση…


Σκεφτείτε τι γίνετε, αν ένα άτομο αποφασίσει να διαγράψει... όλα όσα, του έχουν μάθει...

Όταν ένα άτομο, αρχίσει και συμπεριφέρεται, μέσα από δικά του ερεθίσματα... χωρίς να δίνει σημασία, στο τι θα σκεφτούν οι άλλοι…

"Εγωιστής… Υπερήφανος… Παράλογος…"

Είναι μερικά από τα επίθετα, που θα του δώσουν κατά πάσα πιθανότητα…

Γιατί, όταν ένα πρόσωπο είναι ειλικρινή, αυτό στιγματίζετε και γίνετε χυδαίο;

Γιατί, αν σε ένα πρόσωπο, του αρέσει η μοναξιά, γίνεται αντικοινωνικό;

Γιατί, έχουμε μάθει να υποκρινόμαστε;

Γιατί δεν λέμε, αυτό που πραγματικά, θέλουμε να πούμε;

Γιατί δεν κάνουμε, αυτό που πραγματικά θέλουμε να κάνουμε;

Χωρίς το φόβο, του οποιουδήποτε, που μπορεί να μας κακολογήσει, να μας κατηγορήσει, ή ακόμα και να μας ειρωνευτεί…

Κατά πόσο, σε σέβεται ένας τέτοιος άνθρωπος;

Διδασκόμαστε, να είμαστε έτσι…

Η κοινωνία, μας διδάσκει να είμαστε έτσι…

Να χαμογελάμε σε στιγμές, που δεν το νιώθουμε…
Να κάνουμε παρέα με άτομα, που δεν εκτιμούμε…
Να συμφωνούμε με λόγια, που δεν μας αρέσουν…

Τα πάντα εξαρτώνται από εμάς, τις σκέψεις μας και τις πράξεις μας…

Πρέπει να μάθουμε να ζούμε, με αυτά που θέλουμε…
Χωρίς να δίνουμε σημασία, στο τι θα πουν οι άλλοι…

Πάντα, θα υπάρχουν άνθρωποι, πρόθυμοι να κρίνουν και να κατηγορήσουν…

Αφιερώστε χρόνο σε αυτούς, που πραγματικά σας χρειάζονται... μαθαίνοντας, να σεβόμαστε, να συμπάσχουμε…

Να φιλοδοξούμε, να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι, αλλάζοντας αυτό, που θέλουν να είμαστε οι άλλοι, και να είμαστε, αυτό που θέλουμε εμείς!!!


Αντώνης Αντίοχος

Πηγή: https://www.facebook.com