Άκου άνθρωπε...θυμήσου πως είσαι άνθρωπος ξανά!

Άνθρωπε άκου!...
Δίκιο έχεις και κλείστηκες στον εαυτό σου... δύσκολοι καιροί...
Αναρωτήσου όμως... μήπως άγγιξες το άλλο άκρο?

Μήπως αντί να προστατεύεσαι όπως θαρρείς... έχεις υπογράψει τη δυστυχία σου?
Εγωισμός κι ανείπωτα... μπούμερανγκ γυρνάν απάνω σου... δε το βλέπεις?
Συνεχίζεις την τρελή πορεία σου προς τον εγωκεντρισμό... και μετά έχεις παράπονο... παράπονο, πως είσαι τόσο μόνος αλήθεια... κι όμως σε περιτριγυρίζει πλήθος...
Άνθρωπε άκου!... έγινες τσιγκούνης στα αισθήματα... έγινες ρομπότ στη δίνη της καθημερινότητας... 

Η ψευδαίσθηση της ύλης και της ταχύτητας για όλα... σε έκανε γρανάζι σε μια καλοκουρδισμένη μηχανή... που μόνο τον κατήφορο αναγνωρίζει ως πορεία...
Α! ρε άνθρωπε... πως καταδέχεσαι να γίνεις ανθρωπάκι?
Θράσος και ανοησία, να θαρρείς πως και στον παράδεισο, θα'σαι ευτυχισμένος μοναχός... αμάρτημα να θαρρείς πως απέκτησες τέτοιο ανάστημα, που δε σε απειλεί τίποτα... πως δεν έχεις ανάγκη από τίποτα...
Άκου άνθρωπε!... θυμήσου πως είσαι άνθρωπος ξανά...
Άνοιξε την ψυχή σου... την καρδιά σου... άσε το νου σου ελεύθερο πουλί...
Τι έγινε μωρέ κι αν πληγωθείς?

Τι θα γίνει κι αν σκοντάψεις?

Τι πειράζει, κι αν δε πάρεις πίσω αυτά που θες, που προσδοκούσες... που αξίζεις ενδεχομένως...
Με ζυγαριές θα ζήσεις? Με μεζούρες? 

Με στυλ αγοραπωλησίας θα ξοδέψεις τη ζωή σου?

Ποια ζωή μωρέ? Αυτή που άλλοι ορίζουν? Αυτή που 'ναι σύντομη?
Αυτή την ίδια που είναι μοναδική? 

Που άλλος στη χάρισε... άλλος θα στην πάρει πίσω?

Άνθρωπε... καημένε άνθρωπε...

Θώμη Μπαλτσαβιά