Φωτίστε την Ζωή σας... Υποδεχθείτε με Χαρά... την Αγάπη!

Υπάρχει πολύ μοναξιά, εκεί έξω φίλε μου...

Περπατάς στον δρόμο και συναντάς, αγόρια και κορίτσια χωριστά σε παρέες, να περπατούν σε παράλληλους δρόμους... που δύσκολα μπορούν να διασταυρωθούν...

Ούτε καν, γυρίζουν το βλέμμα τους, να κοιταχτούν... απλά απομακρύνονται, κλεισμένοι στον μικρόκοσμό τους...

Κάθονται στις καφετέριες, στα παγκάκια, στις πλατείες και "σαχλαμαρίζουν" αναμεταξύ τους, πάντα σε κλίκες μοιρασμένες... από εδώ οι μεν κι από εκεί, οι δεν...

Μοιρασμένα στρατόπεδα, θηλέων και αρρένων και λίγα ανάμεικτα, - η εξαίρεση στον κανόνα - λίγο παραπέρα...

Όσο, ανεβαίνουμε ηλικιακά και περνάμε, από τους εφήβους, στους εικοσιπέντε και άνω (άντρες - γυναίκες), εκεί είναι που τα πράγματα χειροτερεύουν κατακόρυφα...

Μεγάλη αποξένωση επικρατεί, στις διαπροσωπικές σχέσεις των ανθρώπων, φίλε μου...

Ενώ, όλοι ποθούν ενδόμυχα και διακαώς, να αγαπηθούν και ν' αγαπήσουν... να συναντήσουν και να βρουν το ταίρι τους, δεν κάνουν απολύτως τίποτα γι' αυτό... 

Παρά με τα χέρια σταυρωμένα, όλοι περιμένουν "το μάνα εξ ουρανού", "την θεία επιφοίτιση", να τους δώσει, την αγάπη των ονείρων τους... στο Πιάτο! 

Χωρίς να την κυνηγήσουν... να την διεκδικήσουν...  χωρίς καν να κοπιάσουνε, για Αυτήν!

Οι άντρες από την μια μεριά, παρέα με τον φόβο της απόρριψης, μην τυχόν και πληγωθεί ο Εγωισμός τους, μόνο κάθονται κι αγναντεύουν, με ύφος τάχα μου αδιάφορο, μέσα στο πλήθος... αναμένοντας τον Μεγάλο Έρωτα της Ζωής Τους... στα κρυφά και στα δήθεν αδιάφορα... 

Δίχως να ανοίγουν τα φτερά της καρδιάς τους, να πετάξουν πέρα μακριά, ώστε να συναντήσουν, το όνειρο... την αγάπη τους... αυτό που θα κάνει να φτερουγίσει η ψυχή τους από ευτυχία... δειλιάζουν... ίσως φοβούνται... ίσως πληγώθηκαν... ίσως απογοητεύθηκαν... ίσως...?

Οι γυναίκες από την άλλη, απηυδισμένες από την τόση αναμονή, περιμένοντας τον "μεγάλο τους έρωτα", βουλιάζουν μέσα στην μελαγχολία... από την τόση παθητικότητα και δήθεν αδιαφορία, που δέχονται σε καθημερινή βάση, από το αντίθετο φύλο, που στο τέλος αναγκάζονται να επιλέξουν... ανάμεσα σε κατά μέτωπο επίθεση, ή στην αντίστοιχη αδιαφορία...

Μόνο, δυστυχώς βέβαια... και στις δύο επιλογές που τους δίνονται, τρώνε τις περισσότερες φορές, Πόρτα!

Γιατί οι άντρες από την άλλη, θέλουν να είναι αυτοί οι κυνηγοί, και ξενερώνουν συνήθως, από την "γυναικεία προσέγγιση"... υπάρχουν σίγουρα κι εκείνοι βέβαια, που την προτιμούν... που τους διευκολύνει, αλλά είναι η εξαίρεση του κανόνα...

Αν πάλι τους δείξουν, κι εκείνες την ανάλογη αδιαφορία, τότε σπεύδουν ή να κλειστούν στο καβούκι τους - λόγω Εγωισμού, για να τον "προφυλάξουν", ή τις χαρακτηρίζουν "σνομπ" & "ντίβες"... 

Κι έτσι υψώνονται πάλι τα τείχη ανάμεσά τους... κι ο καθένας τραβάει πάλι στην μεριά του, "τιμωρία" στην γωνιά του... "ασφαλής" στην μοναξιά του...!

Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα δηλαδή...

- Πόσο αφελείς γινόμαστε... "εις το όνομα της τιμής και της υπόληψης!" ...τάχα μου...
- "Στο κάτω - κάτω για ένα Εγωισμό ζούμε..." σκέφτονται...
- "Ας γελάσω!!!" σκέφτομαι...
- "Μα πόσο αδαείς καταλήγουμε, στο όνομα του Εγώ μας τελικά" ...το έχετε άραγε, σκεφτεί κι εσείς καμιά φορά?...

Έτσι το πρόβλημα της μοναξιάς των δυο φύλων, μένει να διαιωνίζεται, με αποτέλεσμα η μοναξιά καλά να κρατεί... κι "Ο Μεγάλος Έρωτας"... η Αγάπη... να μην λέει να έρθει στις ζωές τους...

Και χωρίς να το πάρουν καν είδηση, επέρχεται ο Συναισθηματικός Μαρασμός... κι ακολουθεί από πίσω, σιγά- σιγά με τον καιρό η Μοναχικότητα... κι έτσι γίνονται τα δυο τους... ΈΝΑ!

Όσο περνούν τα χρόνια, ζώντας μέσα στην: "κατ' ανάγκην" μοναξιά... οι άνθρωποι μαθαίνουν να ζούνε μόνοι... και πριν το καταλάβουν, συνηθίζουν... 

Κι έπειτα αρχίζουν να την απολαμβάνουν αυτή την μοναξιά τους...
Κι από μοναξιά... γίνεται μια υπέροχη, θλιβερή, "αγαπημένη"... μοναχικότητα!!!

- Πόσο παράξενοι και ιδιόρρυθμοι, γινόμαστε όσο μεγαλώνουμε Ε?...
- Πόσο "γελασμένοι" είμαστε, όταν με το πέρασμα των χρόνων, αφήνουμε τον Εαυτό μας να πιστέψει, ότι έτσι είναι καλύτερα... (μεγάλο ψέμα).

Γι' αυτό, όσο είναι νωρίς... ξεκολλάτε το μυαλό σας, από όλες αυτές τις ανούσιες σαχλαμάρες, που έχετε γεμίσει το κεφάλι σας, και πέστε με τα μούτρα στο κυνήγι του έρωτα!!!

Όσο προλαβαίνετε, κυνηγήστε το "ιδανικό ταίρι σας"... το όποιο ιδανικό σας... γιατί, μόνο έτσι θα το συναντήσετε σε αυτή την ζωή... για την επόμενη... βλέπουμε!

Ποτέ Δεν Είναι Αργά... Εμείς, Το Αφήνουμε Έτσι Να Φαίνεται... Δεν είναι!!!

Τι κάθεστε με σταυρωμένα τα χέρια? Τι κοιτάτε αποσβολωμένοι? 
Εμπρός! μην περιμένετε ούτε λεπτό... εκεί κάπου βρίσκεται ο Έρωτας, ο Ολόδικος σας Έρωτας... 
Εκεί κάπου ξεροσταλιάζει, περιμένοντας να πάτε να τον αναζητήσετε... 

Μην αναβάλλεται άλλο... Μην παραμένετε αδρανείς... Τι κάθεστε?... Ακόμα???

Σταματήστε να σκέφτεστε συνέχεια... Αρχίστε να νιώθετε με την Ψυχή σας!!!
Ακολουθείστε την καρδιά σας... Αφουγκραστείτε την... Εκείνη μόνο ξέρει!

Κι είμαι απολύτως βέβαιη, ότι θα τον βρείτε!

Σταματήστε επιτέλους, να μην κάνετε τίποτα, για όλα αυτά που σας ζητάει η καρδιά σας...
Σταματήστε επιτέλους, να μένετε αδρανείς και "κουμπωμένοι", μέσα στην μιζέρια σας...

Αδράξτε την μέρα... την στιγμή... εκείνο το λεπτό, που θα σας οδηγήσει στον οποιοδήποτε προορισμό, που εσείς επιθυμείτε... και τότε... μόνο τότε ο Τολμών θα νικήσει!... ΕΣΕΙΣ!!!

Είναι τόσο όμορφη η συντροφικότητα... είναι τόσο υπέροχη "εκείνη" η αγκαλιά, "εκείνο" το φιλί, "εκείνο" το βλέμμα του έρωτα, "εκείνη" η γλυκιά οικειότητα, που φέρνει η Αγάπη... που είναι κρίμα να τα αφήνεται άλλο, σε μια χαζή αναμονή...

Είναι τόσο κρίμα να τα στερείστε... τόσο κρίμα να επιλέγετε να είστε μόνοι... από βλακεία... ενώ μπορείτε να αποκτήσετε, αυτό που επιθυμείτε... τον Έρωτα... την Αγάπη!

Υπάρχει πολύ μοναξιά, εκεί έξω φίλε μου... Γιατί?

Ψάξτε, να Βρείτε τον Μεγάλο Σας Έρωτα, Τολμήστε να Αγαπήσετε... κι Αφήστε, να Σας Αγαπήσουν και οι Άλλοι... 

Αφεθείτε!!! Χαλαρώστε... Νιώστε!!!

Μόνο Έτσι Θα Τα Καταφέρετε... Τόσο Απλά!

Όσο διαρκεί η επιθυμία μας, τόσο διαρκεί και η μαγεία της στιγμής... μην την χάνεται... διεκδικήστε την!!! 

Φωτίστε την Ζωή σας... Υποδεχθείτε με Χαρά... Την Δική Σας Αγάπη ! ! !

© Gina Powerful