Η ΧΑΡΑΔΡΑ... (Ιστορία ζεν)

Ένας μοναχός παραπονέθηκε στον δάσκαλο του, γιατί δεν μπορούσε να φτάσει στην φώτιση...

- "Εσύ φταις" του απάντησε ο δάσκαλος.

- "Μα τι κάνω λάθος; τι μου λείπει;" ρώτησε ο μαθητής.

- "Έλα μαζί μου και θα σου δείξω!"

Ο δάσκαλος φώναξε έναν άλλο μαθητή, που ήταν τυφλός, και οι τρεις μαζί πήγαν σε ένα βουνό, στο σημείο που υπήρχε ένας κορμός δένδρου, πάνω από μια χαράδρα.

- "Πέρασε από πάνω!" είπε ο δάσκαλος στον πρώτο μαθητή.

Εκείνος, κοιτάζοντας το βάθος της χαράδρας και τον λεπτό κορμό του δένδρου, απάντησε: "Δεν μπορώ... φοβάμαι!"

Τότε ο δάσκαλος, γυρίζοντας προς τον τυφλό μαθητή του έδωσε την ίδια εντολή...
Ο μοναχός πέρασε πάνω από την χαράδρα, χωρίς πολλές σκέψεις.

- "Κατάλαβες;" ρώτησε ο δάσκαλος τον πρώτο μαθητή.

Συμπέρασμα

Πάντοτε, είναι ο φόβος εκείνος που εμποδίζει την αφύπνιση μας... ο φόβος να είμαστε αυτόνομοι, ο φόβος του αγνώστου, ο φόβος μήπως χάσουμε το εγώ μας, ο φόβος της ευθύνης. 

Και όμως, για να καλύψουμε την διαφορά και το κενό, για να φτάσουμε στην άλλη όχθη, είναι αναγκαίο να αντιμετωπίσουμε την άβυσσο... 
Και αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί, εάν δεν νικήσουμε και εξαλείψουμε τους χίλιους φόβους, που μας συνοδεύουν, σε αυτό το πέρασμα...

Το κουράγιο είναι απαραίτητο στον δρόμο της ελευθερίας, όπως επίσης, σε όλες τις σπουδαίες δοκιμασίες της ζωής.

"Πρέπει να βαδίζεις στην κόψη του ξυραφιού, να βαδίζεις πάνω στην κορυφή του πάγου, και να μην ανησυχείς για την σκάλα, αφήνοντας το στήριγμα στον γκρεμό!"

Ιαθειην