Για τους έρωτες που δεν τολμήσαμε...

╔═════════✽
Είναι ένα μεγάλο κομμάτι τα Σαββατόβραδα στη ζωή μας...
Τρέχουμε να προλάβουμε... να τα εκμεταλλευτούμε... να τα ζήσουμε... όσο πιο μαγικά μπορούμε...

Σαββατόβραδο κι απόψε... κι όλοι μας από συνήθεια... ψάχνουμε να '''βολέψουμε''' να ''ακουμπήσουμε''' να γεμίσουμε... τα κενά που ίσως μας ταλανίζουν...

Κι άντε το κορμί μας θα το κουβαλήσουμε ως εκεί...
Πως όμως θα χαλιναγωγήσουμε τη σκέψη μας... τι απάντηση θα δώσουμε... στο ίδιο και στο ίδιο ερώτημα... αν όλο αυτό που ζούμε... είναι το ιδανικό που θα θέλαμε για τον εαυτό μας ?

Πόσοι από μας άραγε... βιώσαμε και βιώνουμε... έναν έρωτα που δεν μας οδηγεί πλέον στην ολοκλήρωση ?
Μήπως ένας έρωτας που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ... είναι ο ιδανικότερος όλων... ή είναι μια φωτιά που καίει και καταστρέφει την αληθινή μας πραγματικότητα ?

Σιωπηλά και αθόρυβα... φανταζόμαστε... εξιδανικεύουμε... ζούμε δυνατά... κάτι ,που επιθυμήσαμε πολύ κι έμεινε μισοτελειωμένο...
Ίσως γι αυτό φαντάζει τόσο μαγικό...
Ίσως γιατί γλίτωσε από τη φθορά και το εκφυλισμό της καθημερινότητας και του χρόνου...

Ό,τι δεν ζήσαμε... το άπιαστο... φωλιάζει μέσα στην ψυχή μας και την δονεί... την θλίβει... μα και την τρέφει συγχρόνως...
Τα βήματά μας επιστρέφουν ξανά και ξανά... στην φευγαλέα τρυφερή ανάμνηση που... άναψε τη σπίθα... του φευγαλέου έρωτα...

Δεν παίρνουμε ποτέ την απάντηση θαρρώ... αν είναι αποκύημα της φαντασίας μας 

η εξιδανίκευση... ή η ομορφιά ,που θα θέλαμε να' χει, ένας ιδανικός έρωτας...

Μας αξίζει να '''βουτάμε... να τολμάμε... να αρπάζουμε τη '''στιγμή''' που μας συμβαίνει... 

να γευόμαστε τα κομμάτια αυτού του έρωτα... για μην μένουν στην ψυχή μας... οι χαρακιές του ανικανοποίητου...

Καλύτερα να περπατήσεις ξυπόλητος... προς την ομορφιά που σου κλείνει το μάτι... 

έστω κι αν ακόμη γεμίσουν αγκάθια στο τέλος τα πόδια σου...

παρά να μένεις ακίνητος... κοιτάζοντας τον δρόμο από μακριά...

Τα μοιρολόγια... η μιζέρια και τα κλαψουρίσματα... του τύπου... αχ! πως είμασταν... 

αχ! πως γίναμε... αχ! μεγαλώσαμε... αχ! είμαστε μικροί... δεν ταιριάζουν στην ζωή... 

παρά μόνον στον βιολογικό θάνατο...

╔═════════✽
Ο έρωτας... για την ζωή... είναι επανάσταση...

Κι όπως λέει κι ο αγαπημένος μας Λειβαδίτης:
<< Η επανάσταση κι ο έρωτας, έχουν το ίδιο δυνατό χρώμα, κόκκινο>>

Βάλε χρώμα λοιπόν... απόψε κι όλας...

╔═════════✽

Αφιερώνω τις σκέψεις μου, σε όλους εμάς που πεθυμήσαμε και δεν τολμήσαμε ίσως... που κρύψαμε την αλήθεια... για να μην ξεβολευτούμε...
Αφιερωμένο και σ' αυτούς... τους υποκριτές... που τάχουν όλα ταχτοποιημένα... και ψάχνουν την ευτυχία... σε ξένες αγκαλιές...

Μιλάω φωναχτά και τα μοιράζομαι μαζί σας... γιατί μαγκιά δεν είναι να παίζεις κρυφτούλι... με τα συναισθήματά σου... μαγκιά είναι να μπορείς... να παίρνεις από τη ζωή... αυτό που σου ανήκει...

Από την Σοφία Θεοδοσιάδη