Άνθρωποι... μικρά παιδιά, αθώες ψυχές θαλασσοπνίγονται... για μιαν ελπίδα...
Άνθρωποι... οικογένειες ολόκληρες, διαμένουν σε σκηνές κατά μεσής ενός Αόριστου, Χλωμού Μέλλοντος... δίχως να έχουνε στον ήλιο μοίρα...
Διψούν, πεινάνε, κρυώνουν, κλαίνε, φοβούνται... κι απλά προσεύχονται για το καλύτερο...
Η μάνα χάνει το βλαστάρι της, και το παιδί χάνει την μαμά του... τον πατέρα του... τον αδερφό του... μικρά παιδιά μαθαίνουν τι πάει να πει απώλεια, πριν προλάβουν να μάθουν, τι είναι Ζωή...
Η Ανθρωπιά δεν έχει χρώμα, ούτε εθνικότητα... δεν είναι επιλεκτική η καλοσύνη!...
Μην προσπαθείς να κοροϊδέψεις τον εαυτό σου... άμα δεν είσαι επίμονα και σταθερά καλός, δεν έχεις καλοσύνη...
Άνθρωποι ζούνε μέσα σε εγκαταλειμμένα αυτοκίνητα, σε σκηνές, σε παγκάκια... στο πεζοδρόμιο... τρώνε από τα σκουπίδια, δίχως να έχουν ούτε τα βασικά: τροφή, ρουχισμό, νερό... πόσο μάλλον αυτά, για την προσωπική τους υγιεινή...
Ζουν σε συνθήκες εξαθλίωσης... κι ελπίζουν για ένα Φως στο Αδιέξοδο...
Έλληνες και Μετανάστες... ΌΛΟΙ ΆΝΘΡΩΠΟΙ!!!
Αυτή Είναι η Μία Όψη του Νομίσματος... η "Άλλη" Πραγματικότητα της Ζωής...!
Εμείς οι υπόλοιποι... έχουμε ένα κεραμίδι να βάλουμε το κεφάλι μας μέσα, (με θέρμανση πετρελαίου ή μη...) ανάβουμε μια σόμπα ή ένα τζάκι για να ζεσταθούμε, ή ένα κλιματιστικό, ή ακόμα και ανεμιστήρα για τον καύσωνα, να δροσιστούμε...
Έχουμε καθαρό νερό να πιούμε, φαγητό στην κατσαρόλα αχνιστό και φρέσκο -κι ας είναι και πατάτες γιαχνί- για να φάμε... κάνουμε μπάνιο για να είμαστε καθαροί και χρησιμοποιούμε το W.C. για την φυσική μας ανάγκη...
Έχουμε την υγεία μας πάνω απ' όλα, καθαρά ρούχα για να φοράμε... έχουμε την "πολυτέλεια" να πλένουμε τα δόντια μας, όποτε θέλουμε, να λούζουμε τα μαλλιά μας, να χτενιζόμαστε, να αρωματιζόμαστε, να πίνουμε το καφεδάκι μας, και να αράζουμε μπροστά σε μια T.V. ή έναν Η/Υ, κι έτσι ..."κουτσά- στραβά", κυλάει άνετα η ζωή μας...
Όλα αυτά, εννοείται ότι τα θεωρούμε δεδομένα...
Δεν μας έλειψαν ποτέ, δεν χρειάστηκε να τα στερηθούμε εμείς, για να καταλάβουμε...
Να συνειδητοποιήσουμε, πως είναι, όταν δεν υπάρχουνε καθόλου... ώστε να τα εκτιμήσουμε!
Η Άλλη Όψη του Νομίσματος... Στην Δική Μας Πραγματικότητα, Τα Πράγματα Είναι, Ως Έχουν!
Έστω κι αυτά τα λίγα, που με δυσκολία, ο περισσότερος κόσμος πλέον έχει... τα εκτιμά?
Το λυπηρό είναι, ότι τα θεωρούμε όλα αυτά... τόσο δεδομένα, που αντί να λέμε κάθε μέρα: "Ευχαριστώ" που υπάρχουνε κι αυτά, και μπορούμε να ζούμε αξιοπρεπώς, την ζωή μας... εμείς μόνο γκρινιάζουμε, δυσανασχετούμε, βρίζουμε Θεούς και δαίμονες... την κακή μας την τύχη... το αφεντικό μας, το πολιτικό σύστημα, που εμείς ψηφίσαμε και (βάλαμε τα χεράκια μας & βγάλαμε τα ματάκια μας) -κι αν ακόμα, δεν το ψηφίσαμε, δεν έχει σημασία...
Άλλο, είναι το θέμα μας εδώ...
Ζούμε μέσα στην αχαριστία, στην αγνωμοσύνη, στην κατάθλιψη, στον φόβο, στην ανασφάλεια, στον θυμό και τα νεύρα... και αναθεματίζουμε την ώρα και την στιγμή...
Για ποιο πράγμα? Που δεν είμαστε πλούσιοι, ώστε να τρώμε με χρυσά κουτάλια και να ζούμε, ζωή χαρισάμενη? (κρυφά μέσα μας, όλοι αυτό επιθυμούμε...)
Που δεν έχουμε, την Αφθονία των Πάντων?
(Για να θρέφουμε το Κτήνος της Πλεονεξίας και του Εγωκεντρισμού, που όλοι κρύβουμε, κάπου μέσα εκεί?...)
Ας μην γελιόμαστε...
Γιατί γκρινιάζουμε?
Γιατί αφήνουμε, να μας πάρει από κάτω?
- Κοίτα γύρω σου Άνθρωπε... δεν βλέπεις πόσο τυχερός είσαι?
- Δες... πόσο προνομιούχος!!!... Άνοιξε τα μάτια σου!!!
Μήπως, να αρχίσουμε, επιτέλους να είμαστε ευγνώμονες... για όσα έχουμε?
Μήπως, να αρχίσουμε, να τα εκτιμάμε και να περνάμε καλά... και με τα λίγα?
Μήπως, να ευχαριστούμε κάθε πρωί, που ξεκινά η μέρα μας, τα όσα μας δίνονται?
- "Μήπως Να Το Πάρουμε Αλλιώς?"...
Όσο ευγνωμονούμε, τα όσα έχουμε, τόσο θα έρχονται και άλλα...
Όσο κάνουμε, θετικές σκέψεις για την ζωή μας, τόσο, θα προσεγγίζουμε "θετικά δώρα" από εκείνη...
Να Είμαστε Άνθρωποι, Πάνω Απ' Όλα, Και Να Δρούμε, Σαν Τέτοιοι...
Να Βοηθάμε Όσο Μπορούμε, Με Όποιον Τρόπο Μπορούμε, Όποιον Χρειάζεται Την Βοήθεια Μας...
Και Τότε... Έχει Ο Θεός, Για Όλους Αδέλφια...
"Δούναι και Λαβείν"...
© Gina Powerful
Άνθρωποι... οικογένειες ολόκληρες, διαμένουν σε σκηνές κατά μεσής ενός Αόριστου, Χλωμού Μέλλοντος... δίχως να έχουνε στον ήλιο μοίρα...
Διψούν, πεινάνε, κρυώνουν, κλαίνε, φοβούνται... κι απλά προσεύχονται για το καλύτερο...
Η μάνα χάνει το βλαστάρι της, και το παιδί χάνει την μαμά του... τον πατέρα του... τον αδερφό του... μικρά παιδιά μαθαίνουν τι πάει να πει απώλεια, πριν προλάβουν να μάθουν, τι είναι Ζωή...
Η Ανθρωπιά δεν έχει χρώμα, ούτε εθνικότητα... δεν είναι επιλεκτική η καλοσύνη!...
Μην προσπαθείς να κοροϊδέψεις τον εαυτό σου... άμα δεν είσαι επίμονα και σταθερά καλός, δεν έχεις καλοσύνη...
Άνθρωποι ζούνε μέσα σε εγκαταλειμμένα αυτοκίνητα, σε σκηνές, σε παγκάκια... στο πεζοδρόμιο... τρώνε από τα σκουπίδια, δίχως να έχουν ούτε τα βασικά: τροφή, ρουχισμό, νερό... πόσο μάλλον αυτά, για την προσωπική τους υγιεινή...
Ζουν σε συνθήκες εξαθλίωσης... κι ελπίζουν για ένα Φως στο Αδιέξοδο...
Έλληνες και Μετανάστες... ΌΛΟΙ ΆΝΘΡΩΠΟΙ!!!
Αυτή Είναι η Μία Όψη του Νομίσματος... η "Άλλη" Πραγματικότητα της Ζωής...!
Εμείς οι υπόλοιποι... έχουμε ένα κεραμίδι να βάλουμε το κεφάλι μας μέσα, (με θέρμανση πετρελαίου ή μη...) ανάβουμε μια σόμπα ή ένα τζάκι για να ζεσταθούμε, ή ένα κλιματιστικό, ή ακόμα και ανεμιστήρα για τον καύσωνα, να δροσιστούμε...
Έχουμε καθαρό νερό να πιούμε, φαγητό στην κατσαρόλα αχνιστό και φρέσκο -κι ας είναι και πατάτες γιαχνί- για να φάμε... κάνουμε μπάνιο για να είμαστε καθαροί και χρησιμοποιούμε το W.C. για την φυσική μας ανάγκη...
Έχουμε την υγεία μας πάνω απ' όλα, καθαρά ρούχα για να φοράμε... έχουμε την "πολυτέλεια" να πλένουμε τα δόντια μας, όποτε θέλουμε, να λούζουμε τα μαλλιά μας, να χτενιζόμαστε, να αρωματιζόμαστε, να πίνουμε το καφεδάκι μας, και να αράζουμε μπροστά σε μια T.V. ή έναν Η/Υ, κι έτσι ..."κουτσά- στραβά", κυλάει άνετα η ζωή μας...
Όλα αυτά, εννοείται ότι τα θεωρούμε δεδομένα...
Δεν μας έλειψαν ποτέ, δεν χρειάστηκε να τα στερηθούμε εμείς, για να καταλάβουμε...
Να συνειδητοποιήσουμε, πως είναι, όταν δεν υπάρχουνε καθόλου... ώστε να τα εκτιμήσουμε!
Η Άλλη Όψη του Νομίσματος... Στην Δική Μας Πραγματικότητα, Τα Πράγματα Είναι, Ως Έχουν!
Έστω κι αυτά τα λίγα, που με δυσκολία, ο περισσότερος κόσμος πλέον έχει... τα εκτιμά?
Το λυπηρό είναι, ότι τα θεωρούμε όλα αυτά... τόσο δεδομένα, που αντί να λέμε κάθε μέρα: "Ευχαριστώ" που υπάρχουνε κι αυτά, και μπορούμε να ζούμε αξιοπρεπώς, την ζωή μας... εμείς μόνο γκρινιάζουμε, δυσανασχετούμε, βρίζουμε Θεούς και δαίμονες... την κακή μας την τύχη... το αφεντικό μας, το πολιτικό σύστημα, που εμείς ψηφίσαμε και (βάλαμε τα χεράκια μας & βγάλαμε τα ματάκια μας) -κι αν ακόμα, δεν το ψηφίσαμε, δεν έχει σημασία...
Άλλο, είναι το θέμα μας εδώ...
Ζούμε μέσα στην αχαριστία, στην αγνωμοσύνη, στην κατάθλιψη, στον φόβο, στην ανασφάλεια, στον θυμό και τα νεύρα... και αναθεματίζουμε την ώρα και την στιγμή...
Για ποιο πράγμα? Που δεν είμαστε πλούσιοι, ώστε να τρώμε με χρυσά κουτάλια και να ζούμε, ζωή χαρισάμενη? (κρυφά μέσα μας, όλοι αυτό επιθυμούμε...)
Που δεν έχουμε, την Αφθονία των Πάντων?
(Για να θρέφουμε το Κτήνος της Πλεονεξίας και του Εγωκεντρισμού, που όλοι κρύβουμε, κάπου μέσα εκεί?...)
Ας μην γελιόμαστε...
Γιατί γκρινιάζουμε?
Γιατί αφήνουμε, να μας πάρει από κάτω?
- Κοίτα γύρω σου Άνθρωπε... δεν βλέπεις πόσο τυχερός είσαι?
- Δες... πόσο προνομιούχος!!!... Άνοιξε τα μάτια σου!!!
Μήπως, να αρχίσουμε, επιτέλους να είμαστε ευγνώμονες... για όσα έχουμε?
Μήπως, να αρχίσουμε, να τα εκτιμάμε και να περνάμε καλά... και με τα λίγα?
Μήπως, να ευχαριστούμε κάθε πρωί, που ξεκινά η μέρα μας, τα όσα μας δίνονται?
- "Μήπως Να Το Πάρουμε Αλλιώς?"...
Όσο ευγνωμονούμε, τα όσα έχουμε, τόσο θα έρχονται και άλλα...
Όσο κάνουμε, θετικές σκέψεις για την ζωή μας, τόσο, θα προσεγγίζουμε "θετικά δώρα" από εκείνη...
Να Είμαστε Άνθρωποι, Πάνω Απ' Όλα, Και Να Δρούμε, Σαν Τέτοιοι...
Να Βοηθάμε Όσο Μπορούμε, Με Όποιον Τρόπο Μπορούμε, Όποιον Χρειάζεται Την Βοήθεια Μας...
Και Τότε... Έχει Ο Θεός, Για Όλους Αδέλφια...
"Δούναι και Λαβείν"...
© Gina Powerful
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου