Η Ωραία Κοιμωμένη... Αφυπνίζεται...!

"Μια φορά και ένα καιρό, μια όμορφη πριγκιποπούλα εξ αιτίας ενός κακού ξόρκι, αποκοιμήθηκε στο κάστρο της για 100 ολόκληρα χρόνια... Με την λήξη των 100 χρόνων, πέρασε από εκεί ένας πανέμορφος πρίγκηπας, με το άσπρο του άλογο.

Είδε την πριγκίπισσα, και την ερωτεύτηκε αμέσως και την ξύπνησε με ένα φιλί: το κακό ξόρκι λύθηκε, από εκείνο το φιλί αγάπης, και οι δυο τους έζησαν ευτυχισμένοι!"

Ή... όπως αλλιώς θα λέγαμε: "ζήσανε αυτοί καλά, και εμείς καλύτερα."

Με μια πρώτη ματιά, σας φαίνεται ένα όμορφο παραμύθι- που ίσως οι περισσότεροι γνωρίζετε- από μικρά παιδιά.

Αλλά δεν είναι μονάχα ένα παραμύθι... ας το δούμε λίγο...

Μέσα του κρύβει, μια σπουδαία διδασκαλία!

Η κοιμωμένη πριγκίπισσα παρουσιάζει το ασυνείδητο - υποσυνείδητο μας, την "αποκοιμισμένη" πλευρά μας, ζώντας την ζωή μας, χωρίς να είμαστε υπεύθυνοι, ή πρωταγωνιστές... 

Είναι πολύ ωραία και άνετα, να περιμένουμε κάποιον/α που θα έρθει, και θα μας "λύσει" τα προβλήματα μας, θα μας βγάλει τα κάστανα από την φωτιά.

Πάρα πολύ εύκολο, να δώσουμε το φταίξιμο στον πρίγκιπα που αργεί να έρθει, ίσως βέβαια και να πέρασαν πάρα πολλοί, αλλά ποτέ ο σωστός!

Τι συμβαίνει λοιπόν, εάν συνεχίζουμε να "κοιμόμαστε;"...

Στο παραμύθι ο πρίγκιπας έρχεται μετά από 100 χρόνια, ένας άπειρος χρόνος! 

Η πριγκίπισσα όμως, όλα αυτά τα χρόνια δεν γερνάει, έμεινε ανέπαφη από το πέρασμα των χρόνων... και αυτό τι θέλει να μας πει;

Εάν δεν υπάρξει "αφύπνιση" δεν υπάρχει εξέλιξη, δεν υπάρχει αλλαγή, δεν υπάρχει ΖΩΗ: μονάχα φαινομενικός θάνατος...

Χρειάζεται να αποκωδικοποιήσουμε - όσο γίνεται - πιο σωστά την μεταφορά του παραμυθιού, για να δούμε τα μηνύματα που έχει να μας δώσει, και τι κρύβει μέσα του...

Η πριγκίπισσα φανερώνει, τον Νου - το Μυαλό - την Σκέψη που "κοιμάται", και περιμένει, από τον έξω κόσμο να έρθουν οι λύσεις και οι απαντήσεις. 

Η πριγκίπισσα ζει σε ένα κάστρο, σε πλήρη αδράνεια και "αποκοιμισμένο", όπως εκείνη...

Αυτό - το κάστρο - φανερώνει την πραγματικότητα που μας περιβάλει...

Ο νους εκδήλωσε, έναν κόσμο ίδιο με τον δικό της, κατ' εικόνα και κατ' ομοίωση.

Ο πρίγκηπας φανερώνει την Ψυχή... που μονάχα όταν της το επιτρέψουν θα έρθει, και θα συνδεθεί συνειδητά με τον Νου, με την αληθινή επαφή με τον Ανώτερο Εαυτό.

Από το φιλί - δηλαδή από την ένωση του Νου και της Ψυχής - έχουμε την "αφύπνιση"...

Όμως πρέπει να είναι, ένα "πραγματικό" - "αληθινό" φιλί ΑΓΑΠΗΣ.

Αυτό θέλει να πει, πως πρώτα πρέπει να συγχωρήσουμε τους εαυτούς μας, να αγαπήσουμε τους εαυτούς μας, και να αποδεχτούμε τους εαυτούς μας... μονάχα έτσι το φιλί θα είναι αυθεντικό - πραγματικό και αληθινό.

Δεν μπορούμε να μπλοφάρουμε με την ΑΓΑΠΗ: εάν κάποια μέρη του εαυτού μας, δεν τα αποδεχτούμε εξ ολοκλήρου, θα συνεχίσουμε να πηγαίνουμε στα τυφλά, "εκεί έξω" να βρούμε κάποιον που θα μας δώσει "το φιλί της ζωής", την "αιώνια αγάπη", με τον κίνδυνο να προσελκύσουμε λάθος ανθρώπους και ιστορίες.

Είναι πολύ σπουδαίο, να είμαστε γεμάτοι αγάπη για εμάς τους ίδιους, για να μπορέσουμε να την μοιραστούμε με τους άλλους.

Ο ύπνος είναι το συμβολικό κλειδί του: "δεν είμαστε παρόντες", του: "δεν ζω στο Εδώ και Τώρα"...

Κοιμάμαι σημαίνει, κάνω προβολή στο μέλλον, ή είμαστε "αγκυροβολημένοι" στο παρελθόν, εμποδίζοντας να ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ και να ΖΟΥΜΕ το ΤΩΡΑ...

Η Ψυχή, αντιπροσωπεύει την συνειδητότητα μας.

Όσο περισσότερο εξελισσόμαστε, γνωρίζουμε το ποιοι είμαστε, και το γιατί ζούμε, τόσο μεγαλύτερες είναι οι πιθανότητες, να δημιουργήσουμε μια όμορφη ύπαρξη ζωής, που μας κάνει να αισθανόμαστε ολοκληρωμένοι.

Πρέπει να ενεργοποιηθεί κάτι μέσα μας, για να συμβεί αυτό... μονάχα έτσι η ζωή θα μπορέσει να μπει σε μια νέα τροχιά.

Πρέπει να αλλάξουμε την ροή του "ποταμού", εάν θέλουμε να φτάσουμε στην εκβολή, που οδηγεί στην απέραντη θάλασσα, πρέπει να αλλάξουμε το παλιό μας μονοπάτι...

Χρειάζεται πολύ κουράγιο, δύναμη, θάρρος, αποφασιστικότητα , σταθερότητα και θέληση...



Ιαθειην