Τα παραμύθια είναι πολύ χρήσιμα για όλες τις ηλικίες, γιατί μας βοηθάνε να κάνουμε μικρά ταξίδια στο χρόνο και να ξεχνιόμαστε...
Ήταν τόση η στεναχώρια της χελώνας, που έβαζε συνεχώς τα κλάμματα, και μια μέρα την άκουσαν δυο πάπιες από το κοντινό αγροτόσπιτο, και τη λυπήθηκαν.
Και η μια από τις πάπιες της απάντησε: "Μπορείς να το κάνεις χελωνίτσα... Δάγκασε ξανά το ξύλο που είχες στο στόμα σου, και κράτα το γερά με τα δόντια σου. Έπειτα, εμείς θα πιάσουμε το ξύλο από τις δυο άκρες, και θα πετάξουμε μαζί σου..."
Η χελώνα ενθουσιάστηκε: "Δεν έχω ξανακούσει πιο ωραία ιδέα πάπιες μου..." είπε και βιάστηκε να δαγκώσει και πάλι το ξύλο.
Στο σημερινό παραμύθι, ηρωίδα είναι μια χελώνα που ζούσε κοντά σε ένα αγροτόσπιτο...
Αυτή η χελώνα ήταν ξεχωριστή γιατί είχε ένα όνειρο, ήθελε να πετάξει.
Έλεγε: "Τόσο καιρό, μέσα σε αυτό το καβούκι έχω βαρεθεί, μακάρι να είχα κι εγώ φτερά όπως τα σπουργίτια, ή όπως τα χελιδόνια που έρχονται την άνοιξη...
Και οι πάπιες όμως, στην αυλή του αγροτόσπιτου όταν θέλουν κι αυτές, πετάνε και βλέπουν από ψηλά τα πάντα."
Ήταν τόση η στεναχώρια της χελώνας, που έβαζε συνεχώς τα κλάμματα, και μια μέρα την άκουσαν δυο πάπιες από το κοντινό αγροτόσπιτο, και τη λυπήθηκαν.
Πήγαν λοιπόν και της είπαν: "Είναι αλήθεια ότι κλαις τόσο, επειδή δεν μπορείς να πετάξεις;" και η χελώνα απάντησε: "Ναι, είναι αλήθεια ευγενικές μου πάπιες."
Ξαφνικά έπιασε την ηρωίδα μας μια χαρά, και ήταν τόση, που το ξύλο που κρατούσε στα δόντια της έπεσε από το στόμα.
-"Αυτό είναι το όνειρο της ζωής μου!
Ξαφνικά έπιασε την ηρωίδα μας μια χαρά, και ήταν τόση, που το ξύλο που κρατούσε στα δόντια της έπεσε από το στόμα.
-"Αυτό είναι το όνειρο της ζωής μου!
-"Ας πέταγα έστω και μια φορά και ας πέθαινα..." συνέχισε να λέει η χελώνα προς τις πάπιες.
Και η μια από τις πάπιες της απάντησε: "Μπορείς να το κάνεις χελωνίτσα... Δάγκασε ξανά το ξύλο που είχες στο στόμα σου, και κράτα το γερά με τα δόντια σου. Έπειτα, εμείς θα πιάσουμε το ξύλο από τις δυο άκρες, και θα πετάξουμε μαζί σου..."
Η χελώνα ενθουσιάστηκε: "Δεν έχω ξανακούσει πιο ωραία ιδέα πάπιες μου..." είπε και βιάστηκε να δαγκώσει και πάλι το ξύλο.
Οι πάπιες έπιασαν το ξύλο από τις δυο άκρες του, και πέταξαν πολύ ψηλά παίρνοντας τη χελώνα μαζί τους...
Τέτοια χαρά σαν της χελώνας, δεν είχαν ξαναδεί οι πάπιες... την ώρα που πετούσαν. Σε μια στιγμή όμως, η χελώνα μαγεύτηκε τόσο πολύ από το πέταγμα, που πίστεψε ότι μπορεί και αυτή να πετάξει...
Και έτσι, άφησε το ξύλο που κρατούσε γερά με τα δόντια της, και από το βάρος που είχε, έπεσε και σκοτώθηκε και πήγε στον κάτω κόσμο...
Τέλος...
Δίδαγμα: Μην ζηλεύεις αυτό που δεν έχεις, και αυτούς που έχουν αυτό που δεν έχεις... Ίσως να το έχεις, με έναν άλλο τρόπο... καλύτερο!
Λ.Γ.
Λ.Γ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου