Τα Νοτισμένα Μας Όνειρα...

Σιγόβρεχε απόψε πάλι όλη νύχτα, μια σιγανή, ψιχαλιστή βροχή, που νότιζε το χώμα, το διψασμένο από την ξέρα του Καλοκαιριού...

Βρήκες μια δικαιολογία και κούρνιασες νωρίς στο μαξιλάρι σου....

Σφιχταγκαλιασμένη τώρα εσύ με την ψυχή σου, την χάιδεψες την άφησες να ονειρευτεί, με ορθάνοιχτα τα μάτια.....

Έρχονται στη μικρή μας τη ζωή στιγμές, στιγμές αθόρυβες μα αληθινές, τη μυρωδιά του νοτισμένου χώματος που προσπαθούν να μας θυμίσουν,το ξεχασμένο γέλιο στα χείλη μας, ποθούν να επιστρέψουν κι εκεί να το ριζώσουν, τους ήχους μες στ' αυτιά μας, το σιγανό τραγούδι της βροχής, σε μελωδία να την μετατρέψουν...

Αρνείσαι απόψε να σκεφτείς, σαν όλες τις βραδιές, βάζεις στην άκρη όλα τούτα, γεγονότα, επεισόδια, περιπέτειες καβγάδες, συγκρούσεις, πολέμους, φιλοδοξίες, εξουσίες, καταπιέσεις, χρόνων βασανιστικές.

Δεν ήταν αυτό το όνειρο, είσαι σίγουρος πως δεν ήταν αυτό το όνειρο, γιατί το δικό σου όνειρο γεμάτο ήταν λεβάντες, γιασεμιά...

Μην ντρέπεσαι, μην θλίβεσαι, που απόψε μπόρεσες να φύγεις να πετάξεις, που μπόρεσες τη μυρωδιά, του καπνισμένου σου απ' τις λύπες, θλιμμένου σου μυαλού, με μία άλλη δυνατότερη, φρεσκοψημένου του ψωμιού της μυρωδιάς, στη μύτη σου να φέρεις...

Υπέροχη που μοιάζει το πρωί, η ικανότητα τ' ανθρώπου αυτή, τ' όνειρο να κρατάει ζωντανό....

Μη με μαλώσετε και πάλι, πρωί - πρωί που άρχισα ξανά και που μονολογώ....

Είναι αυτές οι στάλες της βροχής, που απ' τ' ανοιγμένο μου παράθυρο, στο μέτωπό μου, ήρθαν και καθίσαν....

Της Σοφίας Θεοδοσιάδη

Πηγή: http://aromasofias.blogspot.gr/